Arkëtare në SHFK “Faik Konica” në Sllupçan, bashkëshorte dhe nënë e tri vajzave dhe një djali, Ferdeze Jahiu luftoi për vite me radhë me kancerin e gjirit. Ajo iu nënshtrua operacioneve, kimioterapive, rrezatimit dhe trajtimeve të kushtueshme në Turqi, ndërsa komuniteti i Likovës dhe diaspora u bashkuan në një përpjekje të madhe solidariteti për ta ndihmuar. Fjalët që ajo shkroi gjatë ditëve më të vështira mbeten dëshmi e vendosmërisë së saj për të mos u dorëzuar.
Një lajm i rëndë ka mbuluar me pikëllim Orizaren, komunën e Likovës dhe të gjithë njerëzit që e njohën Ferdeze Ismani Jahiun. Pas një përballjeje të gjatë dhe të mundimshme me kancerin, ajo ndërroi jetë në moshë të re, duke lënë pas bashkëshortin Sejdiu, tri vajza, një djalë, familjen e gjerë, kolegët dhe një rreth të madh miqsh.
Lajmi për ndarjen e saj nga jeta u bë publik nga familjarët, të njohurit dhe ShFK „Faik Konica“ – Sllupçan, ndërsa mediet raportuan se e reja nga komuna e Likovës kishte luftuar guximshëm me sëmundjen e rëndë dhe kishte lënë në pikëllim bashkëshortin, fëmijët dhe familjarët. Ora dhe data e saktë e vdekjes, mosha e saj dhe hollësitë e ceremonisë së varrimit nuk ishin bërë publike deri në momentin e përgatitjes së këtij shkrimi.
Një përballje që kishte nisur vite më parë
Beteja e Ferdeze Jahiut me kancerin nuk ishte e shkurtër. Në një apel humanitar të publikuar në korrik të vitit 2025, thuhej në emër të saj se prej pesë vjetësh e gjysmë po luftonte me kancerin e gjirit. Sipas këtij rrëfimi, përballja e saj me sëmundjen kishte nisur afërsisht në fillim të vitit 2020.
Gjatë atyre viteve, jeta e saj u kthye në një cikël të vazhdueshëm kontrollesh, ndërhyrjesh, terapish, udhëtimesh dhe shpenzimesh të mëdha. Megjithatë, në postimet e saj publike Ferdezja nuk e paraqiste veten vetëm si paciente. Ajo shkruante si nënë, bashkëshorte dhe grua me shumë ëndrra, që e pranonte rëndësinë e sëmundjes, por refuzonte të përcaktohej prej saj.
“Kisha dy zgjedhje”: dëshmia e saj e 18 qershorit 2024
Një nga dëshmitë më të fuqishme për betejën e saj është një postim i shkruar nga vetë Ferdezja më 18 qershor 2024.
Në atë mesazh ajo falënderonte njerëzit që e kishin ndihmuar me kontribute, lutje, urime, komente dhe mesazhe. Veçanërisht përmendte gratë dhe vajzat që po kalonin të njëjtën sprovë dhe që i shkruanin për përballjen e tyre me kancerin në faza të ndryshme.
Ferdezja tregonte se e kishte pyetur onkologun për shkakun e sëmundjes: nëse mund të ishte gjenetike, pasojë e stresit apo e mënyrës së të ushqyerit. Sipas rrëfimit të saj, mjeku i kishte thënë se, pavarësisht shkakut, sëmundja tashmë ishte brenda saj dhe ajo duhej të luftonte.
Përballë këtij realiteti, ajo shkruante se kishte dy zgjedhje: të dorëzohej, të mbyllej në vetvete dhe të pyeste vazhdimisht “Pse unë?”, ose të mblidhte forcat dhe të vazhdonte të jetonte për ëndrrat, dëshirat, energjinë dhe dashurinë që kishte ende për të dhënë.
Ajo zgjodhi të luftonte.
Ferdezja nuk e romantizonte sëmundjen. Pranonte se trajtimet sillnin komplikime dhe efekte anësore të rënda. Shkruante për ankthin, momentet e dobësisë, ndjenjën e dorëzimit, mendimet negative dhe pyetjet e shumta që e mundonin. Por edhe në ditët më të vështira përpiqej të gjente forcë për të buzëqeshur.
Mesazhi i saj përfundonte me një zotim të qartë: do të luftonte deri në fund, duke e vendosur besimin te Zoti dhe trajtimin në duart e mjekëve.
Për të, sëmundja nuk pyeste për prejardhjen, pasurinë apo pozitën shoqërore. Ajo mund të godiste këdo. Përgjigjja e njeriut, sipas Ferdezes, duhej të ishte pranimi i realitetit, përballja me dhimbjen dhe përpjekja për të mos u dorëzuar.
Trajtimi në Stamboll dhe shpresa pas çdo seance
Më 16 shtator 2024, Ferdezja publikoi një tjetër mesazh nga İstinye Üniversitesi Liv Hospital në Stamboll, ku po vazhdonte trajtimin onkologjik.
Ajo falënderonte Linda Gülerin, përfaqësuese për Ballkanin, për mbështetjen e dhënë gjatë muajve të trajtimit, si dhe onkologun doktor Tahsin Özatlı dhe punonjëset e repartit të onkologjisë.
Në atë ditë ajo njoftonte se po fillonte seancën e radhës të terapisë. Edhe pse ndodhej përballë një sprove të rëndë, postimi i saj përcillte sërish shpresë. Ajo besonte se njeriu nuk duhej të dorëzohej kurrë dhe se, edhe kur sëmundja bëhej barrë e rëndë, duhej vazhduar përpjekja.
Fotografitë e publikuara nga spitali e paraqisnin Ferdezen pranë njerëzve që e kishin shoqëruar dhe mbështetur gjatë trajtimit.
Viti 2025 dhe një faturë e re prej 53.500 eurosh
Gjatë vitit 2025, gjendja dhe nevojat për trajtim kërkuan një mobilizim të ri financiar.
Një preventiv i lëshuar më 11 qershor 2025 nga spitali İstinye Üniversitesi Bahçeşehir në Turqi parashikonte një paketë trajtimi me kosto 53.500 euro. Dokumenti përfshinte kontrollin në repartin e onkologjisë, analiza laboratorike, PET-CT, pajisje dhe materiale mjekësore, qëndrimin spitalor dhe terapi të mëtejshme.
Sipas preventivit, protokolli i propozuar përfshinte katër seanca me Keytruda dhe pesë seanca me trastuzumab deruxtecan. Paketa nuk mbulonte çdo shpenzim të mundshëm shtesë, si ditët e qëndrimit përtej afatit të parashikuar, barnat për përdorim në shtëpi dhe procedurat e tjera që mund të kërkoheshin gjatë trajtimit.
Më 27 qershor 2025, Shoqata “Likova Thërret” publikoi listën e donatorëve dhe bëri thirrje për mbështetjen e “bashkëfshatares së tyre Ferdeze Ismani-Jahiu” nga Orizarja, e cila kishte nevojë për trajtim urgjent në Turqi.
Në pjesën e dukshme të listës së publikuar figuronin 42 kontribute me një vlerë të përgjithshme prej rreth 7.340 eurosh. Mes donatorëve kishte banorë të Likovës, kontribues anonimë dhe mërgimtarë, veçanërisht nga Franca. Vetë shoqata kishte dhuruar 500 euro, ndërsa një donator anonim kishte kontribuar me 2.500 euro.
Kjo shumë përfaqësonte vetëm pjesën e dukshme të një liste të ndërmjetme, jo rezultatin përfundimtar të aksionit. Shoqata publikoi edhe një rreth tjetër donacionesh, duke treguar se grumbullimi i mjeteve vazhdoi në etapa.
Më 18 korrik 2025, TV Koha e ripublikoi apelin, duke njoftuar se Ferdezja ndodhej në trajtim onkologjik në Turqi dhe se i nevojiteshin rreth 53 mijë euro të tjera për terapitë, barnat dhe shpenzimet mjekësore.
Pesë operacione, 110 kimioterapi dhe 25 ditë rrezatim
Më 21 korrik 2025 u hap edhe një fushatë në platformën GoFundMe, e organizuar nga Besnik Avdiji.
Në rrëfimin e publikuar në emër të Ferdezes thuhej se ajo ishte nënë e katër fëmijëve dhe se prej pesë vjetësh e gjysmë po luftonte me kancerin e gjirit. Sipas këtij rrëfimi, në Maqedoninë e Veriut ajo kishte kaluar:
- pesë operacione;
- tri ndërhyrje që, sipas deklarimit të saj, ishin kryer pa anestezion;
- 110 seanca kimioterapie;
- 25 ditë trajtim me rrezatim.
Këto të dhëna janë deklarime të publikuara në kuadër të fushatës humanitare dhe nuk shoqërohen në faqen publike me dosjen e plotë mjekësore, ndaj duhet të citohen si rrëfim i pacientes dhe familjes, jo si konstatim i verifikuar në mënyrë të pavarur.
Në të njëjtin apel thuhej se deri atëherë për trajtimin ishin shpenzuar rreth 150.000 euro dhe se fatura e re prej 53.500 eurosh ishte lëshuar pasi protokollit i ishin shtuar terapi të tjera. Ferdezja theksonte se çdo shpenzim ishte dokumentuar me fatura dhe dëshmi.
Në apel pretendohej gjithashtu se ajo nuk kishte përfituar ndihmë nga shteti dhe se trajtimi ishte mundësuar kryesisht nga njerëzit që kishin kontribuar. Kjo pjesë mbetet deklarim i fushatës dhe nuk është verifikuar me përgjigje apo dokumente nga institucionet shtetërore.
Në kontrollin e fundit, faqja e GoFundMe shfaqte 14.424 euro të grumbulluara nga 199 donacione, me një objektiv të vendosur në platformë prej 26.000 eurosh. Ndërkohë, në përshkrimin e fushatës vazhdonte të përmendej kostoja e përgjithshme e faturës prej 53.500 eurosh. Burimet publike nuk shpjegojnë nëse objektivi prej 26.000 eurosh përfaqësonte vetëm një pjesë të shumës së mbetur. (gofundme.com)
Një nënë që, mes sëmundjes, festonte sukseset e fëmijëve
Pas shifrave, terapive dhe dokumenteve mjekësore qëndronte jeta e një familjeje.
Ferdeze Jahiu ishte bashkëshortja e Sejdiut dhe nëna e katër fëmijëve: tri vajzave dhe një djali. Në reagimet e miqve, çifti përshkruhet si një familje që po i rriste dhe edukonte fëmijët me përkushtim.
Në një postim me rastin e përfundimit të maturës së dy vajzave, Ferdezja shkruante me krenari për mundin, sakrificat, ëndrrat dhe rrugëtimin e tyre të ri. Edhe pse vetë po kalonte një nga periudhat më të vështira të jetës, mesazhi i saj nuk përqendrohej te dhimbja personale, por te lumturia dhe e ardhmja e fëmijëve.
Ajo i quante vajzat e saj “dy yje” dhe u uronte që çdo hap i jetës së tyre të ishte i mbushur me lumturi, sukses dhe dashuri.
Ky postim zbulon ndoshta dimensionin më të thellë të betejës së saj: Ferdezja nuk luftonte vetëm për veten. Ajo luftonte edhe për të qenë pranë fëmijëve, për të parë arritjet e tyre dhe për t’i shoqëruar drejt së ardhmes.
Puna në SHFK “Faik Konica” në Sllupçan
Përveç rolit të saj në familje, Ferdeze Jahiu ishte pjesë e kolektivit të SHFK “Faik Konica” në Sllupçan, ku punonte si arkëtare.
Pas ndarjes së saj nga jeta, drejtoria dhe kolektivi i shkollës shprehën dhimbjen për humbjen e koleges së tyre. Në njoftimin përkujtimor, ajo përshkruhej si pjesë e çmuar e kolektivit, e cila do të kujtohej me respekt dhe mirënjohje për punën dhe mirësinë e saj.
Njoftimi i shkollës ishte një dëshmi se Ferdezja, pavarësisht trajtimeve dhe udhëtimeve të vazhdueshme për mjekim, kishte lënë gjurmë edhe në mjedisin profesional.
Në një tjetër reagim ajo përmendej si reja e Nehat Jahiut, i cilësuar në postim si mësues, ndërsa kolegët i shprehën ngushëllime bashkëshortit, fëmijëve dhe familjes së saj.
Mesazhi i fundit që mbeti në telefonin e mikeshës
Ndarja e saj nga jeta shkaktoi reagime të shumta.
Gjuler Hasani shkroi se lajmi e kishte lënë pa fjalë dhe se ende nuk mund ta besonte humbjen e mikes së saj. Ajo tregoi se mesazhi i fundit i Ferdezes do të mbetej përgjithmonë i ruajtur në telefonin e saj, si kujtim i zërit dhe mirësisë së saj.
Ato fjalë, që në momentin kur ishin dërguar mund të ishin dukur si pjesë e një komunikimi të zakonshëm mes mikeshash, pas vdekjes u kthyen në përshëndetjen e tyre të fundit.
Mustaf Veseli e përshkroi Ferdezen si një grua të jashtëzakonshme dhe mikeshë fisnike. Ai veçoi energjinë, inteligjencën dhe këmbënguljen me të cilën ajo ishte përballur me sëmundjen. Në reagimin e tij, vëmendja kryesore drejtohej te katër fëmijët dhe te dhimbja e familjes.
Refik Ajeti shkroi se disa njerëz lënë gjurmë me vitet që jetojnë, ndërsa të tjerë me mënyrën se si i përballojnë sprovat. Sipas tij, lufta e Ferdezes nuk ishte vetëm betejë personale, por mësim për durimin, dinjitetin dhe shpresën.
Selma Sherifi e kujtoi si një njeri “shpirtbardhë” dhe shprehu dhimbjen për humbjen e saj në moshë të re. Në reagimin e saj ajo e përmendi drejtpërdrejt kancerin, duke përforcuar të dhënat e dokumentuara më herët për sëmundjen onkologjike.
Bajram Ramadani Asipi kujtoi sprovat e shumta që ajo kishte kaluar dhe konfirmoi se Ferdezja ishte nënë e tri vajzave dhe një djali.
Fjalët e saj mbeten pas
Miqtë e saj u lutën që Zoti ta mëshironte, t’ia falte gabimet dhe ta shpërblente me Xhenetin Firdeus. Kolektivi i shkollës premtoi se do ta kujtonte me respekt e mirënjohje. Familjarët dhe njerëzit që e njohën mbetën me kujtimet e një gruaje që, edhe kur sëmundja i rëndonte trupin, përpiqej të mos e lejonte të mposhtte shpirtin.
Historia e Ferdeze Ismani Jahiut është një histori dhimbjeje, por edhe solidariteti. Është historia e një familjeje që për vite të tëra jetoi mes shpresës dhe frikës; e një nëne që mendonte për të ardhmen e fëmijëve edhe në ditët e trajtimeve; e një kolegeje që la respekt në vendin e punës; dhe e një komuniteti që u përpoq ta ndihmonte me donacione, shpërndarje dhe lutje.
Ferdezja nuk e fshehu se kishte frikë, ankth dhe momente dobësie. Guximi i saj nuk qëndronte në mungesën e dhimbjes, por në vendimin për të vazhduar pavarësisht saj.
Dhe pikërisht ky është kujtimi që mbetet më i fuqishëm prej saj: përballë një sëmundjeje që i kërkoi jashtëzakonisht shumë, ajo vazhdoi të fliste për ëndrrat, dashurinë, fëmijët, shpresën dhe besimin.
Zoti e mëshiroftë Ferdeze Ismani Jahiun dhe familjes së saj i dhëntë durim e forcë për ta përballuar këtë humbje të rëndë./Tetova News
