Pas afro 21 muajsh mohimesh, i mituri pranoi në Gjykatën e Apelit se e kishte hedhur Aurorën nga ballkoni i katit të shtatë. Nga marrëdhënia posesive dhe përndjekja, te mesazhet kërcënuese, kërkimet për ndihmë në ChatGPT, dëshmitari okular dhe dënimi me 17 vjet burg – dosja e plotë e krimit që tronditi Italinë.
Një kthesë vendimtare është shënuar në procesin gjyqësor për vrasjen e Aurora Tilës, 13-vjeçares me origjinë shqiptare që humbi jetën më 25 tetor 2024 në Piacenza të Italisë.
Ish-i dashuri i saj, i cili ishte 15 vjeç në kohën e krimit, pranoi për herë të parë se ishte ai që e kishte vrarë vajzën, duke e hedhur nga ballkoni i katit të shtatë të pallatit ku ajo banonte.
Rrëfimi erdhi më 13 korrik 2026, në seancën e parë të procesit të apelit në Bolonjë. I mituri foli përmes videolidhjes nga institucioni penitenciar për të mitur në Catanzaro, ku ndodhet pas dënimit me 17 vjet burg të dhënë në shkallën e parë. (ANSA.it)
“Ju kërkoj falje, e humbët Aurorën për fajin tim. E vrava unë; më vjen keq që nuk e thashë më parë.”
Me këto fjalë, ai hoqi dorë nga versionet që kishte mbajtur për gati dy vjet: fillimisht se Aurora ishte hedhur vetë dhe më pas se vdekja e saj mund të kishte qenë aksidentale.
Rrëfimi i papritur në sallën e Apelit
I pandehuri bëri deklarata spontane në hapje të procesit të shkallës së dytë. Sipas ANSA-s, ai pranoi shprehimisht: “E vrava unë Aurorën, e hodha nga ballkoni”, ndërsa kërkoi falje edhe për vonesën me të cilën kishte vendosur të tregonte të vërtetën. (ANSA.it)
Në sallën “Bachelet” të Gjykatës së Apelit në Bolonjë ndodhej edhe nëna e Aurorës, Morena Corbellini.
“Gjithmonë e kam ditur se ishte fajtor”, deklaroi ajo pas seancës, duke theksuar se rrëfimi vetëm konfirmonte atë që familja, Prokuroria dhe gjykata e shkallës së parë kishin mbështetur prej fillimit. (ANSA.it)
Për familjen, megjithatë, pranimi i fajit nuk është i mjaftueshëm për të justifikuar uljen e dënimit.
Avokati Emilio Malaspina, i cili përfaqëson nënën e viktimës në procesin e apelit, deklaroi se me rrëfimin “mbyllet një rreth”, por kërkoi që Gjykata ta lërë në fuqi dënimin prej 17 vjetësh.
Sipas tij, rrëfimi erdhi shumë vonë dhe dyshohet se mund të jetë bërë me qëllimin procedural për të kërkuar një dënim më të butë.
“Qëndruam dhe i dëgjuam deklaratat e tij, por mendojmë se, për të pasur vlerë, ato duhej të ishin bërë më herët”, tha avokati. (RaiNews)
Mëngjesi i 25 tetorit 2024
Aurora Tila ishte 13 vjeçe dhe ndiqte mësimet në Institutin “Colombini” në Piacenza.
Mëngjesin e 25 tetorit 2024, rreth orës 08:00, ajo doli nga banesa ku jetonte me nënën. Sipas rindërtimit të publikuar gjatë procesit, Aurora i kishte thënë nënës se do të hante mëngjes me shoqet para se të shkonte në shkollë.
Në vend të kësaj, ajo takoi ish-të dashurin, të cilin e kishte njohur në rrjetet sociale dhe me të cilin kishte pasur për disa muaj një marrëdhënie që më pas e kishte ndërprerë.
Kamerat e sigurisë së pallatit regjistruan takimin e tyre në hyrje dhe ngjitjen drejt pjesës së sipërme të ndërtesës. Pak më vonë, Aurora ra nga një ballkon në katin e shtatë, duke përfunduar në një ballkon disa kate më poshtë. Ishte vetë djali që dha alarmin. (ANSA.it)
Fillimisht, ai pretendoi se vajza kishte kryer një veprim të vullnetshëm, pra ishte hedhur vetë. Ky version ngriti menjëherë dyshime te hetuesit, sidomos për shkak të dëshmive të mbledhura në vendin e ngjarjes.
Disa ditë më vonë, i mituri u arrestua nën akuzën për vrasje me dashje. (ANSA.it)
Dëshmitari që pa Aurorën të kapur pas parmakëve
Një nga elementet më të forta të dosjes ishte dëshmia e një personi që ndodhej në një ndërtesë përballë.
Dëshmitari tregoi se e kishte parë Aurorën të varur dhe të kapur pas parmakëve të ballkonit, në përpjekje për të shpëtuar. Sipas dëshmisë, ish-i dashuri e godiste në duar derisa vajza humbi kapjen dhe ra në boshllëk.
Ky rindërtim u mbështet më pas edhe nga disa dëshmi të tjera dhe u pranua nga Gjykata për të Miturit në vendimin e shkallës së parë. (RaiNews)
Rrëfimi i bërë në apel konfirmon tashmë autorësinë e vrasjes, megjithëse i pandehuri nuk ka bërë publikisht një përshkrim të hollësishëm të çdo veprimi të kryer në ballkon.
Autopsia rrëzoi tezën e vetëvrasjes
Edhe ekspertiza mjeko-ligjore dobësoi në mënyrë vendimtare versionin e mbrojtjes.
Sipas konkluzioneve të autopsisë, dëmtimet e konstatuara në trupin e 13-vjeçares nuk përputheshin me hipotezën e një vetëvrasjeje. Eksperti mjeko-ligjor arriti në përfundimin se Aurora, me shumë gjasë, ishte shtyrë.
Gjetjet mjeko-ligjore u përputhën me tezën e hetuesve se ajo ishte kapur pas parmakëve në përpjekje për të mos rënë dhe se ishte goditur në duar për t’u detyruar të lëshonte kapjen.
Gjykata e shkallës së parë i cilësoi si dërrmuese provat që tregonin se Aurora ishte hedhur me dashje, ndërsa hipotezat për vetëvrasje ose rënie aksidentale u vlerësuan si të pabesueshme. (Corriere di Bologna)
Një marrëdhënie gjithnjë e më posesive
Hetimi nuk u përqendrua vetëm te minutat e fundit në ballkon. Prokurorët rindërtuan edhe marrëdhënien që i kishte paraprirë krimit.
Aurora dhe djali kishin pasur një lidhje disamujore. Pasi vajza vendosi ta ndërpriste, sjellja e tij dyshohet se u bë gjithnjë e më kontrolluese, posesive dhe kërcënuese.
Në bisedat me shoqet, Aurora tregonte se ndihej e ndjekur. Ajo fliste për episode përndjekjeje, presioni të vazhdueshëm, shpërthime zemërimi dhe frikën se ish-i dashuri mund të reagonte dhunshëm ndaj ndarjes. (RaiNews)
Në arsyetimin e vendimit përmenden kërcënime me vdekje, fyerje të përsëritura, goditje, shtyrje dhe episode në të cilat djali i kishte vendosur krahët rreth qafës.
Në mesazhet e administruara si prova, ai e kërcënonte se do ta “shkatërronte” nëse nuk e zhbllokonte dhe i shkruante se do t’i duhej pak për ta rrënuar. Aurora, nga ana tjetër, u kishte treguar personave të afërt se ai e kishte goditur dhe se kishte frikë se dhuna mund të përshkallëzohej. (Corriere di Bologna)
Sipas gjykatës, ajo i kishte shprehur shqetësimet e saj familjarëve, shoqeve dhe një edukatoreje të shërbimeve sociale.
“Takimi i fundit” që u kthye në kurth
Në ditët para vrasjes, ish-i dashuri vazhdonte të kërkonte një takim të fundit.
Sipas rindërtimit të gjykatës, Aurora e pranoi takimin me shpresën se do ta qetësonte situatën, do t’i jepte fund presionit dhe do ta bindte djalin ta pranonte ndarjen.
Gjykatësit arritën në përfundimin se vajza shkoi në atë takim në një përpjekje të dëshpëruar për ta çaktivizuar klimën e urrejtjes dhe kërcënimeve, ndërsa i pandehuri e kishte organizuar takimin për të realizuar planin e tij. (Corriere di Bologna)
Motivi i plotë nuk u shpjegua nga i mituri gjatë rrëfimit të fundit. Megjithatë, vendimi i shkallës së parë e lidh krimin me xhelozinë ekstreme, posesivitetin, kontrollin dhe mospranimin e përfundimit të marrëdhënies.
Aurora kërkonte një rrugëdalje në ChatGPT
Një nga aspektet më të veçanta dhe më tronditëse të dosjes ishin bisedat që Aurora kishte zhvilluar me ChatGPT në muajt para vdekjes.
E pasigurt dhe e frikësuar nga sjellja e ish-të dashurit, ajo i kërkonte inteligjencës artificiale këshilla për marrëdhënien: pyeste nëse duhej ta linte dhe si mund të dallohej dashuria e shëndetshme nga një marrëdhënie toksike.
Gjykata nuk i trajtoi këto biseda si provën e vetme të përndjekjes. Ato u vlerësuan së bashku me mesazhet e ish-të dashurit, dëshmitë e shoqeve dhe familjarëve, rrëfimet e Aurorës dhe provat e tjera të mbledhura nga hetuesit.
Sipas arsyetimit të vendimit, pyetjet e saj tregonin sinqeritetin me të cilin Aurora përshkruante situatën e rëndë, mbytëse dhe të frikshme në të cilën ndodhej. (RaiNews)
Rasti u bë një nga shembujt e parë të profilit të lartë në të cilin bisedat e një viktime me një sistem të inteligjencës artificiale u përdorën nga një gjykatë si element mbështetës për të rindërtuar gjendjen e saj psikologjike dhe përndjekjen që kishte përjetuar.
Arrestimi, ish-shoku i qelisë dhe gjyqi
Pas arrestimit, i mituri vazhdoi të deklarohej i pafajshëm. Ai këmbëngulte se Aurora kishte kryer vetë një veprim fatal ose se rënia nuk ishte shkaktuar prej tij.
Gjatë procesit, një ish-shok qelie dëshmoi se djali i kishte pranuar privatisht se e kishte shtyrë Aurorën. Kjo dëshmi iu shtua pamjeve të kamerave, deklaratave të dëshmitarëve, ekspertizave mjeko-ligjore dhe provave të përndjekjes. (RaiNews)
Procesi u zhvillua në Gjykatën për të Miturit në Bolonjë me procedurë të shkurtuar, një formulë gjykimi që mbështetet kryesisht në aktet e hetimit dhe parashikon ulje të dënimit në krahasim me procedurën e zakonshme.
Për shkak të rezultateve të ndryshme të ekspertizave të palëve, gjykata lejoi që specialistët të dëgjoheshin dhe të ballafaqoheshin gjatë procesit. (ANSA.it)
Prokurori Simone Purgato kërkoi një dënim prej 20 vjetësh e tetë muajsh. Mbrojtja kërkoi shpalljen e të pandehurit të pafajshëm. (Corriere di Bologna)
Dënimi me 17 vjet burg
Më 3 nëntor 2025, Gjykata për të Miturit në Bolonjë e shpalli fajtor dhe e dënoi me 17 vjet burg.
Ai u shpall përgjegjës për vrasje me dashje me disa rrethana rënduese: aktet e përndjekjes, mosha e mitur e viktimës dhe marrëdhënia sentimentale që kishte ekzistuar ndërmjet tyre.
Gjykata mori parasysh si rrethanë lehtësuese faktin se edhe autori ishte i mitur në kohën e krimit. (RaiNews)
Pas shpalljes së vendimit, nëna e Aurorës deklaroi se drejtësia ishte vënë në vend, ndonëse do të kishte dëshiruar dënimin prej 20 vjetësh të kërkuar nga Prokuroria.
Mbrojtja njoftoi menjëherë se do ta apelonte vendimin. (Corriere di Bologna)
Në arsyetimin e publikuar në mars 2026, gjykatësit paraqitën në hollësi klimën e përndjekjes, dhunës dhe frikës në të cilën kishte jetuar Aurora, si dhe rëndësinë e mesazheve dhe kërkimeve të saj në ChatGPT. (RaiNews)
Nga mohimi i plotë te rrëfimi
Më 13 korrik 2026 nisi procesi i apelit.
Për herë të parë që nga arrestimi, i mituri pranoi publikisht autorësinë e vrasjes. Ai kërkoi falje për krimin dhe për faktin se kishte pritur kaq gjatë për ta pranuar.
Rrëfimi i dha fund debatit faktik nëse Aurora ishte hedhur vetë apo ishte vrarë. Megjithatë, ai nuk e përfundon procesin gjyqësor dhe nuk e bën automatikisht përfundimtar dënimin e shkallës së parë.
Gjykata e Apelit duhet të vendosë nëse dënimi me 17 vjet do të konfirmohet, do të ulet apo do të ndryshohet në ndonjë mënyrë tjetër. (ANSA.it)
Raporti për sjelljen në institucion
Gjyqtarët vendosën ta shtyjnë procesin dhe kërkuan një raport të hollësishëm për sjelljen e të pandehurit gjatë qëndrimit në institucionin penitenciar për të mitur.
Sipas raportimeve italiane, gjatë izolimit ndaj tij mund të jenë bërë kallëzime për episode ose vepra të tjera. Këto pretendime nuk janë dënime të formës së prerë, por gjyqtarët duan t’i shqyrtojnë përpara se të marrin vendimin përfundimtar në apel. (Sky TG24)
Seanca e ardhshme është caktuar për më 10 shtator 2026. Pas diskutimeve të Prokurorisë së Përgjithshme dhe mbrojtjes, pritet që Gjykata e Apelit të marrë ose të afrohet me vendimin e shkallës së dytë. (ANSA.it)
Çfarë ndryshon rrëfimi dhe çfarë mbetet për t’u vendosur
Pranimi i fajit mbyll një prej çështjeve kryesore të procesit: ish-i dashuri nuk pretendon më se Aurora është vetëvrarë ose se ka rënë aksidentalisht.
Por rrëfimi nuk e fshin rindërtimin e shkallës së parë, agravimin për përndjekje apo provat që tregojnë se vrasja erdhi pas një periudhe kontrolli, kërcënimesh dhe dhune.
Gjykata duhet të vlerësojë edhe kohën e rrëfimit, sinqeritetin e pendesës, sjelljen e tij pas krimit dhe gjatë qëndrimit në institucion, si dhe argumentet e palëve mbi dënimin.
Për familjen e Aurorës, rrëfimi nuk përbën zbulim të së vërtetës, sepse e vërteta ishte rindërtuar tashmë nga dëshmitarët, ekspertizat dhe gjykata. Ai është vetëm pranimi i vonuar i një përgjegjësie që i pandehuri e kishte mohuar për afro dy vjet.
Përtej procesit penal, historia e Aurora Tilës mbetet dëshmi e një marrëdhënieje që kaloi nga xhelozia dhe kontrolli te përndjekja dhe dhuna fatale. Një 13-vjeçare kërkonte ndihmë te shoqet, familjarët, edukatorja dhe madje te inteligjenca artificiale, ndërsa përpiqej të kuptonte se si të dilte nga një marrëdhënie që e frikësonte.
Më 10 shtator, Gjykata e Apelit në Bolonjë do të vendosë se çfarë peshe do t’i japë rrëfimit të vonuar dhe nëse dënimi prej 17 vjetësh duhet të mbetet në fuqi.
