Nga Marylou Magal
“Nuk ka asgjë të paracaktuar, nuk ka asgjë të pamundur. Ekziston një projekt i madh, bashkues dhe ambicioz, një aventurë e bukur njerëzore dhe politike për ta ndarë së bashku, një histori për t’u shkruar, një fat për t’u përmbushur.”
Në sallën Zénith të Orléans-it, të dielën e kaluar, Marine Le Pen flet me entuziazëm të zjarrtë. Kandidatja e partisë Tubimi Kombëtar (Rassemblement national, RN) për zgjedhjet presidenciale nis zyrtarisht fushatën e saj përpara afro 10.000 militantëve të entuziazmuar në maksimum. Dhe përcakton tonin e gjashtë muajve të ardhshëm.
Për garën e saj të katërt drejt Pallatit Élysée, ajo ka gjetur një koncept që dëshiron ta paraqesë si të paprecedentë: “Rilindjen”. Një qasje krejt e ndryshme nga deklaratat e saj të vitit 2017, kur ajo dënonte “endjet e gabuara të së sotmes, tërheqjet dhe rrëshqitjen e ngadaltë drejt humnerës”.
Sot, ajo dëshiron të flasë për të ardhmen, “të menduar dhe të projektuar me synimin për lumturinë e njerëzve”. Kjo rrugë e re do të ishte ajo e “ngritjes graduale të një vendi të tërë drejt së bukurës, së vërtetës dhe së drejtës”.
Tashmë, zëdhënësit e fushatës së saj shfaqen njëri pas tjetrit në studiot televizive për të folur për “të drejtën” e francezëve për të pasur qasje te “e bukura”.
“Rilindja do të thotë të dish të marrësh frymëzim nga e kaluara, por pa atë nostalgji që (…) të shtyn të kthehesh prapa”, thekson Marine Le Pen. “Ne nuk themi: ‘Më mirë ishte dikur’. Ne themi: ‘Dikur ishte mirë, nesër do të jetë edhe më mirë’.”
Është një bast mbi entuziazmin, optimizmin dhe premtimin për ditë më të mira, me synimin për të siguruar 50 për qind të votave plus një votë, të nevojshme për të fituar në raundin e dytë.
Një paralele historike
Receta nuk është e re. Ideja e “rilindjes” është përdorur edhe më parë nga Marine Le Pen.
Që në vitin 2011, kur prezantoi programin e saj të parë si kandidate presidenciale, më 19 nëntor, në Paris, ajo deklaronte: “Në të vërtetë, asgjë nuk më kishte paracaktuar të ndodhesha sot këtu përpara jush, e zgjedhur për të udhëhequr betejën e madhe për rilindjen e vendit tonë.”
Dy vjet më vonë, me rastin e fjalimit të saj tradicional të 1 Majit, ajo bënte sërish thirrje për të treguar “dritën e shpresës” dhe “dritën e një rilindjeje të Kombit dhe popullit francez”.
Këtë herë, konceptin e ka përpunuar deri në hollësi Philippe Olivier, kunati dhe këshilltari i saj i posaçëm, i cili është gjithashtu deputet në Parlamentin Evropian.
“Rilindja është fjala që përshkruan vizionin tonë”, shpjegon ai. “Ajo nuk nënkupton shkëputje, ne nuk shkatërrojmë asgjë. Nuk ka dhunë; është një fjalë e gjinisë femërore.”
Eurodeputeti synon të krijojë një paralele ndërmjet epokës bashkëkohore dhe periudhës historike që i parapriu Rilindjes.
“Pati uri, epidemi të mëdha, Luftën Njëqindvjeçare dhe më pas kështjellat e fortifikuara ua lanë vendin ndërtesave me dritare të mëdha”, shpjegon ai. “Sot nuk kemi më nevojë të barrikadohemi, sepse jemi të sigurt, në një qasje që ka besim te shkenca.”
Koncepti nuk ka gjetur mbështetje unanime brenda partisë
Ky këndvështrim i ri është përpunuar që nga pranvera dhe, në fakt, nuk ka gjetur mbështetje unanime brenda partisë kur iu prezantua ekipit të fushatës.
“Në prill, kur Philippe erdhi me këtë marrëzinë e tij të re për Rilindjen dhe na tregoi posterin e Marine, në stilin ‘Jezusi po kthehet’, të gjithë pamë njëri-tjetrin me sy të zgurdulluar”, rrëfen një pjesëmarrës, i cili shpreh dyshime për ndikimin e madh të Philippe Olivierit mbi udhëheqësen.
Brenda Tubimit Kombëtar, Olivier njihet si njeriu që “ka një mijë ide në minutë, nga të cilat vetëm njëra është e mirë”.
Por Marine Le Pen, si gjithmonë, ia jep miratimin këshilltarit të saj.
Me këtë retorikë, Tubimi Kombëtar synon gjithashtu të kundërvërë një rrëfim alternativ ndaj atij të së majtës, veçanërisht ndaj tezës së popullarizuar nga historiani Johann Chapoutot.
Në librin e tij Les Irresponsables (“Të papërgjegjshmit”), intelektuali i afërt me partinë Franca e Panënshtruar (La France insoumise) vendos një paralele ndërmjet mekanizmave politikë që mundësuan ngritjen e nazizmit në Gjermaninë e viteve 1930 dhe periudhës së sotme.
Ai trajton, ndër të tjera, mënyrën se si elitat politike dhe ekonomike kontribuuan, për arsye oportuniste, në normalizimin e së djathtës ekstreme.
Kësaj paraleleje historike, Tubimi Kombëtar i përgjigjet me krahasimin e vet: periudha e sotme nuk duhet krahasuar me Gjermaninë e viteve 1930, por me periudhën që i parapriu Rilindjes në Francë.
“Ekziston një shpresë e madhe, një humbje e kuptimit dhe e lidhjeve shoqërore, po, por ne vijmë për të thënë se kjo është vetëm një periudhë kalimtare që duhet kapërcyer”, vazhdon Philippe Olivier, i bindur për këtë qasje.
Neutralizimi i diskursit të mbështetësve të Zemmourit
Kjo është gjithashtu një mënyrë për të neutralizuar diskursin politik të lidhur me Éric Zemmourin.
Brenda partisë, të gjithë e kujtojnë vitin 2022. Dhe, ndonëse Éric Zemmour nuk përbën më një kandidat kërcënues, vazhdon të konsiderohet e udhës që atij t’i dobësohet sa më shpejt mbështetja politike.
“Ai thotë se ëndrra e tij është të kthehet në vitet 1960”, vazhdon këshilltari i Marine Le Penit. “Ne duam Francën e së nesërmes, duke marrë frymëzim nga referencat e së kaluarës. Në projektin tonë mund të marrin pjesë francezët me rrënjë të hershme në vend, por edhe francezët me prejardhje të tjera. Është një projekt hapjeje, një projekt optimizmi.”
Për momentin, përfaqësuesit e Tubimit Kombëtar, që konsiderohen favoritë në këtë garë drejt Pallatit Élysée, kanë arsye të buzëqeshin.
(Burimi: L’Express, Marylou Magal, 28 tetor 2026)
