DOSJE E POSAÇME

Lajmi i plotë për vdekjen e Enrik Mehmetit

Kronologjia, faktet e konfirmuara, paqartësitë dhe profili profesional

Enrik Mehmeti humb jetën pas përmbysjes së ATV-së në bregdetin e Vlorës; lëndohet lehtë pasagjeri 18-vjeçar

Gazetari 40-vjeçar i News24 dhe drejtuesi i Unionit të Gazetarëve për qarkun e Vlorës u aksidentua rreth orës 21:40 të së shtunës, 18 korrik 2026, në një sipërfaqe bregdetare jashtë zonës rrugore. Policia konfirmoi se motomjeti me katër rrota u përmbys pasi ai humbi kontrollin; shkaku i saktë mbetet nën hetim.

Ngjarja dhe ndërhyrja e shërbimeve

Gazetari i njohur Enrik Mehmeti humbi jetën mbrëmjen e së shtunës, më 18 korrik 2026, pas përmbysjes së një motomjeti me katër rrota në bregdetin e Vlorës. Sipas informacionit paraprak të Policisë, ngjarja ndodhi rreth orës 21:40, në zonën e Dajlanit, në një sipërfaqe bregdetare jashtë zonës rrugore.

Nga veprimet e para hetimore dyshohet se Mehmeti, rreth 40 vjeç dhe banues në Vlorë, humbi kontrollin mbi drejtimin e ATV-së. Motomjeti u përmbys dhe ai pësoi dëmtime të rënda trupore.

Pas njoftimit, në vendngjarje mbërritën shërbimet e Policisë dhe autoambulanca. Gazetari u transportua me urgjencë në Spitalin Rajonal të Vlorës, por, pavarësisht ndihmës së personelit mjekësor, ndërroi jetë.

Në mjet ishte edhe një 18-vjeçar

Policia konfirmoi se në motomjet ndodhej si pasagjer edhe shtetasi K. S., rreth 18 vjeç. Ai pësoi dëmtime të lehta dhe, sipas njoftimit paraprak, nuk kishte probleme për jetën.

Verifikimet fillestare treguan se aksidenti nuk përfshiu automjete të tjera apo përdorues të rrugës. Ky sqarim rrëzoi formulimet e disa raportimeve shumë të hershme, të cilat e quanin mjetin thjesht “automjet” ose “makinë” dhe mund të krijonin përshtypjen e një përplasjeje rrugore. Bëhej fjalë për përmbysjen e një motomjeti me katër rrota jashtë rrugës.

Dajlan, Porto Novo apo Zvërnec?

Në raportimet e para u përdorën disa përcaktime për vendin e ngjarjes. Policia e identifikoi si “zona e Dajlanit, në Vlorë”, ndërsa shumë media e vendosën në plazhin e Porto Novos, në Zvërnec; TV Apollon dhe Lushnja Info përdorën formulimin “pranë daljes së Dalanit”.

Këto emërtime mund t’i referohen së njëjtës zonë më të gjerë bregdetare, por njoftimi zyrtar nuk e shpjegoi raportin gjeografik ndërmjet tyre. Për këtë arsye, formulimi më i saktë është: zona bregdetare e Dajlanit në Vlorë, e raportuar nga mediat si pranë Porto Novos në Zvërnec.

Çfarë është konfirmuar dhe çfarë mbetet paraprake

Faktet e konfirmuara zyrtarisht janë: ora e përafërt 21:40; lëvizja me një motomjet me katër rrota; humbja e kontrollit; përmbysja; dëmtimet e rënda të drejtuesit; transportimi në spital dhe vdekja; prania e një pasagjeri 18-vjeçar me dëmtime të lehta; mungesa e mjeteve të tjera të përfshira; zhvillimi i hetimeve nën drejtimin e Prokurorisë.

Disa media raportuan se ATV-ja u rrokullis disa herë, se aksidenti mund të ishte shkaktuar nga një “manovër e gabuar” dhe se një pjesë metalike e mjetit e goditi rëndë Mehmetin në kraharor dhe organet jetësore. Këto hollësi nuk gjenden në njoftimin zyrtar dhe nuk duhet të paraqiten si përfundim i ekspertizës.

Ende nuk janë bërë publike të dhëna për shpejtësinë, gjendjen teknike të mjetit, karakteristikat e terrenit, përdorimin e pajisjeve mbrojtëse ose mekanizmin e saktë të dëmtimeve fatale. Përgjigjet pritet të varen nga këqyrja e ATV-së, ekspertiza teknike, dokumentacioni mjekoligjor dhe dëshmitë e mbledhura.

Hetimi

Grupi hetimor, nën drejtimin e Prokurorisë, nisi veprimet procedurale në vendngjarje për dokumentimin e plotë të rrethanave dhe përcaktimin e shkakut. Në fazën e njoftimit paraprak, ngjarja u trajtua si aksidentale.

Nuk ka të dhëna zyrtare për përfshirjen e një mjeti tjetër, për një goditje nga një përdorues tjetër i rrugës ose për ndonjë element të qëllimshëm. Çdo përfundim për përgjegjësinë ose shkakun teknik duhet të presë rezultatet e hetimit.

Një humbje e rëndë për familjen

Enrik Mehmeti la pas bashkëshorten dhe dy fëmijë të vegjël. Në reagimet e kolegëve përmenden bashkëshortja Megi, vajza Noa dhe djali i porsalindur. Abedin Kaja dhe përmbajtja e verifikueshme e reagimit të Unionit të Gazetarëve Shqiptarë pohuan se fëmija më i vogël ende nuk kishte mbushur dy muaj.

Lajmi shkaktoi tronditje të menjëhershme në familje, në rrethin e miqve, në redaksitë ku ai kishte punuar dhe në të gjithë komunitetin e gazetarëve. Shumë reagime u përqendruan pikërisht te fakti se ai ishte baba i dy fëmijëve të vegjël dhe se ndarja nga jeta erdhi në një periudhë gëzimi familjar pas lindjes së djalit.

Mbi dy dekada në gazetarinë e terrenit

Enrik Mehmeti ishte një nga reporterët më të njohur të Vlorës. Për më shumë se 20 vjet ai raportoi nga qyteti dhe qarku për kronikën, operacionet policore, zhvillimet politike e sociale, turizmin, kulturën dhe sportin.

News24 dhe BalkanWeb e përshkruan si reporter të terrenit që e kërkonte lajmin aty ku ndodhte, me shpejtësi, përgjegjësi dhe këmbëngulje për verifikimin e fakteve. Raportimet e tij për News24, BalkanWeb dhe Gazetën Shqiptare u kthyen në burim të njohur informacioni për publikun. Ai iu bashkua News24 që në vitet e para të televizionit dhe punoi gjithashtu si korrespondent për televizionin italian RAI.

TV 6+1 Vlora njoftoi se Mehmeti e kishte nisur karrierën mediatike në këtë televizion. Klodi Haxhiaj shkroi se ai kishte nisur raportimin në moshën 18-vjeçare dhe nuk ishte ndalur më.

Nga përkthyes 11-vjeçar te reporteri i Vlorës

Në profilin “In Memoriam” të News24/BalkanWeb thuhet se Mehmeti, në moshën 11-vjeçare, u angazhua si përkthyes pranë misionit “Alba” gjatë trazirave të vitit 1997. Në intervistën me Flamur Vezajn ai rrëfen se u kishte fshehur italianëve moshën dhe se përvojat e atij viti, mes armëve, plagëve dhe frikës, ndikuan thellë në karakterin e tij.

J’eton Lo solli një dëshmi tjetër: ai tha se e kishte njohur Mehmetin si përkthyes në kampin italian “Missione Arcobaleno”, në kohën e refugjatëve nga lufta në Kosovë. Dy dëshmitë mund t’u referohen angazhimeve të ndryshme, në vitet 1997 dhe 1999. Pa dokumentacion plotësues, ato nuk duhet të shkrihen në një episod të vetëm.

Kryetar i Unionit të Gazetarëve në Vlorë

Në kohën e ndarjes nga jeta, Mehmeti ishte kryetar i degës së Unionit të Gazetarëve Shqiptarë për qarkun e Vlorës. Krahas raportimit, ai ishte i përfshirë në organizimin profesional të gazetarëve dhe në ruajtjen e kujtesës së medias lokale.

Ndër aktivitetet e lidhura me degën e Vlorës ishin çmimet “Petro Marko”, të krijuara për të nderuar kontributet e gazetarëve dhe personaliteteve të qytetit. Në raportimet e mëhershme, drejtuesi i UGSH-së Aleksandër Çipa e kishte vlerësuar Mehmetin për rolin organizativ dhe angazhimin ndaj komunitetit mediatik.

Reporteri që shkonte drejt ngjarjes

Profili i Mehmetit u formua nga prania e menjëhershme në terren. Në intervistën “Ma Shqip” ai rrëfen episode kur kishte rrezikuar jetën: filmimin e një grabitësi të armatosur në Vlorë; udhëtimin në det të trazuar për të dokumentuar tragetin “Norman Atlantic”; përballjen me ushtarë të armatosur gjatë raportimeve për migrantët; hyrjen në zona të rrezikshme pas shpërthimit në Gërdec; kërcënimet e lidhura me kronikën dhe presionet pas publikimit të materialeve të ndjeshme.

Ai e përshkruante këtë prirje si instinkt profesional, por edhe si një formë “çmendurie” të gazetarit që shkon drejt vendit nga ku të tjerët largohen. Kolegët e kujtuan pikërisht si njeri që “merrte frymë me ritmin e ngjarjes”.

Një paralajmërim i mëhershëm për motorët

Lutfi Dervishi shkroi se më 10 qershor Mehmeti kishte publikuar lajmin për një të ri që kishte shpëtuar pas një aksidenti me motor, duke bërë thirrjen: “Kujdes në çdo kohë me motorin.” Newsbomb rikujtoi një video të tij ku paralajmëronte të rinjtë për viktimat dhe të plagosurit nga aksidentet me motorë.

Kjo përputhje tragjike ka një peshë të fortë emocionale, por nuk duhet përdorur si shpjegim për aksidentin e 18 korrikut. Shkaku i përmbysjes së ATV-së duhet të përcaktohet vetëm nga hetimi dhe ekspertiza.

Gjendja më e fundit

Deri në përfundimin e verifikimit për këtë dosje, zhvillimi më i fundit zyrtar mbetej njoftimi paraprak i Policisë dhe hapja e veprimeve hetimore nën drejtimin e Prokurorisë. Nuk u gjet një njoftim i verifikuar publik për orarin dhe vendin e ceremonisë mortore.

Për këtë arsye, çdo e dhënë për varrimin duhet të publikohet vetëm pasi të konfirmohet nga familja, Unioni i Gazetarëve, redaksitë ku ai punonte ose një njoftim tjetër i identifikueshëm zyrtar.

E DHËNA	STATUSI I VERIFIKIMIT
Data dhe ora	18 korrik 2026, rreth orës 21:40 – konfirmuar nga Policia.
Vendndodhja	Zona e Dajlanit, në bregdet, jashtë zonës rrugore – zyrtare; Porto Novo/Zvërnec – përcaktim mediatik.
Mjeti	Motomjet me katër rrota (ATV) – konfirmuar.
Mekanizmi bazë	Humbje kontrolli dhe përmbysje – konfirmuar paraprakisht.
Pasagjeri	K. S., rreth 18 vjeç, dëmtime të lehta, pa rrezik për jetën – konfirmuar.
Mjete të tjera	Nuk u përfshinë mjete të tjera apo përdorues të rrugës – konfirmuar.
“Manovër e gabuar”	Raportim mediatik; jo përfundim zyrtar.
Goditje metalike në kraharor	Raportim mediatik; jo e konfirmuar në njoftimin policor.
Shkaku përfundimtar	Nën hetim nga grupi hetimor dhe Prokuroria.

 

Të gjitha reagimet e institucioneve dhe personave që e kanë njohur

1. Unioni i Gazetarëve Shqiptarë – Dega e Vlorës / UGSH

Shënim: Kjo është përmbledhja e plotë e përmbajtjes së verifikueshme të reagimit. Postimi origjinal në Facebook nuk u hap i plotë gjatë verifikimit, prandaj teksti nuk paraqitet si citim fjalë për fjalë.

Unioni i Gazetarëve Shqiptarë njoftoi humbjen e jetës së Enrik Mehmetit, kryetar i UGSH-së për qarkun e Vlorës, duke e cilësuar atë një nga reporterët më të njohur të terrenit dhe një profesionist që punoi për vite në News24, si dhe bashkëpunoi me media të tjera kombëtare, vendore dhe në internet.

Në reagim u evidentua angazhimi i tij për organizimin e komunitetit profesional në Vlorë dhe nisma e çmimeve “Petro Marko”, përmes së cilës u nderuan gazetarë dhe personalitete me kontribut në jetën publike të qytetit.

Unioni shprehu dhimbjen për humbjen e tij të parakohshme dhe ngushëllimet për bashkëshorten, dy fëmijët e vegjël, familjarët, kolegët dhe miqtë. Sipas përmbajtjes së kryqëzuar të reagimit dhe dëshmisë së Abedin Kajës, fëmija më i vogël i Mehmetit ende nuk kishte mbushur dy muaj.

2. News24, BalkanWeb, Gazeta Shqiptare dhe Panorama

Redaksitë e Focus Media Group e cilësuan largimin e parakohshëm të Enrik Mehmetit një humbje të madhe për komunitetin e gazetarëve, për Vlorën dhe vlonjatët, për të cilët ai ishte bërë zë dhe imazh përfaqësues.

News24, BalkanWeb, Gazeta Shqiptare dhe Panorama u shprehën ngushëllime të përzemërta nënës, bashkëshortes, fëmijëve, vëllait dhe familjarëve të tjerë, duke u bashkuar në lutje që shpirti i tij të gjente paqen e merituar.

3. TV 6+1 Vlora

E trishtë! Një aksident i rëndë ka ndodhur mbrëmjen e sotme në Vlorë. Si pasojë e aksidentit ka ndërruar jetë gazetari Enrik Mehmeti, njëkohësisht kryetar i Unionit të Gazetarëve në Vlorë.

Enrik Mehmeti ka humbur jetën në moshën 40-vjeçare, pas aksidetit me motorr dhe la pas dy fëmijë të vegjël.

Mehmeti e nisi karrierën e tij në media në TV 6+1 Vlora.

TV 6+1 Vlora i shpreh ngushëllimet më të sinqerta familjes Mehmeti.

4. Disidentët

I rëndë lajmi për Rikun!

Luftoi me dhëmbë për të qenë Riku që ne njohim, për ti dal zot nënës, vëllait, nuses dhe dy fëmijëve.

Sakrifikoi gjithçka për të pasur qetësinë, e sapo e gjeti, fati i keq i mori jetën. Nuk shijoji dot as jetën e tij e as fëmijët e tij të vegjël.

Enrik Mehmeti, gazetari, familjari dhe shoku i mirë nuk është më.

Dhimbje e madhe për nënën, Fabion, Megin, Noan e vogël, miqtë e shokët e tij.

Pusho i qetë Rik!

Pa fjalë…e pabesueshme!

5. Saranda Web

Shënim verifikimi: hollësitë për “manovër të gabuar”, rrokullisjet e shumta dhe goditjen nga pjesë metalike janë raportime paraprake të medias, jo përfundime të konfirmuara nga Policia.

Tragjike: Humb jetën në një aksident gazetari Enrik Mehmeti. Një ngjarje e rëndë ka tronditur mbrëmjen e sotme komunitetin e gazetarëve në Shqipëri. Gazetari Enrik Mehmeti ka humbur jetën si pasojë e një aksidenti të ndodhur në plazhin e Porto Noves, në Zvërnec.

Sipas informacioneve paraprake, Mehmeti po lëvizte me një motor me katër rrota (ATV), kur dyshohet se, për shkak të një manovre të gabuar, humbi kontrollin e mjetit. Si pasojë, motori u rrokullis disa herë dhe gjatë aksidentit një pjesë metalike e mjetit e goditi rëndë në kraharor, duke i shkaktuar dëmtime fatale.

Enrik Mehmeti ishte një gazetar i njohur në median shqiptare, i angazhuar prej vitesh në raportimin e aktualitetit dhe kronikës. Me profesionalizmin, përkushtimin dhe korrektësinë e tij, ai kishte fituar respektin e kolegëve dhe të publikut, duke lënë gjurmë në gazetarinë shqiptare.

Lajmi për ndarjen e tij nga jeta ka sjellë trishtim të madh te familjarët, miqtë, kolegët dhe të gjithë ata që e njohën dhe bashkëpunuan me të.

Saranda Web shpreh ngushëllimet më të sinqerta familjes Mehmeti, të afërmve dhe kolegëve të tij. U prehtë në paqe. 🕊️

6. JOQ Albania

Shënim verifikimi: hollësitë për “manovër të gabuar”, rrokullisjet e shumta dhe goditjen nga pjesë metalike janë raportime paraprake të medias, jo përfundime të konfirmuara nga Policia.

Një ngjarje e rëndë është regjistruar mbrëmjen e sotme në zonën e Zvërnecit, në afërsi të Porto Novës, ku ka humbur jetën në moshën 40-vjeçare gazetari i News24, Enrik Mehmeti.

Sipas informacioneve paraprake, Mehmeti ishte duke lëvizur me një motor me katër rrota (ATV), kur, për shkaqe që ende nuk janë sqaruar plotësisht, dyshohet se humbi kontrollin e mjetit. Si pasojë, motori u përmbys dhe u rrokullis disa herë.

Burime nga vendngjarja bëjnë me dije se gjatë aksidentit, gazetari ka pësuar dëmtime të rënda në kraharor dhe organet jetësore, pasi është goditur nga pjesë të mjetit.

Menjëherë pas ngjarjes, 40-vjeçari u transportua me urgjencë drejt Spitalit Rajonal të Vlorës, por, pavarësisht përpjekjeve të mjekëve, nuk arriti t’u mbijetojë plagëve të marra.

Enrik Mehmeti ishte gazetar i News24 dhe prej vitesh raportonte ngjarjet nga qarku i Vlorës.

Në vendin e ngjarjes kanë mbërritur shërbimet e Policisë, ndërsa grupi hetimor po punon për zbardhjen e plotë të rrethanave dhe shkakut të aksidentit.

Ngushëllime familjes, të afërmve dhe kolegëve të Enrik Mehmetit për këtë humbje të parakohshme.

7. Newsbomb Albania

Motori “mjeti vrasës” në Vlorë, si gazetari Enrik Mehmeti raportonte disa ditë më parë: Të rinjtë të tregojnë kujdes, pasojat janë tragjike.

Një lajm i kobshëm erdhi mbrëmjen vonë të kësaj të shtune, ku një aksident i preu në mes jetën gazetarit Enrik Mehmeti. Në moshën 40-vjeçare, gazetari i News24, i cili prej vitesh raportonte zhvillimet dhe ngjarjet më të rëndësishme nga qarku i Vlorës, u nda nga jeta në mënyrën më tragjike, pikërisht në një aksident me motor me katër rrota, një mjet për të cilin vetëm pak ditë më parë kishte bërë thirrje publike për kujdes.

8. Klodi Haxhiaj

O Vlla o shok o koleg i diteve te veshtira i nje jete o Enrik! Çi”ishte ky lajm o shok që na preu gjunjët! Na theri si thike o Eri!

O Eri se gezove çunin, dhe jua preve krahet Megit dhe Noas!

Po cte te them o shok i 20 viteve, koleg e mik qe ndanim gezime e problemet bashkë! Qe te prisnim këto ditë të ndanim gëzimet familjare! Se na gëzonte zemra për të mirat e familjeve tona!

O koleg i cmuar e i papertuar qe nise raportimin 18 vjeç e su ndale! O vlla qe u bere shembull për te gjithe brezat që erdhën pas teje! O trim që kurre su dorezove në këtë profesionin tonë orar e pa orar, që i dhe zë të gjithë problemeve të Vlorës e gjithë vendit! Çtë të kujtojmë e të të qajme o vlla që ike pa kohë, ike kur familja te ta kish nevojën me shumë, shokët e miqte të kishin gur të cmuar në zemer! O Enrik djali, te te qaje Vlora qe humbi birin, kolegët mikun e çmuar, te rrallë e me zemer te mire! Të të qajne ata qindra familje ne Vlore qe u qëndroje afer, ata femije qe ju coje lodra dhe i gezoje për festa! Ata qe i ndihmove pa thene asgje e në heshtje! Do na mungosh o Enrik Mehmeti! 😪😪

9. Armela Ferko

E shokuar, e tronditur dhe e trishtuar per largimin tragjik te parakohshem te Enrik Mehmeti, nje njeri qe aq shume e donte jeten.

Ngushellime familjes dhe Zoti u dhente force ta perballojne kete humbje te madhe!

Enriku qe shume e shume vite raportoi cdo lajm qe ndodhte ne qarkun e Vlores, sic ai dinte ta bente…sot qenka bere vete lajmi i kobshem. Pa fjale!!!

Enrikun e kam njohur qe ne 2004, kur ende punoja ne nje tv lokal ne Fier dhe me pas jeta e solli qe te punonim bashke shume vite ne News24, une redaktore rrethesh e ai korrespondent i qarkut te Vlores. Nje djale me zemer te madhe dhe shume punetor e ambicioz. Nuk e besoj dot largimin e tij te parakohshem nga kjo jete. Sot familja Mehmeti humbi djalin e saj, miqte e panumert te tij humben gjithashtu mikun e zemres, por media humbi nje gazetar profesionist e human.

Te qofte dheu i lehte Enrik!

10. Senad Nikshiqi

Enrik i dashtun na trishtove shumë sonte me ikjen tande! Një lajm që na tronditi! Qofsh i xhenetit mik i dashtun! Zoti i dhashtë forcë familjes e të afërmve!

Vogëlushët do jenë gjithmonë krenar për emrin që i le!

Ne miqtë jemi të shokuar!

Do të kujtojmë përgjithmonë për zemrën e bardhë, të qeshunen tande, mikëpritjen e gatishmërinë në çdo kohë dhe profesionalizmin që pate qysh fëmijë!

Enrik Mehmeti, gazetari i Vlorës humb jetën tragjikisht në një aksident rrugor!

Nuk e di pse nganjëherë jeta asht kaq e padrejtë!

11. Flamur Noka

Ka nga ato lajme që s’do të doje t’i lexoje kurrë.

E hasa lajmin në një faqe që m’u shfaq kalimthi dhe m’u duk një sajesë pa shije, nga ato për klikime. Kërkova në portale të shihja a ishte vërtetë kështu dhe çështje minutash lajmi i vdekjes së Enrik Mehmetit kishte marrë dhenë.

E pabesueshme si shuhet brenda pak çastesh një jetë e tërë. E sotmja është një ditë që mbyllet keq.

Më vjen keq për Enrikun dhe familjen e tij.

Jam i bindur se e gjithë #Vlora e vlerësonte atë zell të tij profesional. Enrik Mehmeti ishte një kolonë e qytetarisë aktive, një simbol i raportimit nga terreni, një zë e figurë që do i mungojë publikut të gjerë.

Sot humbëm një mik, një vlonjat krenar dhe të kudorespektuar. Ngushëllime familjes së tij!

Zoti u dhëntë forcë çdo ditë për ta kujtuar!

T’i rrojnë fëmijët!

12. Vullnet Ruzhdi Sinaj

Prehu në paqe Enrik Mehmeti!

👉Me hidhërim mora lajmin për ndarjen tragjike nga jeta në një aksident, të gazetarit dhe korrespondentit të Vlorës, Enrik Mehmeti.

Një humbje e rëndë për familjen, miqtë, kolegët dhe për botën e medias 📰🎤📹, ku ai kontribuoi me përkushtim dhe profesionalizëm.

Në këto momente të vështira, u shpreh ngushëllimet më të sinqerta familjarëve, të afërmve dhe gjithë kolegëve të tij.

U prehtë në paqe dhe qoftë i paharruar kujtimi i tij! 🙏

13. Lutfi Dervishi

Lamtumirë, Enrik!

Ka lajme që refuzon t’i besosh, edhe kur i sheh të shkruara e të ritransmetuara kudo.

Sapo mora vesh se Enrik Mehmeti është ndarë nga jeta. Vetëm 40 vjeç. Një koleg gazetar, baba i dy fëmijëve dhe një njeri që e njihja mirë, jo vetëm përmes ekranit, por edhe nga komunikimi që kishim.

Ironia e fatit di të jetë e pamëshirshme. Më 10 qershor, ai postonte me gëzim lajmin se një i ri kishte shpëtuar pas një aksidenti me motor, duke bërë thirrje: “Kujdes në çdo kohë me motorin.” Sot, një aksident i tillë ia ndërpreu jetën në mes.

Fola me të një javë më parë. Më përsëriti ftesën që të kaloja disa ditë pushimesh me familjen në Vlorë. Tragjedi të tilla të bëjnë të kuptosh se “e nesërmja” nuk është kurrë e garantuar.

Enriku ishte nga ata gazetarë që merrnin frymë me ritmin e ngjarjes. Për vite me radhë raportoi palodhshëm nga Vlora, gjithmonë në vendngjarje. Kishte atë pasionin e brezit që jeton me telefon në dorë, me nxitimin dhe dëshirën e mirë për të qenë i pari aty ku ishte lajmi.

Sonte, fatkeqësisht, lajmi është ai vetë.

Është jashtëzakonisht e vështirë të gjesh fjalë kur një jetë nderpritet kaq herët dhe kaq befasisht. Nuk ka ngushëllim që mund t’ua lehtësojë dhimbjen familjarëve, bashkëshortes, dy fëmijëve, të afërmve dhe gjithë kolegëve.

U prehsh në paqe, Enrik.

Ne jemi mësuar të konsumojmë lajme çdo minutë dhe shpesh harrojmë se pas çdo raportimi qëndron një njeri, një prind, një koleg. Sonte humbëm një prej tyre.

14. J’eton Lo

Prehu ne Paqe Enrik Mehmeti, te njoha ne Vlore ne kohen kur ishim refugjat te ikur nga lufta ne kampin italian missione arcobaleno ishe perkthyes dhe nje djale i zgjuar dhe shume i zellshem.

Ngushllime Familjes kolegve dhe gjithe shoqnise!

15. Klevis Kaso

I rëndë lajmi për ikjen tënde të parakohshme! Humbje të tilla nuk kanë ngushëllim dhe fjalët janë gjithmonë të varfra përballë një dhimbjeje kaq të madhe. U prehsh në paqe! 🙏🏻

In memoriam Enrik Mehmeti 🕯️

16. Bledi Çuçi

Trishtim i madh shumë për ndarjen e papritur nga jeta të gazetarit Enrik Mehmeti, në moshë fare të re. Zor të gjesh fjalët e duhura përballë një humbjeje kaq të rëndë. Mendimet e mia janë me familjen e tij, me të afërmit, miqtë dhe kolegët, të cilëve u shpreh ngushëllimet më të sinqerta. Lamtumirë Enrik!💔 🕊️

17. Emiljano Aleksi

Miku im, lamtumirë!! Enrik Mehmeti🙏🥲

Nuk kam qenë kurrë i mirë për ngushëllime. As vetes nuk di si t’i flas kur dhimbja më shtrëngon.

Tani më duhet të gjej fjalë për një humbje që duket e pamundur të pranohet, por e ndiej se asnjë prej tyre nuk e përshkruan dot këtë boshllëk, sepse dhimbja e largimit nuk ka gjuhë dhe nuk njeh kufij.

Mesaduket, parajsa kishte më shumë nevojë për kurajon, forcën, buzëqeshjen dhe penën tënde, atë penë që nuk reshti kurrë së shkruari, që u bë zëri i njerëzve të zakonshëm dhe ura mes ngjarjes e së vërtetës.

Enrik Mehmeti nuk ishte thjesht një gazetar. Ai ishte një njeri që besonte se fjala ka peshë dhe se raportimi nuk është vetëm profesion, por përgjegjësi.

Për vite me radhë, ai shenjoi gazetarinë shqiptare me përkushtimin, ndershmërinë dhe këmbënguljen për të treguar historitë ashtu siç ishin, pa zbukurime e pa kompromis.

Në redaksi, në terren, përballë kamerës apo pas tastierës, Enriku mbeti gjithmonë i njëjt, i qetë, i përulur dhe i vendosur për të mos e tradhtuar kurrë të vërtetën.

Për shumë njerëz, ai ishte gazetari që raportonte lajmin; për ata që e njohën nga afër, ishte miku që dinte të dëgjonte, të kuptonte dhe të gjente gjithmonë një fjalë shprese.

Shkrimet, reportazhet dhe raportimet e tij janë sot më shumë se dëshmi profesionale. Ato janë kujtesë e një njeriu që e jetoi gazetarinë si mision.

Në këtë absurditet të mjedisit tonë, ku bisedat shpesh duken si jerm dhe e vërteta shpesh humbet mes zhurmës, Enriku dinte t’u jepte zë atyre që nuk dëgjoheshin.

Në çdo kronikë, në çdo raportim e në çdo analizë të tij kishte diçka nga shpresa, nga revolta dhe nga ëndrra për një shoqëri më të drejtë.

Dhe sot, të gjithë do ta ndiejnë mungesën e Enrikut. Familja humbet njeriun e zemrës, miqtë humbasin shokun e ditëve të mira e të vështira, kolegët humbasin një profesionist të rrallë, ndërsa gazetaria shqiptare humbet një zë që ende kishte shumë për të thënë.

Lamtumirë, Enrik.

Njerëzit si ti nuk ikin kurrë plotësisht. Ata mbeten në fjalët që lanë pas, në kujtimet që ndërtuan dhe në zemrat e atyre që i deshën.🥲🙏💔

18. Shkëlzen Henkoja

Sapo mora një lajm që më tronditi thellë. U nda nga jeta miku, shoku dhe kolegu ynë gazetar, Enrik Mehmeti.

Është e vështirë të gjesh fjalët kur humbet një njeri me të cilin ke ndarë momente pune, sakrifica dhe kujtime. Enriku do të mbahet mend për profesionalizmin, përkushtimin dhe mbi të gjitha për mirësinë që e karakterizonte.

Ngushëllimet më të sinqerta familjes, të afërmve dhe të gjithë kolegëve që sot ndjejnë të njëjtën dhimbje.

U prehsh në paqe, Enrik. Kujtimi yt do të mbetet gjithmonë mes nesh.

19. Briseida Çakërri

💔 Lajmi për ndarjen e parakohshme nga jeta të gazetarit vlonjat Enrik Mehmeti është një humbje e rëndë për komunitetin tonë.

Enriku do të kujtohet për punën e tij, për zërin që i dha ngjarjeve të qytetit dhe për përkushtimin ndaj profesionit.

Ngushëllimet e mia më të sinqerta shkojnë për familjen, të afërmit, miqtë dhe kolegët e tij.

U prehtë në paqe. 🕊️

20. Ardnand Çepele

U prefsh në paqe Enrik 💔🥹😭 Qoftë dheu i lehtë, ishte kënaqesi qe te njoha në te vertet, Vlora humbi një gazetar te mrekullueshm si Enrik Mehmeti nje gazetar model për qytetin Vlorës media humbi një gazetar te mrekullueshm të mirë edhe të rrallë gjen gazetar si Enriku.

Ngushëllime me të përzemërta familjës së Enrik Mehmeti, Zoti ju jep forcë në këto momente të vështira.

21. Bekim Biçi

Enrik Mehmeti, koleg e shok i mirë, vlonjati që kërcente me gjithë shpirt në çdo darkë festive, krah për krah me mua vallen e Kukësit… Njeriu i kudo gjendur, e shoku i gjithmonëgjindshëm, sot u nda nga ne e nga kjo jetë e përkohëshme, duke lënë pikëllim në familje e dy fëmijët si drita, mes miqsh e kolegësh.

Zoti të mëshiroftë mik i mirë! Zoti u dhëntë forcë familjarëve për të përballuar këtë humbje të rëndë!

22. Evis Allushi

Me dhimbje të thellë mora lajmin për ndarjen tragjike nga jeta të gazetarit Enrik Mehmeti.

Enriku do të kujtohet si një gazetar i përkushtuar, profesionist dhe i palodhur, që për vite me radhë pasqyroi me përgjegjësi dhe integritet jetën e Vlorës dhe të gjithë qarkut.

Në këto momente të rënda, u shpreh ngushëllimet më të sinqerta familjes së tij, të afërmve, miqve dhe gjithë komunitetit të gazetarëve.

Qoftë i përjetshëm kujtimi i tij.

23. Gazment Bardhi

I trishtueshëm lajmi për ndarjen tragjike nga jeta të gazetarit të News24, Enrik Mehmeti. Largimi i parakohshëm i tij është një humbje e madhe për familjen e tij, të afërmit, kolegët, miqtë dhe për të gjithë komunitetin e gazetarëve.

I shpreh ngushëllimet më të sinqerta familjarëve, të afërmve, miqve dhe kolegëve të gazetarit Enrik Mehmeti për humbjen e tij të parakohshme.

U prehtë në paqe!

24. Altin Mema

Shënim verifikimi: formulimi për rolin e Mehmetit në Sindikatën e Gazetarëve dhe Punonjësve të Medias është pohim i autorit të reagimit; nuk u konfirmua në mënyrë të pavarur në materialet e verifikuara.

Sot gazetaria humbi një zë të lirë dhe një forcë qytetare.

Ndarja e parakohshme nga jeta e gazetarit Enrik Mehmeti, bashkëthemelues dhe i Sindikatës së Gazetarëve dhe Punonjësve të Medias, është një lajm i hidhur për gjithë komunitetin e medias.

Ngushëllimet më të sinqerta familjes, të afërmve, miqve, kolegëve dhe mbarë komunitetit të gazetarisë. Pushofsh në paqe mik, do i mungosh veç familjes tëndë, çdo familje shqiptare që të ndoqi gjithë këto vite me raportimet e tua🥲

25. Klodian Xhyheri

Shumë i dhimbshëm lajmi që mora sonte, për ndarjen tragjike nga jeta të gazetarit vlonjat Enrik Mehmeti.

Kam pasur kënaqësinë ta njoh nga afër dhe do ta kujtoj si një koleg të përkushtuar, korrekt, gjithmonë pranë ngjarjes dhe një zë i fortë i gazetarisë vlonjate.

Njeriu që ishte gjithmonë në terren, afër njerëzve dhe qytetit të tij.

Ngushëllimet më të sinqerta familjes, të afërmve, miqve dhe kolegëve të tij.

Enrik, pusho në paqe!

Do të kujtohesh me respekt.

26. Klodiana Lala

Më tronditi ikja jote Enrik! Le pas shumë dhimbje e hidhërim! Do të na mungosh, mik i mirë! Qofsh i parajsës!

27. Abedin Kaja

LAMTUMIRË ENRIK MEHMETI

Me hidhërim të thellë mora lajmin e ndarjes së parakohshme nga jeta të kolegut tonë Enrik Mehmeti, kryetar i UGSH për Qarkun e Vlorës.

Sot humbëm jo vetëm një gazetar pasionant, profesionist të palodhur dhe zë të çmuar të Vlorës dhe të gjithë komunitetit tonë gazetaresk, por humbëm një mik, një koleg dhe një njeri të mirë.

Nuk gjej dot fjalë për këtë ikje kaq të papritur dhe kaq të padrejtë.

Vetëm 40 vjeç, me dy fëmijë të vegjël, më i vogli ende pa mbushur dy muaj, me ëndrra dhe punë përpara.

Humbja e tij është një dhimbje e madhe dhe një boshllëk i pariparueshëm për gazetarinë shqiptare.

Do ta kujtoj gjithmonë për energjinë, për ambicien për të raportuar drejt dhe për dashurinë e madhe që kishte për Vlorën dhe për njerëzit e thjeshtë.

I shpreh ngushëllimet më të sinqerta familjes Mehmeti, bashkëshortes dhe fëmijëve, miqve, kolegëve të News24, Gjashtë Plus 1 dhe gjithë anëtarëve të UGSH.

Lamtumirë, Enrik.

Do të na mungosh shumë.

I paharruar qoftë kujtimi yt dhe i lehtë të qoftë dheu i Vlorës që aq shumë e deshe.

28. Marin Mema

Ka ikje që të kujtojnë sa e brishtë është jeta dhe sa e pavdekshme mund të bëhet fjala.

Një gazetar nuk lë pas vetëm lajme. Lë një mënyrë të të parit të botës, pyetje që sfiduan heshtjen dhe një zë që për shumë njerëz u bë pjesë e përditshmërisë.

Sot, me ndarjen nga jeta të Enrik Mehmetit, gazetaria shqiptare humbet një prej njerëzve të saj, ndërsa ne kujtojmë se vlera e një njeriu nuk matet me vitet që jetoi, por me gjurmën që la te të tjerët.

Ngushëllimet më të sinqerta familjes, miqve dhe kolegëve të tij. Prehu në paqe Enrik!

29. Flamur Vezaj – postim i mëhershëm, jo reagim pas vdekjes

Ky postim ishte publikuar përpara aksidentit dhe paralajmëronte intervistën. Është përfshirë për vlerën dokumentuese, por nuk llogaritet si reagim ngushëllimi.

Neser episodi i radhes me kolegun Enrik Mehmeti për shumë tema…na ndiqni neser në ora 12:00pm me SHBA dhe 18:00 me orën në Shqipëri …na ndiqni e beni subscribe MaShqip me Flamur Vezaj Ma Shqip Following

Intervista e plotë

Enrik Mehmeti flet ndryshe: Kush kontrollon sot botën e krimit në Vlorë? Turizmi dhe skandalet?

Ma Shqip me Flamur Vezaj

[Transkriptimi i plotë i intervistës]

Flamur Vezaj: Pavarësisht problemeve dhe temave të shumta që prodhojnë çdo ditë Shqipëria, Kosova dhe pse jo edhe SHBA-ja, unë kam vendosur që sot t’i anashkaloj të gjitha këto dhe të bashkëbisedoj me një koleg gazetar që ka mbi 25 vite në këtë profesion dhe që ka shkruar për gjithçka. Ai është një nga imazhet e gazetarisë në qarkun e Vlorës dhe ka lënë gjurmë thuajse në çdo ngjarje që ka ndodhur në atë qytet apo në qark. Ndërsa unë në Tiranë kam mbuluar kryesisht aktualitetin dhe drejtësinë me sektorët e tjerë. Shumë rrallë më ka rastisur të shkruaj. Ndërsa i ftuari im që po e shfrytëzoj rastin e vizitës së tij në Boston ka shkruar për gjithçka që ka ndodhur në atë qark. Aktualitet, politikë, sociale, kulturë, por edhe sport. Në këtë profesion nuk ka vetëm gjëra të bukura, ka vështirësi pafund, sidomos kur bën punën e gazetarit në zona ku të gjithë të njohin njëri-tjetrin. Ai është vlerësuar për punën, ka shpëtuar jetë, ka nxjerrë në dritë histori të forta, por është përballur edhe me kërcënime si shumë gazetarë të tjerë në Shqipëri. Për të gjitha këto do të flasim sot me Enrik Mehmetin nga Vlora. Enrik Mehmeti, mirë se erdhe në studion shqipit dhe faleminderit që gjete kohën dhe erdhe.

Enrik Mehmeti: Faleminderit ty për ftesën, faleminderit që më bëre të njihesha me kaq shumë gjëra të veçanta që ke në këtë studion tënde.

Flamur Vezaj: Faleminderit ti. Shyqyr njëherë që na erdhe në Boston.

Enrik Mehmeti: Edhe unë para se të filloj dua t’i njoftoj të gjithë në fakt se arsyeja e Enrikut që ka ardhur këtu është fakti që është shtuar me djalë dhe unë ju uroj që të rritet i shëndetshëm dhe të bëhet plak me mjekër të bardhë siç themi ne në Kosovë dhe një amerikan i vogël.

Flamur Vezaj: Faleminderit. Dhe Bostoni, sepse unë kam udhëtuar shumë në të gjithë Amerikën edhe për lidhjet e mia me Amerikën dhe dua të them që Bostoni hyn te ato qytete amerikane që të paktën afrohet pak me Europën, afrohet shumë me ne dhe kështu që kur ai ta shikoj në të ardhmen veten, do ta shikojmë Massachusetts. Jo, do jetë shqiptar, shqiptar amerikan si të gjithë ne tashmë që po bëhemi.

Enrik Mehmeti: Enrik tani u bë disa kohë që je në Boston në fakt dhe përveç se djali me të gjatë, ishalla ç’shtetesh ke vizituar dhe si do duket, si do duken Shtetet e Bashkuara, mund të bësh ndonjë krahasim me shtetet që ke vizituar gjatë kësaj kohe?

Flamur Vezaj: Shiko, jeta ime është e lidhur me Amerikën dhe dua të them kam vizituar shumë shtete duke nisur që nga Teksasi, New Yorku, Ohio, domethënë edhe Florida. Siç e thashë edhe pak më parë, Bostoni hyn te ato shtete që janë vërtetë të veçanta, janë vërtetë shumë, shumë miqësore. Në krahasim për shembull edhe Teksasi është një vend shumë i bukur, por njerëzit janë disi më të ftohtë. Domethënë për shembull, New Yorku nga ana tjetër e dimë që nxiton, nuk ndalet New Yorku. Domethënë edhe një mik që takova para disa kohësh, që takova rastësisht dhe kjo ishte një çudi shumë e madhe, në qendër të botës dhe të flasim emrin, domethënë, dhe ai nën nxitim sipër, domethënë, dhe ai tha kam tre vite pa fjetur gjumë. Gjithashtu, Ohio, pjesa e shqiptarëve dhe atje ishin që ishin më shumë të angazhuar te pjesa e punës, por mund ta quaj disi edhe të ftohtë, të ftohtë unë e quaj që nuk paraorganizohen si shqiptar. Ndoshta s’ka komunitet shumë të madh, se kjo e vërtetë, Teksasi ka, me sa di ka, po vetë teksanët, domethënë vetë në vetvete nuk janë aq shumë flasë, janë njerëz që mund t’i quajmë të ngrohtë por jo aq sa janë këto vendet e tjera, sa New Yorku, sa Bostoni. Por pavarësisht çdo lloj gjeje tjetër, për mua Amerika ngelet numri një në botë, domethënë për shumë e shumë gjëra që në fund të fundit të ditës, kushdo, me ato që kam parë dhe ato që kam analizuar, kushdo e ka mundësinë për çdo gjë në Amerikë. E vërtetë është fakti, mundësitë janë, vetëm ai që do të bëhet diçka mund të arrijë.

Flamur Vezaj: Por ti në Boston tani u bë ca kohë që ke, je, besoj do na rrish edhe ca ditë se do kthehesh. Ideja është, si do duket Bostoni në fakt krahasim, duke qenë që Bostoni është një nga vendet ku komuniteti shqiptar është më i vjetër.

Enrik Mehmeti: Po dhe ashtu siç edhe ti më ke shpjeguar të paktën nga ana historike dhe ajo që kam lexuar, Bostoni ka pasur ende shqiptarët kryesorë të parë që kanë jetuar, janë organizuar, kanë zhvilluar bizneset e tyre, njerëz me emër të madh dhe ka komunitete që i kanë dhënë dorën njëri-tjetrit dhe kjo është shumë e rëndësishme dhe sidomos për pjesën e komuniteteve. Dhe sidomos unë e kam parë shumë në botë, Boston që ka komunitete për shembull portugezët janë organizuar në një pikë, domethënë pavarësisht se ne shqiptarët nuk kemi një pikë tonën në Boston që të quajmë që kjo është zona, është shpërndarë, në fakt janë të shpërndarë. Ka më shumë si rregull ndryshe si komunitetet e tjera për shembull, këta janë këtu që janë mbledhur dhe në fakt ne jemi, mund të jemi edhe pavarësisht se ne mund të jemi ndër komunitetet që ka shumë por që nuk kemi një zonë të caktuar.

Flamur Vezaj: Domethënë jo, është e vërtetë kjo.

Enrik Mehmeti: Kemi të shpërndarë, por shumë e bukur, është shumë e bukur që shqiptarët bëjnë shumë për njëri-tjetrin dhe mendoj që dhe Bostoni të paktën dhe unë kam parë edhe organizimet që janë siç janë edhe aktualitetet këto ditë e të gjitha me radhë që ndër grupimet siç janë Çunat e Bostonit dhe Vatra, Albania, Komiteti, ka disa organizime që bëhen, shoqata, Laboria, janë shumë shoqata që e mbajnë gjallë traditën dhe në një farë mënyre është shumë e bukur se edhe kur pamë, kemi parë shumë shqiptarë të paktën këtu shikoj që flasin shqip fëmijët. Domethënë janë organizuar dhe shkollat në fakt të gjuhës shqipe, disa qendra kanë që e kanë shkollën e gjuhës shqipe për fëmijë. Por ne të jemi të sinqertë, ne shqiptarët jemi që komandanti secilit duam të bëjmë nga diçka vetë, edhe individualisht ne shkëlqejmë, por kur vjen puna në grup është pak e metë kjo e të gjithë komunitetit shqiptar, flas gjithandej nëpër Amerikë.

Flamur Vezaj: Po uroj të kalojë kjo tani. Enrik, për shkak përveç faktit që je këtu në Amerikë këto ditë, edhe në Shqipëri vazhdon të ndjekësh historitë ose të ndjekësh çështjet se çfarë po ndodh dhe çfarë, si të duken kur i sheh që këtej?

Enrik Mehmeti: Shiko, kur i shikon me një sy nga distanca dhe nga larg, të bëjnë përshtypje. Shumë gjëra që për ne janë rutinë, për shembull për ne s’përbëjnë lajm, që për ne për shembull një problematikë e caktuar, një ndodhi e caktuar thjesht ndodh, thjesht është, thjesht. Kur e shikon dhe kur e trajton me disa miq që këtu kanë lidhje, domethënë shtetërore këtu që kanë të bëjnë me institucionet ligjzbatuese, këtu që kanë lidhje, mund të them që çuditen, habiten. Vërtetë nuk ka reagim? Vërtetë ndodhi kjo dhe nuk bën reagim? Si ka mundësi? Dhe kjo lloj mosreagimi i bën përshtypje. Këtu për shembull mund të organizohen dhe nëse nuk i pëlqen, të zëmë një drejtues se nuk është shtruar ajo rruga për shembull, apo nuk është vendosur ajo pjesa e shtyllës elektrike në kohë, mund të kërkojnë shkarkimin e një drejtori për shembull, edhe përgjegjësime. Në një farë mënyre ka llogaridhënie dhe kjo është gjë shumë e mirë që të paktën te ne duhet të theksohet më shumë pjesa e faktit që duhet të ketë një reagim për çështje të caktuara. Nuk është e thënë vetëm për shembull pjesa e hajde të sulmojmë për shembull pjesën e sulmit ndaj qeverisë, por reagim edhe në vetvete, reagimi edhe vetë personi i lagjes, i lagjes ku jeton, se më bën përshtypje se këtu për shembull është se ne na bëjnë shumë përshtypje shumë gjëra, po te gjërat më themelore, hedhja e mbeturinave që është në vend të caktuar që ne na duket si çudi, ndërsa ne e kemi koshin aty, ne e hedhim aty, në krah do e fluturojë. Kjo më elementarja. Këto janë, këto janë kryesoret, domethënë pastaj për të mos vazhduar që i duket çudi për shembull të ndërmerret një aksion në lagje nga vetë banorët. Po jo, pse jo? Dhe vetë ajo që kam parë e kam mësuar këtu, në shumë raste duhet të ketë reagim për shumë gjëra, për hyrjen e pallatit, hyrjen e pallatit, pse mos të organizohen vetë banorët që ta sistemojnë apo ta… Pra ajo është tjetër gjë pastaj reagimi që është në shumë gjëra që lidhen me institucionet publike. Po unë flas nisjen nga zero, nisjen nga pjesa e anës vullnetare. Do të thonë çfarë po thonë? Jo jo, kur jeton, kur e sheh fakt, është e vërtetë kur viziton një vend tjetër i kupton ca gjëra se çfarë duhet të ketë. Edhe unë kur erdha në fillim më bën përshtypje shumë gjëra. Ne e diskutuam bashkë pak. Të thashë për atë pjesën e vogël që kam bërë një shtesë para shtëpisë, u desh me pritur gjashtë muaj që është 1 m me 2 m, gjashtë muaj dhe dy herë në publikuar në gazetën e qytetit për të parë që komshinjtë a janë dakord që kjo të bëhet. E imagjino të bësh pallat shtatë katësh, 10 katësh pa leje dhe nuk ka reagim dhe mund të jetë ku është, pse ku është në mes të Tiranës, dolën ditët e fundit që janë bërë ndërtime pa leje dhe prapë reagime nuk ka.

Flamur Vezaj: Por para se të dalim të flasim për karrierën tënde gazetareske që ke shumë histori besoj dhe nuk besoj që do na mjaftojnë koha për të treguar gjithçka që ke përjetuar, por si e sheh rolin e gazetarit në Shqipëri?

Enrik Mehmeti: Shiko, roli i gazetarit në Shqipëri, çdo gazetar në Shqipëri, mund ta quaj që të paktën gazetarët që guxojnë, domethënë unë i quaj heronj, përfshir edhe ty kur ke punuar në atë kohë në Shqipëri. Pse? Sepse çdo ditë përballesh me atë luftën e përditshme. Çdo ditë je në një sfidë, duke mos pasur në një anë, domethënë duke pasur sfidën me median ku je që duhet në një farë mënyre të përshtatesh, domethënë sfidën nga ana tjetër me çdo lloj individi apo njeriu dhe në këtë mënyrë por edhe vetë institucionet që mungon ajo pjesa e mbështetjes, e mbështetjes të llojit. Pra sa e sa gazetarë kanë denoncuar, e sa e sa gazetarë kanë marrë kërcënime. Kjo që falë Zotit, unë të tij, ne kemi lidhje me Amerikën dhe nëse ne do kemi një shqetësim, një problem, një tutje këtu diku të adresohem, e kemi ku do të trokasim, domethënë. Por sa e sa kolegë tanë janë që përballen çdo ditë, sa e sa, domethënë, dhe në shumë raste në punën time kanë analizuar dhe kanë parë se pjesa e krimit janë investigatorë shumë të mirë dhe e mendojnë edhe kur bëjnë, si bëjnë edhe lidhjet që kanë, i paraprijnë për efekt sigurie për vete, deri kur është kufiri, vija e kuqe në një farë mënyre dhe në shumë raste edhe në vitet e kaluara ndër njerëzit, më shpesh besimi ishte te policia, por shpesh herë disa drejtues policie kanë qenë të parët në përballje që gazetari shpreh një situatë, shprehte një ankesë dhe ai mund të fliste vetëm me atë drejtues policie, mund t’i vinte pastaj telefonata ose takimi, kërkesa për takim me një pjesëtar për shembull të botës së krimit, duke i reflektuar të gjithë që ke dhënë gjithë atë, domethënë e vështirë, s’do ndodhë në asnjë, të paktën flasim. Dhe kjo ka ndodhur prej vitesh, falë Zotit këto vite ka një përmirësim edhe te ajo që më pyete pak më parë që si e shikon pjesën e reagimit. Unë kam parë që vetë qytetarët për shumë çështje tani, falë edhe këtyre rrjeteve sociale, po ndërgjegjësohen dhe po i bën, po i bën efekt shumë drejtuesve komentet, shumë drejtuesve lajmet, shumë kolegë tanë po e tejkalojnë guximin. Domethënë shpesh herë ka raste që jo çdo gjë mund të ketë dhe ankesa për të cilët shkruhet, por guxojnë flitet për emra që s’janë përmendur ndonjëherë.

Flamur Vezaj: Kjo është e vërtetë në fakt.

Enrik Mehmeti: Domethënë fatmirësisht është edhe siç e tha vetë, rrjetet sociale tashmë i kanë krijuar një farë lehtësi edhe gazetarëve sepse në qoftë se ai nuk do gjejë mbështetjen te media ku punon, ka hapësirë pafundësisht nëpër rrjetet sociale për ta publikuar. Këtë kam bërë Flamur. Unë kam ndërtuar rrjetet e mia, rrjetin tim. Domethënë që të paktën në Facebook unë kam diku rreth 45,000 ndjekës, materiale, video, çdo gjë i kaloj aty, mbi 100,000 ndjekës rreth po në Instagram. Që do të thotë që në një farë mënyre dhe kjo duhet të jetë ajo që duhet të bëjnë gazetarët, të kenë në rrjetin e tyre, të shprehin atë mendimin e tyre aty.

Flamur Vezaj: Po po, mos harro se unë kam qenë dhe vetë disa raste kur punoja për shembull për një media të caktuar, postoja diçka në Facebook-un tim personal. Ka pasur raste që drejtuesi i medias ku unë punoja thoshte “ej, që nuk duhet të shprehesh ti mendimin se punon pranë medias” sepse kishte probleme për interesa të caktuar. Kështu që kjo është më e vështirë flas me rrjetet e tua sociale sepse disa media nuk i bëjnë presion në një farë mënyre gazetarëve dhe unë e kam pasur vetë kosto këtë në një farë mënyre, më është bërë që “ej” dhe unë i kam ndarë gjërat që në atë kohë, “ej gjërat personale është personale, media unë”. Kjo është ajo që duhet të bëj çdo gazetar, por problemi është tek disa, është e vështirë në fakt, por ajo që gjejmë ne hapësirë, thashë, janë mediat sociale të tjera, portale pafundësisht që mund t’i ndihmojnë për të publikuar atë historinë, ndoshta jo me emrin e tij, por të paktën do të pasqyrohet diku ajo puna e tij e lodhshme për ta investiguar apo për ta zbuluar atë se çfarë ka ndodhur. Kjo mendoj që është një lehtësim pak edhe për gazetarët, pavarësisht që është e vështirë tani, sidomos unë flas me kolegë se ti e di shumë mirë problemet e pagesave që i kanë thuajse të gjitha mediat kanë probleme të tilla.

Flamur Vezaj: Po patjetër, por që siç të thashë, aktualisht jemi në një kohë që çdo gazetar mund të bëjë diçka, të bëjë podcast, të gjenerojë të ardhura nga YouTube-i, domethënë mund të tejkalohet në shumë raste. Pjesa e pagesave janë pagesa dhe unë gjej rastin që ndër gazetarët që realisht kanë guxuar dhe guxojnë dhe ndër mediat që guxojnë shpesh edhe që flasin për ta e të gjitha me radhë, kemi shumë gazetarë që ne i kemi miq duke nisur që nga Gjergj Zefi, Adriatik Doçi, e shumë e shumë gazetarë të tjerë, Elton Qynua, që guxojnë me punën e tyre dhe në një farë mënyre pavarësisht se janë vënë në objektiv shpesh herë në situata të ndryshme, gjithsesi guxojnë dhe çojnë deri në fund. Janë e shumë e shumë emra të tjerë thjesht, domethënë që kemi shumë në fakt emra në Shqipëri, sidomos ka plot pafundësisht që mund t’i rendisim.

Flamur Vezaj: Duke qenë që ke shumë vite në gazetari, është e vërteta, në rrethe gjithmonë ka qenë keq të paguar, keq të vlerësuar gazetarët nëpër rrethe në Shqipëri, historikisht po themi gazetarë nuk i kanë vlerësuar mirë, as me pagesat janë vonuar gjithmonë, por edhe të rrezikuar. A është ky realitet që vazhdon apo ka ndryshuar diçka?

Enrik Mehmeti: Shiko, gjithmonë vështirësia ka qenë dhe unë thashë diçka që duhet gjetur mundësia, si do të gjetur. Për shembull, unë kam prej shumë vitesh që punoj për RAI-n, RAI-in italian, dhe kemi realizuar materiale shumë e shumë të veçanta. Do të pyes në fakt për atë punën po ashtu dhe nga pjesa e rrjeteve sociale që ta përmenda pak më herët, që është mundësia për të gjeneruar. Vështirësia gjithmonë është, por nuk ka ndodhur që të ndodhin situata të rënda apo që të tejkalohet pjesa e kërcënimit. Pse? Sepse falë Zotit ne jemi një lloj komuniteti që nuk e mbyllim në thonjëza gojën dhe nuk ndalemi para vështirësive dhe para këtyre lloj kërcënimesh apo këtyre lloj që mund të jenë forma presioni e të gjitha me radhë, sepse kush e ndërmerr këtë rrugë do t’i marrë të gjitha parasysh. Vite më parë ka qenë shumë më problem, shumë më problem.

Flamur Vezaj: E vërtetë është.

Enrik Mehmeti: Por në rrjetet sociale, prapë në rrjetet sociale, tashmë ti mund të censurosh sa të duash, mund të tentosh të censurosh sa të duash, por mori rrjedha e mendimit të njerëzve, komentet pastaj e të gjitha me radhë, s’ndalon dot. Kalon në një reagim publik që është gjë e mirë që ka ardhur, që ka ardhur koha e këtyre rrjeteve sociale.

Flamur Vezaj: Domethënë Enrik, para se të kaloj te disa histori të bukura që ke bërë në fakt që kanë bërë zhurmë, kam edhe kureshtje të pyes sidomos për ata inspektorët e dehur. A e mban mend përafërsisht sa herë je kërcënuar apo sa herë je drejtuar institucioneve për të kërkuar mbrojtje?

Enrik Mehmeti: Shiko, mund të them, mund të kenë qenë të pakta herë, dhe siç thashë duke pasur se ke përjetuar edhe në ’97, ’98 ka qenë ke qenë i vogël. Unë kam qenë 11 vjeç dhe do ta tregoj pak. Ke filluar pastaj, ke punuar dhe përkthyes, aty ka nisur.

Flamur Vezaj: Po do të pyes për ngjarjet e ’97-ës, unë por doja të pyesja për këtë punën e sa ka ndikuar ose ka pasur numër përafërsisht kërcënimesh sa mund të ketë qenë numër i madh apo numër i vogël që je kërcënuar, që realisht ka pasur diçka të rrezikshme, me mesazhe nëpërmjet njerëzve.

Enrik Mehmeti: Shiko, lëre atë, po le se ai është filani, normalisht është presion, po ky është nipi i filanit, po ky është kështu. Dhe në një farë mënyre unë jam ata gazetarët që nuk bëjnë mbrapa. Domethënë pavarësisht se jetojnë në një qytet si Vlora, nuk kam bërë mbrapa. Dhe kur e thashë pak më parë që ne jemi me fat që kemi këtë lidhje të fortë me Amerikën, domethënë që e mendojnë dy herë çdo lloj gjëje, sepse nëse do ndodhë diçka, është tjetër gjë të ngrihet vetëm shteti, por nga ana tjetër, shteti ynë, po nga ana tjetër, domethënë kur të kërkon llogari dhe Amerika, është çik më ndryshe. Ndërsa këto që më the, po ka pasur raste dhe një prej këtyre rasteve unë po ta kam thënë që ishte vetë një drejtues policie që ishte i angazhuar në një farë mënyre duke e ndihmuar palën tjetër, palën e krimit dhe duke i dhënë një suport akoma më të madh. Kështu që të paktën, vështirësitë kur je në dhe kur përballesh me një qytet që krimi është në nivele shumë të larta, ekzistojnë gjithmonë. Pavarësisht që këto vite gjërat kanë ndryshuar. Kanë ndryshuar. Nëse ne prisnim kush e kishte radhën javën vijuese, tashmë përbën lajm. Bile përbëri lajm një vit pa vrasje. Bile unë e kam bërë lajm që ishte një vit pa vrasje. S’kish ndodhur ndonjëherë, në histori nuk e di sa vite, 30 vjet, domethënë dhe nuk e kisha, nuk ishte hasur ndonjëherë kjo. Unë i bëj me këtë rast i bëj thirrje dhe drejtuesve, domethënë që janë drejtues policie, sepse edhe vitin e kaluar për shembull, nuk e di nëse je në dijeni, u akuzova dhe u përfshiva në procedim nga ana e një drejtuesi policie vetëm e vetëm që unë duhet të fshija pamjet dhe mos të publikoja pamjet e atij djali që u dhunua, sherri i atij 17-vjeçarit, kamarierit. Po domethënë, po mirë, ja ne jemi këtu. A mund të fshiheshin ato pamje të atij fëmije që ai sot e kësaj dite ka trauma, domethënë, dhe ishte një drejtues policie që mua ma kërkoi këtë gjë, domethënë, dhe meqë nuk u bë, u hakmor me procedim penal. Le ta bëjë procedimin penal, le të vazhdojë, domethënë atë. Po kjo është metoda tipike e presioneve të famshme. Ndërsa prapë drejtues, të njëjtë drejtues kur ka qenë për të bërë procedim penal për të tjerë, nuk ekziston.

Flamur Vezaj: Kam kureshtje të di se gjithmonë ne kemi folur por s’jemi takuar shpesh që të diskutojmë. Ore si ishte puna e atyre inspektorëve të dehur? Ku i gjete? Si ndodhi o burrë?

Enrik Mehmeti: Shko, ajo është një meme shumë e bukur që domethënë e po e thonë, Begua është personi që më me shumë meme por që s’është prezent. Domethënë vetëm pse është përmendur, është edhe Muhedin Begua, po ka vajtur deri diku. Domethënë Muhedin Begu gjithmonë del gjithandej. Edim Beu është zotëri i nderuar dhe kur ma kanë treguar para disa ditësh, më kanë çuar foton në telefon që i kanë bërë edhe zonën atje ku jeton ai. E kam bërë shtëpinë e Muhedin Begos, kështu që e përshëndes Muhedinin edhe shpresoj që të bëj një video me të. Ka qenë një situatë në vitin 2015 i përmbytjeve në zonën e Novoselës ku dëmet ishin realisht shumë të mëdha. Në një moment, se unë hy te ata gazetarët që më bën përshtypje nëse dy veta e kthejnë kokën në të njëjtin vend, atëhere ka diçka. Ka diçka. Po shkonin, ishte një zonjë, Dhurata Mio, që ishte duke qarë. Po aty qanin shumë njerëz për ato që kishin shkatërruar pasurinë e tyre ndër vite. Unë isha dhe me disa kolegë të tjerë dhe e dëgjoj, i them çfarë ke? Gjithmonë më ka udhëhequr kjo pjesa e edhe këtë e kam pak edhe nga ’97, të qenit pak altruist edhe të përpjekurit të mundohesh të ndihmosh sa të mundem. Çfarë ndihme do? Çfarë ke? Vlerësuesit e dëmeve, tha, erdhën, panë dhe ikën. Domethënë bile dhe më shanë, tha. Thashë unë si të shanë. Thotë një nga këta kolegët, “po Lemo çfarë merres se atë punë kanë”, domethënë një koleg. Dhe i thashë jo, i thashë unë po e ndjek, vazhdo ti, i thashë unë. I them kameramanit që ishte fantastik, në atë moment i them “ndeze, ti e di”. Kur ne i themi “mbaje, mbaj”, edhe me kamerën ai poshtë aty, unë kërkoj. Këta kishin kaluar nja dy shtëpi dhe aty te shtëpia që ishte afër lumit, domethënë. “O Enrik”, tha, “hajde Enrik”, tha, “pap, ne si themi deti shtatë ballë”, por në shtëpi private, jo në lokal, në shtëpi private, brenda në shtëpi kishin shkuar me bërë inspektim dhe po pinin, dhe ishin duke pirë dhe në atë moment i them, ata menduan se nga që Enriku shok hajde. Por në profesionin tonë ne kemi miq, kemi të njohur, po pa e kaluar limitin, se po e kalove dhe hyre te procesi i lajmit dhe procesi i skandalit, se ky ishte skandal, nuk ishte domethënë. Dhe ky skandal që ka ngelur edhe gjithmonë ma nisin dhe meme gjatë gjithë kohës. Aty kam vazhduar, kam bërë intervistën dhe aty është edhe ajo pyetja epike që domethënë “një zonjë ju denoncon që jeni të dehur. A mendoni se jeni të dehur?” Domethënë t’i bësh dikujt pyetje që është i dehur dhe t’i bësh këto lloj pyetje si ndihesh, dhe pikërisht ai zotëria aty thotë domethënë “unë s’e kuptoj pse e bën këtë pyetje”, thotë “po do të kolaudosh”, thotë “kena atë”, thotë “do thosh testin e alkoolit kolaud”, dhe të kolaudosh dehjen tonë, edhe ai vazhdonte ai kryeplaku me birrën në dorë. Domethënë “po ti për një birrë do ta pimë ne”, për ujit me thënë. Ne e dimë të gjithë se si vazhdoi. Pati pezullime, pati shkarkime, në atë kohë pati një reagim shumë të madh nga ana e opinionit publik, sepse ishte përveç humorit, domethënë ajo situatë zgjidhi një problem shumë të madh, zgjidhi pikërisht vlerësimin e dëmeve. Në një kohë që aty bëheshin ndoshta në bazë të gotave të rakisë, aty u shkuan njerëz seriozë, shkuan njerëz që morën të gjitha shënimet e duhura dhe nuk shikonin të përmbytej ai i katit të pestë, domethënë, por vlerësonin atë që u përmbyt aty në katin e parë. Është një prej ngjarjeve mund të them që mbajmë mend, një prej skandaleve dhe gjata siç ndodh edhe rëndom që kur realizojmë një skandal përgjatë ditës, një ditë para se të publikohej skandali, se unë doja ta publikoja që në mëngjes që të kishte kohë dhe të mbante gjithë ditën se kishte dhe ngjarje të tjera atë ditë. Përgjatë asaj dite mora telefonata pafund, mora presione pafund, oferta, domethënë, domethënë “vetëm mos e publikoni”, domethënë që ishin të llojllojshme, domethënë jo, kishte e para njëherë, e para njëherë domethënë që ishin pasuri në jetë njerëzore që gjithë jetën punonin për atë punë dhe të vij puna pikërisht, domethënë dhe shumë nga ata që më njohin siç e thashë, e njohin vendosmërinë time për pjesën e lajmit dhe të çuarit të drejtës deri në fund dhe ky kështu do jetë gjithmonë.

Flamur Vezaj: Ore si ndodhi ajo historia e grabitësit? Si ndodhi që e ndoqe? Qëllove rastësisht aty apo çfarë ndodhi?

Enrik Mehmeti: Ajo është histori vërtet që ndodh tamam një në 1 milion. Mund të ndodhte fiks. Në fakt aty isha ndaluar dhe kam qenë bashkë me familjen. Zbres nga makina, duhet të merrja diçka. Ishte një dyqan, se do niseshim në udhëtim për në Tiranë. Shikoj një grua shtrirë në shesh dhe dikush i bërtiti. Bërtiti, por policinë s’e kishte njoftuar njeri. Mendova se ishin dy grabitës dhe se u dallua që po ndodhte diçka, gruaja shtrirë në shesh dhe ja bënte me në telefon. U afrova te xhami, mendova që ishin dy grabitës dhe pjesa e një grabitës mund të ishte neutralizuar dhe grabitësi tjetër që mund të vriste atë që mund të ishte neutralizuar. Domethënë, por në fakt ishte një baba që po shpëtonte fëmijën e tij, ishte hedhur përsipër dhe shitësja që ishte shitësja e argjendarisë. Në atë moment, dal nga makina, shkoj aty, nxjerr telefonin se telefonin nuk e ndaj asnjëherë nga dora. Dy telefona, por njëri qëndron gjithmonë në dorë, kalon direkt në instinktivisht në video. Me njëri telefon njoftova policinë dhe pastaj filloi që bëj videon dhe afrova aq shumë sa që të më shikonte mua dhe të kuptonte që ishin njoftuar, ishin marrë masa që mos të vriste njeri. Domethënë duke qenë që mendova se ishin dy. Pastaj në momentin që ky person po më shikonte dhe nga xhami, del, duket edhe në video që del nga argjendaria, më drejton armën mua dhe ikën me vrap. Unë spostohem larg makinës time që dhe nëse do më godiste, mos jem i afër, mos të marrë mua apo njerëzve, se ishte një pikë që ishte kalimi, ishin vijat e bardha dhe me qindëshen e sekondit marr andej nga s’kishte njerëz, që dhe po të merrnin plumbat merrnin andej, domethënë. Të thashë që ajo ’97 më ka lënë pak me pasoja, pak domethënë, po instinkti është i gazetarit. Ose si ndodhi në Gërdec, Gërdec shpërthente, ne shkonim brenda, të gjithë iknin, ne iknim brenda, pikërisht e kemi ne këtë, e kemi si quhet, sëmundje profesionale quhet, domethënë, apo çik çmenduri, të dyjat bashkë kemi pak. Imagjino Gërdec shpërthenin raketat, ato shpërthimet, andej të gjithë iknin në fshat, ne gazetarët shkonim më pas, çfarë po ndodhte atje. E kupton? Domethënë s’mendojmë hiç për sigurinë tonë. Fiks nuk e mendojmë kurrë. Domethënë para ekskluzives. Para ekskluzives.

Flamur Vezaj: Po shpëtove dhe ti më pas atëherë dhe të drejton armën.

Enrik Mehmeti: Drejton armën. Mora këtej, ai iku andej e unë ndiqna mbrapa atë. Në një moment dëgjoj ptau ptau ptau, disa krisma. Domethënë them “o e vranë, o vrau”, thashë unë, edhe nxitoj më shumë. Shikoj unë kish mbërritur policia atje, e kishin shtrirë atë në shesh, atë djalin, e arrestuan, u shpëtua çanta plot me flori. Ishte një, mund të them, një skenë filmash. Tamam një skenë filmash. Po mirë, moderate lajmi ishim ok. Po atë ç’e pata, atë që e bëjnë dhoma mbrapa. Domethënë këtë më thanë edhe të familjes. Nusja me vajzën e vogël, ishte disa muajshe vajza. Domethënë, po mirë tha, “nuk mendove” tha, “që ne ishim”, jo që ishim edhe këtu, tha, edhe mirë tha, hajde se tha, edhe mund të kapte një plumb, mua tha. Kështu po s’mendova? I thashë, prandaj i mora andej, thashë që plumbi të merrte të merrte andej, i thashë. Është e vërtetë në fakt, ne gazetarë ndonjëherë jemi të çmendur. Shqipëria, ore kur e diskutoj unë me një njeri këtu në Amerikë, ore kështu ka ndodhur, kështu, i japin sytë, thonë si ka mundësi, thotë ti këto gjëra i bën? I them unë histori pafundësisht. Kur i tregoj këtyre këtu kolegët e mi, se unë në atë kohë pata shumë telefonata kur pamë videon, se u bë video virale edhe në media ndërkombëtare të gjitha me radhë, edhe kolegë të mi, qoftë italianë, qoftë edhe këtu amerikanë të ABC-së, shtatës, apo domethënë në media të tjera, të gjithë më thanë, domethënë më pyetën për këtë pjesën që më thanë, ore bile një italian, ky shoku im, i ra, më tha “rik”, tha ore, “mos ke nevojë” tha “të bësh një vizitë” më tha. Mua po pse? Pse i thashë? Po mirë, qysh rrezikon tha, domethënë kaq shumë? Po ekskluzivja, i thashë unë, pastajova fare në atë moment. Ashtu është, pastaj, pastaj thashë dëgjo, jashtë shakave, përveç të tjerave, i thashë, ishte dhe një jetë rrezik, një jetë njeriu ose dy jetë njeriu, i thashë që mendova që gjykova që thashë edhe t’i shpëtoja, i thashë. Kështu që gjithsesi kjo pjesa jonë është shumë interesante dhe kjo është edhe historia disi e grabitjes së argjendarisë.

Flamur Vezaj: E di histori pafundësisht në Shqipëri, me të gjitha rastet, me të gjitha gjërat jemi përballë. Në fakt ka shpesh raste edhe akoma, është ai instinkti që sheh duke u zënë ca njerëz, ta filmosh, të figurosh, ose sheh që përplasje makinash, ta filmosh, duket që ashtu, ose domethënë, ai instinkti i brendshëm i gazetarit s’të lë.

Enrik Mehmeti: Mirë ajo, po shpeshherë dhe kemi, jemi futur edhe për t’i ndarë, domethënë edhe si ndërmjetës. Hajde thua ta mbyll se gjynah. Po vrit se gjynah. Domethënë është kjo, është që gazetar. Prandaj e përmbyll këtë temë duke thënë që në Shqipëri kolegët tanë, ne të gjithë me radhë siç e thashë në fillim, jemi heronj në një mënyrë apo në një tjetër, dhe dua t’i përshëndes të gjithë kolegët që çdo ditë luftojnë, përballen me sakrifica, përballen me strese, që duhet ta çojnë deri në fund misionin e tyre dhe duhet që të luftojnë në një mënyrë edhe në një tjetër. Heronj, heronj të rrezikuar të jetës së tyre. Po ndonjëherë them kur vij këtu ose kur erdha këtu e pashë, tash me vete, si ka mundësi kemi duruar kaq shumë, edhe më keq, po themi vlerësimin e edhe keqtrajtimin në punë, e shumë shumë gjëra. Kështu që heronj, të kujt? Të opinionit publik, të mirës publike apo të pronarëve ku punojnë? Por që gjithmonë u ngelem te ajo që secili duhet të rrisë faqen e tij, rrjetin e tij, podcast-in e tij, dhe të bëjë diçka për vete. Të bëjë diçka për vete, mos të ndalet edhe vet.

Flamur Vezaj: Ke të drejtë. Po a mendon se unë nuk dua të të pyes shumë në fakt shumë gjëra, se para të fillojmë me historinë e ’97-ës, si e ke përjetuar, do të pyesja cila ka qenë situata më e vështirë që ke përjetuar gjatë profesionit në Vlorë? Se unë do të pyes më poshtë edhe për bandat e famshme, krimin e organizuar jo vetëm në Vlorë por dhe në të gjithë Shqipërinë. Do të pyes edhe për kanabizimin më poshtë. Po flas, cila është ajo që e ke përjetuar, që ka qenë më e vështirë, realisht e vështirë për ju?

Enrik Mehmeti: Shiko, përveç kallatës me këto të dehur që doli u bë më e famshme gjithandej. Patjetër. Domethënë ka qenë, kanë qenë kryesisht edhe njerëz që edhe te pjesa e botës së krimit që janë vrarë, por janë edhe gjallë, që në një farë mënyre donin që të jepnin mesazhe me fjalë gjithmonë dhe kjo ka qenë, mund ta quaj në një farë mënyre ajo që bën krimi. Pra ai që hynte në pjesën e krimit të mirëfilltë që e ka menduar e të gjitha me radhë, kryesisht ka dërguar mesazhe për çështje të caktuara dhe përgjigja ime ka qenë që nëse shikon që unë jam palë, domethënë atëhere vazhdo. Ndërsa nëse unë që të bie drejtë pa të drejtë në qafë dhe nëse unë jam në të drejtën time, domethënë nuk ke se çfarë të më bësh. Domethënë dhe çdo lloj mesazhi janë vënë në dijeni, domethënë struktura brenda dhe jashtë Shqipërisë, domethënë të ndryshme, dhe pikërisht në lidhje me këto situata, ndër ato që unë kam rrezikuar jetën që mund të them që mund të kisha vdekur, ka nisur në ’97-ën, kur unë kam qenë përkthyes me italianët, vetëm 11 vjeç në atë kohë. I gënjeva për moshën, besoj i kam gënjyer, domethënë i thosha por kishte dhe një gjë që nuk guxonin në atë kohë të dilnin shumë njerëz.

Flamur Vezaj: Po nga sepse ishte dhe ne kishim një budallëk. Mund të qofsh ti, nuk more armë si të gjithë të tjerët.

Enrik Mehmeti: Jo, mora.

Flamur Vezaj: A mora dhe ti?

Enrik Mehmeti: Kur mora, mora. Unë kam qenë, unë kam qenë dhe e pranoj publikisht. Kam qenë një nga ata që kam marrë bashkë me të tjerët një pistoletë, një pistoletë, nja dy kallash, se jetoja direkt mbrapa ishte shkolla e aviacionit.

Flamur Vezaj: Domethënë i kishe afër.

Enrik Mehmeti: I kisha afër dhe na duheshin ne, sepse bashkë me babanë dhe njerëz të tjerë pastaj në lagje u organizuam që mbronim lagjen pa ardhur italianët. Kur erdhën italianët, pastaj unë aty kam pasur edhe rrezikun e parë të jetës dhe jam përballur pikë së pari kur po shkoja në shtëpi. Ne kishim një budallëk shumë të madh që kur binte një sirenë që e quanim sirena e zonit, aty dilnin të qëllonin, të gjithë qëllonin, të gjithë qëllonin. Sirena e zonit, Çaushit thua apo zonë, ajo ishte sirenë që kanë qenë për emergjenca dhe ne ja vinim emrin, ja vinim emrin “sirena e zonit”, domethënë sepse ndizej alarmi. “Po çfarë bëni? Merri masa, qëlloni pra.” Domethënë qëlloni, qëlloni se vjen Berisha. Po për sulmuar Vlorën, e historia e fit. Domethënë dhe të gjithë nxirrnin kallashët, qëllonin babam babam, qëllonin kot. Në atë kohë unë po kthehesha në shtëpi kur fillon shiu i plumbave, kështu e quanin “shiu i plumbave”. Mua më zbërthehet ora, ma kishte dhuruar domethënë një prej atyre marshallëve italianë. Më zbërthehet ora dhe më bie tekstualisht dhe më rrënqethet mirë. Sa herë e kujtoj. Unë ulem për të marrë orën dhe dëgjoj mbas, mbi kokën time dëgjoj një gjymtyrë. Në atë moment ka qenë një bench 240. Domethënë futem poshtë atij benci, se me trup të vogël kisha në atë kohë 11 vjeç. Bum bum bum bum bum. Domethënë në çdo cep binte ky shiu. Mbasi prisnim që të pushonte ky, shkohet në shtëpi. Por pak më përpara që s’ka lidhje kjo me gazetarinë, e kemi rrezikuar jetën dhe si familje në anijen Kadriadës, tragjetin e Antos. Ne do iknim me atë anije dhe shkojmë në një zonë të njohur si Triporti në Vlorë. Aty ishin disa anë peshkimi që po niseshin. U qëllua me armë, gjë e zakonshme. Vdiq një person. Babai tha “do shkojmë”, tha, “se njoh dikë”, tha, “atje” tha, “se nisen edhe nga porti”. Shkuam atje, ishte katri i radhës. Këta i thonë “nuk ka më vende”. Ne na prisnin disa të afërm që shkuan, u nisën, po që kishin hypur. Po edhe të paharruar qofshin, familja Maze, ishin të afërmit tanë me fëmijën që s’kish mbushur as 40 ditë. Kur ndodhi tragjedia, babai u mërzit shumë se nuk pse duhet të ishit edhe juve në atë tragjedi si rregull.

Flamur Vezaj: Po po jo, traget ishte anije. Anije ushtarake. Ishte katri i radhës. Një prej atyre që ishin katër silurues.

Enrik Mehmeti: Cila ishte arsyeja që u kthye? S’ishte vend, plot ishte. Dhe personi që ishte atje i ka thënë që “shiko, po të doni mund të jepni, po do, është plotë dhe nuk dihet, po ndodhi ndonjë avari rrugës, atëhere do ketë probleme që mund të ktheheni prapa”. Ai tha se “më mirë të kthehem prapë, nesër në orën 6 të darkës do niset filana anije”, tha, “se e kemi marrë”, tha, “pashaiman” tha. I thotë ky dhe shumë ishin të vegjël, pa fjalë, me miq, me… siç ndodhte në atë kohë të rrëmujave. Dhe pikërisht aty kur kemi marrë vesh atë, ishte vërtetë shumë rrënqetëse, sepse bashkëshorti i të afërmes time nuk u gjet më, fëmija u gjet, edhe kushurira u gjet. Kjo ishte pikënisja. Aty pastaj në këtë kampin e ’97-ës vinin të plagosur. Të shikoje një fëmijë të plagosur, të prerë duar, këmbë me bomba, plumba, shpërthime. Aty pata goditjen e parë në thonjëza, që më iku frika nga aty. Domethënë nuk po më mbrapa, avash avash kisha disa trauma si fëmijë, domethënë, por avash avash nuk përbënte më. Rreziku i dytë i jetës ka qenë në Veles të Maqedonisë. Unë siç thashë punoj dhe për Rai.

Flamur Vezaj: Po keni qenë pjesë e dhe kemi qenë bashkë me kolegun për atë historinë e varkës dhe trenit.

Enrik Mehmeti: Po. Ilario Pjanjereli që është gazetar i njohur italian, një prej miqve të mi, kolegëve të mi më të mirë, ndërmarrim rrugën që të shkojmë të ndjekim. Po flitej që kish nisur hemorragjia, të kish nisur klandestinët, por jo shumë, dhe ndodhi një herë, dy herë dhe aty ndodhi një incident kur treni kaloi përsipër disa emigrantëve. Po flinin në shinat e trenit. Aty ne shkuam herën e parë, zbuluam çdo gjë. Çfarë zbuluam? Zbuluam që brenda kishte dhe terroristë. Zbuluam njerëz që sapo na e tregonte dikush, e morën, e rrëmbyen, e mori një grup njerëzish dhe e tërhoqi, një që po dëshmonte në atë kohë. Ne i bëmë njoftimet. Pastaj këmba këmbës na ndoqi shërbimi sekret maqedonas. Maqedon, mua më kujtua ai humori, nëse e mban mend, ne shkonim me makinë, na ndiqte një, mbaj mend si tani një Land Rover i bardhë me xhama të zinj, atë Veli Discoverit e vegjël. Dhe ne ndaluam në një karburant, ulëm për të ngrënë dhe në një moment duke shpjeguar këtë historinë, ja shpjegova këtë shqiptarit, i kthehem në makina bashkë me ata, edhe i them “hani se kemi rrugë për të bërë, jemi rrugë gjatë”, kur u rikthyem përsëri… ta kalosh me shaka, patjetër patjetër, por që ishte situata shumë e rëndë kur ne shkuam në kufij. Aty ka qenë, herën e dytë ka qenë dhe një tjetër kolege italiane, ka nxjerrë armët. Ushtria u siguruan që s’kishte kamera, këto i çuan, operatorit i kamerën ia ulën, domethënë, sepse aty po dhunoheshin emigrantët, domethënë po dukeshin të hapur. Ishte momenti që aty kishte shpërthyer pastaj hemorragjia. Ne e kishim bërë publike, po shpërtheu në një mënyrë masive dhe kanë qenë katër ushtarë, na kanë çuar armën në kokë, domethënë e kanë mbushur armën dhe kanë thënë “nëse nuk ikni tani, e shkrepëm”. Kolegja që kishte bashkë me neve italiane, e ka marrë armën dhe e ka çuar në ballë dhe e ka thënë, domethënë kishte një buton, një në telefon, një thirrje SOS, domethënë ka një kod të caktuar. Domethënë që ti e di që ne kemi në qoftë se kur ka një lloj rreziku, ka një kod të caktuar, dhe përdori atë kodin dhe i tha “na vrit”, tha, domethënë, “por tani gjithë bota” tha, “domethënë do ta di kush jeni ju”, tha, “dhe do mbani një përgjegjësi”, tha, “jo vetëm ju”, tha, “por brez pas brezi”, tha. Dhe në atë moment kur e panë që u bën disa lëvizje me telefon, se kamerën e thyen, kamerën që e kishte operatori, ja morën nga dora dhe e përplasën, i thotë një prej tyre që “mos qëlloni, mos i vrisni”. I thotë një prej këtyre drejtuesve të ushtrisë. Ushtria, kjo ka qenë një herë. Një herë tjetër ka qenë kur u dogj Norman Atlantic, trageti, nëse e mban mend, që u nis nga Greqia me disa emigrantë. Ai ishte tragjed i mirëfilltë. I vunë, të paktën nga ajo që u mor vesh atëherë, disa emigrantë vunë, ndezën një zjarr nga ftohti brenda në garazh, u dogj i gjithë trageti, të gjitha me radhë. Dhe për ekskluziven, për hirë të ekskluzives, sepse asnjë nuk shkonte dot atje, deti ishte të paktën nëntë ballë. Nëntë ballë do të thotë që nuk mund të udhëtohesh dot me një mjet ujor. Atje vetëm helikopterët kalonin dhe këto mjetet e shpëtimit e kishin ndërprerë procesin e shpëtimit. Shkojmë atje, kamera u mbyt. Domethënë ai operatori ju niset me anije të vogël, me një motoskaf të vogël dhe ai operatori që quhej Antonello Travalini, thoshte sa ishte martuar dhe thoshte “po shpëtuat juve”, thoshte, dhe nxorri, mbante foton e gruas në kraharor. “Po shpëtoni, do t’i thoni vetëm që e dua shumë”. Na detyroi që dhe ta filmonim, domethënë që ta keni si provë. Ne e kishim të ndërthurur pak dhe ajo situata që po mbyteshim, se gomonia, ajo ishte motoskaf, se gomonja është e sigurtë, domethënë, po motoskafi po mbushej me ujë. Ne arritëm që të bënim videot me celular, nxorrëm ekskluziven botërore, se asnjë media nuk e kishte atëherë që po digjej atë, po ai dhe ai piloti u trembte ai, se ai ishte nga këta skafistët e vjetër, nëse flisnin dy italianë, ata skafistët që kishte ikur në det me shumë ballë, po që për hirë të të kuriozitetit, më të sigurt janë gomonet sesa skafët, sepse çfarëdo që të ndodhi, pavarësisht se ka pasur viktima, tubolari qëndron përsipër. Dhe falë Zotit u rikthyem, mjeti me ujë, kur kemi zbritur kemi puthur tokën, uji ishim, ishte data 31 dhjetor, domethënë, dhe kur kemi shkuar, domethënë në vend aty ishte tamam një situatë. Pastaj, mund të them që pjesa e rrezikut të jetës pastaj ne jemi përballë gjithmonë me vajtjen në vende të caktuara apo përballjen me ngjarje familjare, vrasjesh, këto janë, këto janë më se ka pasur shumë, por them që në shumë raste te pjesa e tyre që e dimë shumë mirë që kërcënimet janë, mund të jenë pafund, por ai që kërcënon në fund të ditës edhe e mendon për pasojat, se ne shumica prej nesh që nuk hyn atje duke i rënë në qafë pa të, thjesht shkon, pasqyron se çfarë po ndodh, pasqyron domethënë atë se çfarë po ndodh. Domethënë më ndodhi në një lokal, erdhi një prej këtyre individëve vite më parë, diku te ka qenë 12 vite më parë, nxorri atë pistoletën, dha dy fishekë në dorë, të nesërmen erdhën familjarët e tij duke treguar që ishte në efektin e drogës, ishte në atë, domethënë, ose normalisht zgjidhje, çështjet privatisht këtë situatë kishin. Përgjithësisht ne i zgjidhim privatisht, domethënë historikisht gazetarët privatisht i kanë zgjidhur. Ashtu jemi me këtë, por në këtë situatë që ne jemi tani, është që po janë ndërgjegjësuar sepse tani janë lloj lloj pajisjesh që i dinë, i kemi, i kemi me vete, kur i faktojnë, kamerat janë në çdo cep, pastaj, domethënë, lloj lloj pajisjesh që në farë mënyre je më i mbrojtur, je më i mbrojtur, e sidomos në këto situata.

Flamur Vezaj: Ndërsa, të rikujtoja pak, se besoj ti je dhe pak kurioz, për pjesën e lidhjes me Kosovën, domethënë unë do të pyesja në fakt më mbrapa për çështjen e lidhjes që ke me Kosovën, po doja të fokusohesha të rrinim tek ngjarjet e Vlorës. Në fakt duke qenë që pas ’97-ës fatkeqësisht u ngritën shumë banda në atë kohë, si ishte, po të them: Hajdari, Zoni Çaushi, Çipuri, Xhelilaj, grupi i fshatarëve që quheshin, për Llanajt apo Hoxhajt, më pas faqe të djegura, e deri po themi në një farë mënyre tani flas gjithmonë për rendë, këto të cilët janë proceduar, jo njerëz që ne i dimë që janë nën hije dhe nuk bien në sy asnjëherë, flas këta që janë proceduar dhe janë ngritur si grupe të strukturuara kriminale apo banda, deri te Enez Aerullahi. Pse kaq shumë ky qytet?

Enrik Mehmeti: Shiko, Vlora ka qenë siç kujtuam, në ’97-ën Vlora ka qenë qyteti i parë që u hapën depot e armatimit. Ishte qyteti që u masakruan ata, ndodhën masakrat e para te punonjësit e shikut. Po ashtu ishte qyteti i parë që bëri protestën e studentëve, pra reagimin, dhe po të shikosh shumë gjëra filluan nga Vlora. Pasoja e ’97-ës, unë të thashë që unë kam qenë një nga ata që shkoi, mori armët dhe ruante lagjen, 11 vjeç, bashkë familje, si të gjithë në atë kohë që ishte ajo, komuniteti i shpëtimit që u ngrit. Jo, po ne ishim ndryshe. Ne u organizuam vetë. Nuk kishte lidhje komitetin e shpëtimit që ishte, po që ka qenë një prej atyre që ka qenë te komiteti i shpëtimit dhe disa njerëz që mos t’i përmend, sepse kanë kaluar dhe kanë karriera të tjera, domethënë tani. Vetë ne banorët, çdo fëmijë në atë kohë kishte një pistoletë dhe duke u rritur me armë, unë isha 11 vjeç dhe unë të zbërtheja pistoletën për pesë minuta, domethënë pesë minuta, Kallashnikovin për dy minuta, e të gjitha me radhë. Pastaj arritëm në atë lloj niveli sa unë kam qenë një nga ata që organizova bashkë me ca miq me një banor të lagjes në Toro, ato gjurmët, për të bërë, për kishim shumë fishekë nga këto, të gjallët si t’i shfrytëzonim dhe modifikuam, bëmë, domethënë, 11 vjeç, bashkë me shokë të tjerë që e bëmë si me fishek çiftesh, domethënë. Dhe dua të them këtë, që Vlora duke qenë që pati një precedent me armë, duke qenë që aty dhe pjesa e bandave u kthye në një mënyrë për shumë jetesa dhe nisi që nga pjesa e bandave të Zanit, të Gaxhait, që u kthyen që nga ca nga burgjet jashtë, ca që ishin brenda, u kthyen. Jo, dua të them që shpesh herë edhe siç ndodh edhe rëndom, disa munduan të shfaqnin veten, domethënë Robin Hood, disa pastaj filluan, kaluan në një nivel tjetër për të treguar forcën dhe vrasjet ishin nga më makabret. Ndodhën në vende të tjera, por jo si në Vlorë. Në Vlorë për shembull, që kishte raste që për shembull vrasjet ishin në një mënyrë për të treguar agresivitetin shumë, qoftë të tregojmë ndonjë detaj. Për shembull arrinin deri aty sa i kanë mbushur mishin me kripë dhe pastaj e kanë futur në makinë dhe i kanë dhënë mesazhin këto për shokët e ngushtë ku nuk arrinin dot te objektivi. Dhe më mbrapa pastaj vijoi me këtë pjesën e kemi ego shumë të theksuar dhe nuk ja falim. Nuk fal njërën, nuk fal tjetrën, nuk fal të tjerën. Hakmarrjet kanë vazhduar, hakmarrjet kanë qenë kryesisht dhe gjëra të vogla, siç ka ndodhur edhe në Fier, që hakmarrjet në shumë raste i kanë transformuar, i kanë kthyer nga njerëz që kanë qenë njerëz të thjeshtë apo kanë qenë, nuk e kanë vrarë personin që ka bërë krimin, por kanë vrarë familjarët dhe pastaj keqja transformohet, aty kanë kaluar. Dhe unë nuk ta thashë kot që pritej, pritej kush do ishte i radhës në Vlorë. Po kishte një gjë që përgjithësisht, domethënë përgjithësisht, pavarësisht ato gojëdhënat e këto, tregimet e këto, por përgjithësisht kanë qenë kryesisht në fokus njerëzit që janë vrarë. Pra dihej, por kishin bërë diçka. Jo, kishin bërë, por dua të them për shembull nuk kanë qenë njerëz të rastësishëm, kanë qenë njerëz të pafajshëm që kanë qenë pjesë e këtyre atentateve që mund të quhen efekte kolaterale, në një farë mënyre, si në shumë raste. Dhe në shumë raste duket sikur kanë, janë përpjekur të gjenin njerëz sa më profesionistë. Pse? Sepse nëse do vritej dhe dikush gabimisht, do hapej një arsye tjetër. Domethënë dhe të paktën ne në Vlorë që jemi, që jetojmë aty, na marrin disi pak për të çmendur edhe ne, domethënë, egoizmin ne e kemi në plan të parë dhe pikërisht egoizmi ka çuar në shumë këtyre ngjarjeve sot që flasim.

Flamur Vezaj: Po e the ti që nuk ka, falë Zotit nuk ka asnjë vrasje, dhe ajo që ne, dhe ajo që duhet dhe ajo që është, që duhet të jetë një zonë bregdetare, duhet të zgjidhet një zonë turistike, sepse nëse do ndodhë, domethënë një vrasje në mes të plazhit, një vdekje në mes të plazhit, jemi total. Po përpiqemi të ndërtojmë. Do të pyes në fakt edhe më vonë për çështjen e turizmit. Cila mendon që nga këto grupet që folëm ne, ose ato çfarë mendon ti, kanë qenë më të rrezikshme në qytetin e Vlorës?

Enrik Mehmeti: Shiko, ndoshta dhe që i kanë bërë edhe dëm më shumë, po themi edhe imazhit, por edhe në pasoja njerëzore. Grupet e nga ’97 deri në ’99-ën kanë qenë grupet më të hidhura që kanë lënë gjurmë. ’97 patjetër që ka lënë ato gjurmët e errëta, krijoi vrasjet më të egra në qoftë se mund t’i quajmë, dhe aty u mësuan dhe grupe të tjera më mbrapa për vrasjet me show. Ne e mbajmë mend shumë mirë ato hedhjet në erë, vendosjet e eksplozivëve, domethënë një atentat që u rikthye edhe para disa vitesh, një atentat që iu bë një djali të ri, fatmirësisht shpëtoi. Domethënë, në fakt janë bërë plot atentate në Vlorë, sidomos ai rasti i gjyqtarit, e mbaj mend se aty ishte, ato ishin me show. Ishte ai i gjyqtarit, ishte ai i një tjetër, një djali të ri që ishte aty në afërsi të qendrës, afërsi të qendrës tregtare. Kanë qenë shumë në atë kohë, por në atë kohë ka qenë edhe një lloj situate e tillë që mungesa e kamerave, mungesa e mënyrave që mund të mblidheshin prova përgjatë gjithë kohës, kjo ishte dhe ajo që e bënte që të shkaktoheshin këto lloj show, domethënë këto lloj atentate me show për të treguar forcën, për të treguar fuqinë. Më pas ishin ekzekutimet në mes të qytetit, por duke qenë që niveli i zbardhjes së ngjarjeve dhe dokumentimit të ngjarjeve filloi që të ishte në nivele të rritej në nivele, dhe akoma më shumë mos të flasim edhe për pjesën e SPAK-ut, që SPAK është pak i vonshëm në fakt, dhe të jem i sinqertë, unë kam mendim ndryshe pak se thosh e vërteta në Vlorë apo dhe në qytete të tjera nuk ka zbuluar diçka, të paktën përveç se materialeve që kanë ardhur nga Sky ECC.

Flamur Vezaj: Po pikërisht.

Enrik Mehmeti: Po frika në qoftë se mos do ishin Sky ECC, nuk është që do zbardhte ndonjë ngjarje. Por fakti që e hapi SPAK, sepse kam pasur më përpara, kam pas, ka qenë edhe programe të cilat filluan të zbërtheheshin. Blackberry filloi të zbërthejë, sepse në atë kohë ishte me de facto i papërgjueshëm, por në shumë raste nuk i shkonin deri në fund. Të paktën SPAK, unë mendoj që impakti i SPAK-ut edhe këto ngjarje tani, këto vitet e fundit që nuk ka pasur shumë ngjarje, shumë ishin në ankth se çfarë do të nxirrte Sky, se çfarë do ishte brenda, kush do ishte brenda, çfarë ishte komunikuar. Domethënë kjo ishte dhe pjesa, puna e mirë që ka bërë SPAK. Ndërsa grupet më të ashpra, unë patjetër që dua të theksoj në atë kohë ato grupet që rikthehemi përsëri prapë te ’97, ’98, grupe të cilat e nisën çdo gjë, bënë ato vrasjet për show. U mësuam më pas që të krijohej dhe frika e vrasjeve me show për të dhënë mesazhe, për të dhënë. Ndërsa ne e pamë edhe ngjarjen e Ervis Martinaj për shembull, që në një farë mënyre flitej se në fillim ishte një ngjarje që flitet akoma, nuk e kemi të sigurtë se çfarë ka ndodhur, por u fol që ishte një ngjarje që pati dhe një dokumentim me video, por kjo video më mbrapa nuk u zbulua se si ishte apo se çfarë ndodhi apo pse, pikërisht për faktin dhe frikën se çfarë do të sillte pasoja e dokumentimit të këtyre ngjarjeve, që do të thotë që rritja dhe sidomos të paktën në vitet e fundit e vendosjes së kamerave të sigurisë e pajisjeve të ndryshme ka sjellë dhe zbardhje ngjarjesh, pavarësisht se ka shumë atentate që nuk janë zbardhur, që në një farë mënyre janë të zbardhura por nuk janë zbardhur.

Flamur Vezaj: Jo, në fakt meqë kujtove pak edhe historinë e gjyqtarit, unë besoj në atë kohë në Vlorë ke qenë edhe kur ndodhi dhe vazhdon kësaj dite. Unë kam qenë ndër të parët gazetarët e parë, madje në telefon kam edhe foton e Mercedesit 250, se para disa kohësh shkuam te këto pikat që sekuestrohen makinat, edhe ka ngelur ajo gërmadha e asaj makinës me atë tavanin e ngritur si pasojë e shpërthimit.

Enrik Mehmeti: Ngjarje që ngeli, nuk mori kurrë një zbardhje. Të paktën në atë që i dihet se kush, si, si. Prova nuk është se ka pasur të mjaftueshme, siç thashë që në atë kohë sistemet, kamerat e sigurisë e të gjitha me radhë nuk kanë ekzistuar në një masë kaq të madhe. Tashmë ka një ndërgjegjësim edhe nga vetë qytetarët, edhe nga vetë shteti, por dhe nga vetë bandat kriminale. Domethënë sepse kamerat sot më të sofistikuara sot për sot i kanë vetë grupet kriminale.

Flamur Vezaj: Jo, kjo është e vërtetë në fakt, sepse dhe operacionet që bëri herë pas here policia për heqjen e kamerave të sigurisë në vendet publike, të cilat i kontrollonin nga grupet kriminale. Po çfarë mendon Enriku, duke qenë që është përditë që jeton në Vlorë? A ka grupe kriminale aktive në Vlorë?

Enrik Mehmeti: Shiko, unë e kam thënë edhe në rreth miq, sot që ne flasim, Vlora nuk ka grupe të mirëfillta që i tmerrojnë njerëzit. Pse nuk ka? Nuk ka sepse Vlora ka grupe, domethënë ka grupe kriminale, po flasim grupe, grupe që t’i tmerrojnë apo kur kalojnë, “kaloi ky apo kaloi ai”. Pse? Përgjithësisht ne jemi një qytet egoist. Domethënë duket si ky stereotipi që unë e tregoj. Unë flas edhe për veten time. Të shpjegova pak më përpara që kam qenë pjesë e ’97-ës, ku kam parë në fillim ’97-ën ku kam parë fëmijë të plagosur, njerëz të vdekur e të gjitha me radhë. Dhe pastaj në ’99-ën historitë e Kosovës, nënat, historinë e një nëne që më ka ngelur në mendje, që “çfarë ke për darkë”, i thanë, domethënë, “çfarë po gatuan?” Hapën kusinë, i futën fëmijën domethënë brenda, janë makabre që unë jam një nga ata që kam dëgjuar histori dhe më ka trauma, traumë nuk mund ta quaj, po më është ulur ai çelësi i frikës. Domethënë po ashtu dhe shumë vlonjatë të tjerë që e kanë egon në pjesë të jetës së tyre. Kjo do të thotë dhe pse janë vrarë shumë vlonjatë, janë vrarë pikërisht për pjesën e egos. Domethënë, ca janë vrarë për pjesën e pavarësisht që kanë qenë të përfshirë nëpër ngjarje të ndryshme, të përfshirë për një arsye, të përfshirë edhe pak, domethënë grabitje të ndonjë lënde narkotike jashtë vendit apo një gjë apo një tjetër. Gjithmonë në Shqipëri, bëjnë ekzekutim njëri-tjetrit, por shumë janë vrarë, nuk ka organizatë aktive, po themi në një farë mënyre që është funksionale, tremb njerëzit, kalojnë te lagje. Aktualisht. Jo jo, nuk ka. Sot që flasim nuk ka një organizatë, nuk ka lagje që ti mund të shkosh dhe njerëzit të druhen. Domethënë sot, ka pasur, domethënë edhe vite më parë ka pasur akoma më shumë. Domethënë sa më vitet, sa afrohemi në vitet tani, në vitet e mëvonshme, aq më shumë flasim për një vend më të qetë. Domethënë po vazhdon Vlora të jetë qyteti, më shumë persona të cilët janë zhdukur sot e kësaj dite, të paktën ka qenë një vit, domethënë, por që akoma nuk janë gjetur, ata nuk janë gjetur, por ka qenë një vit dhe flasim për atë vitet, domethënë vitet e kaluara që pati shumë të zhdukur. Domethënë në atë vit u zhdukën, pati një numër, domethënë nuk e të përafërt, ishin disa njerëz që sot e kësaj dite nuk dihet, nuk gjendet, por edhe ata besoj që janë zhdukur, vetë automatikisht nuk zhduken, por ideja si pasojë e krimeve, implikimeve të ndryshme, patjetër patjetër. Domethënë, por pikërisht kjo është ajo koha që unë po rikujtoj dhe po them që çdo vit, çdo muaj kishte ngjarje. Ne thoshim “kush është i radhës?” Domethënë “kush e ka radhën tani? Kush është i radhës tani?”

Flamur Vezaj: Po pse ndodhi, thuaj pse është ai fenomeni i zhdukjes së këtyre personave? Çfarë mendon?

Enrik Mehmeti: Shiko, në atë vit, në ato dy vite kanë qenë dy vite anarshie, që edhe ligji nuk ishte i fortë, edhe shteti, edhe institucionet, domethënë kishte një sërë faktorësh. Domethënë nuk ekzistonte faktori frikë fare.

Flamur Vezaj: Por cila është arsyeja mendon që shumica prej tyre janë zhdukur?

Enrik Mehmeti: Secila prej tyre ka historinë e saj. Domethënë secila prej këtyre zhdukjeve ka një histori më mbrapa dhe fakti që edhe vetë unë mendoj që dhe shumë prej këtyre familjeve dinë gjëra, dhe më shumë e dinë se nga kush i erdhi. Dinë shumë. Domethënë mendoj që dinë si, dinë, mendoj që shumë prej këtyre familjeve kanë dijeni, por që ajo që është pjesa më e rëndësishme është pikërisht kjo, që të paktën sot që ne flasim, Vlora është një Vlorë turistike.

Flamur Vezaj: Domethënë, a mos ndoshta kanabizimi i vendit 2015, 2016 solli edhe këto anarkinë që thua dhe zhdukjen e personave? Çfarë dëmi i solli Vlorës, po themi kanabizimi i vendit 2015, sidomos në 2016 ku ishte ai masiviteti në atë vit, se po flas përveç dëmit që i shkaktojnë në atë kohë, por dhe pasojat e asaj çfarë ndodhin më mbrapa.

Enrik Mehmeti: Shiko, pikë së pari njëherë ta them në një mënyrë si me batutë, shkaktoi dëmtim në ekonominë e lëndës narkotike që shkoi në nivele 30 euro, e ulën çmimin 35 euro, domethënë nuk kishte vlerë fare. Atëherë kishte, dhe ndërrime me makina, se të paktën shkonte dikush, thoshte dikush për shembull ishte kilja e lëndës narkotike 300 apo 500 euro kilja, ra vlera, shkaktuan dhe në një farë mënyre nuk kishte dhe konflikte shumë të mëdha, se domethënë kishte lëndë narkotike në atë kohë. Madje më tregonin një rast kur kishin vajtur për të vizituar shpellat e Elçës, domethënë të njohura gjerësisht. Ato ishin të mbushura, të magazinuara, ishin plot. Ishte një vit që pati një sasi të madhe goxha të lëndëve narkotike, që në një farë mënyre paralelisht bëri që të lulëzonte dhe të lulëzonin shumë sektorë njëri pas tjetrit, dhe ajo që ne mund të shikonim në çdo cep dukshëm, mund të shikoj, shkoj edhe në zona në anë të rrugës për shembull disa në distancë, kështu, dhe sidomos lumi i Vlorës ka qenë, ka qenë edhe Tepelena, ka qenë, bile ne kemi bërë një investigim pas asaj kohe në Tepelen me gazetarë italianë dhe zbuluam një rast që pas disa vitesh, përsëri pavarësisht se ajo nuk ka asnjë lloj vlere, prapë gjendet ajo lëndë narkotike e atyre viteve, se është e kalbur, sasia që ne e dimë, po kaloi vitin, domethënë, por që ishte një kohë që kishte me bollëk, kishte me bollëk, dhe duket si për të qeshur. Po kur niseshin furgonat në mëngjes, ishte tamam kur shkonin punëtorët, që nuk e di ku po iknin, domethënë. Ka dhe njerëz që e kanë parë dhe në një aspekt pozitiv.

Flamur Vezaj: Domethënë u pasuruan.

Enrik Mehmeti: Jo, e pikërisht. Domethënë familje kanë punuar, gra janë punësuar, paguheshin me 100 euro në ditë. Kush të jepte? Po pasojat që solli ajo, paso nuk ia vlente barra qerasë. Besoj pasoja, pasojat ishin, kishte pasoja problematike, por realisht unë kam edhe ato xhirimet që futesha në ato parcela në atë kohë, edhe në një farë mënyre nuk më klasifikohej si diçka shumë e shtrenjtë. Nuk kishte vlerë.

Flamur Vezaj: Jo, në fakt e vërteta se në atë kohë edhe lajm nuk përbënte më. Të kapësh 500 kg shash, nuk kishte as lajm. Më thoshin “ne do bëjmë lajm?” Domethënë ra deri në atë formë që s’e vriste mendjen më njeri se ç’do bësh lajm. 2015, 2016 nuk e bënte më as lajm njeri.

Enrik Mehmeti: Ishte një farë periudhe që kishte sasi dhe fliteshin për tonelata. Mbaj mend një rast kur i ndjeri Tanuku, domethënë vitesh 2015, duhet të ketë qenë viti 2010, 2011 diçka e tillë, ishte në një moment kapi një sasi, diku aty afër Himarës që do e transportonin, diku te 1 ton a 2 ton, domethënë, edhe mbajmë mend atë lumturinë e tij që ishte sasia 2 ton. E kupton se çfarë do të thotë 2 ton, domethënë. Dhe të kishe 2 ton ishe shumë në atë kohë, ishte, dhe në atë kohë po t’i kishe tani, domethënë dikush 2 ton i bie një pallat kështu. Kështu që edhe në aspektin financiar janë forcuar, po themi në një fakt, ka pasur, ka njerëz që janë forcuar në atë kohë.

Flamur Vezaj: Po mirë, si e vlerëson faktin që shumica, jo vetëm në Vlorë por dhe në Tiranë, në jug të Shqipërisë, po themi grupe të caktuara kriminale po investojnë, janë bërë si investitorë strategjikë në fakt, dhe a beson që kjo do të sjellë një farë pasoje, të mirë apo të keqe, për turizmin?

Enrik Mehmeti: Shiko, ka të bëjë mosfunksionimi i shtetit, kjo gjithmonë. Pjesa e financimeve të dyshimta nuk është një gjë e mirë, por nga ana tjetër, fakti që investime të reja po ndodhin, investime të reja po bëhen. Domethënë edhe të duam të themi të bëhemi hipokritë, që është shumë e gabuar e të gjitha me radhë, është shumë e gabuar, po dhe nga ana tjetër ka disa në ato investime që s’di, me idenë që hajde se po bëhen, po sillen ca projekte. Një e keqe e ka një të mirë, domethënë. Dakord, unë nuk jam shumë dakord me këtë pjesë sepse është pak e vështirë ajo që i japim dot zgjidhje.

Flamur Vezaj: Jo jo, në fakt këtë gjendje. Po mirë, si e gjykon punën e policisë, prokurorisë dhe gjykatës? Po flas në nivel të përgjithshëm, jo vetëm qytetin e Vlorës, në Shqipëri, duke qenë që ti prek thuajse çdo ditë, pavarësisht që unë jam larguar, unë jam koherent pak të gjërave. Po çfarë mendon Enriku? Si është puna e policisë? Sepse vetë e thatë më herët që nuk kishte ligj, ishte anarki, nuk kishte polici, nuk vepronin në kohën kur u zhdukën të gjitha ato persona, më duket se mbi 23 të tillë. Po si e gjykon punën e policisë?

Enrik Mehmeti: Mirë, së paku e mora vesh që paske një farë vlerësimi. Po shiko, pavarësisht rezervave që ti mund të kesh, unë të paktën te SPAK besoj. Domethënë te SPAK besoj sepse e kam ndjerë në kurrizin tim, të qytetit tim, të zonës time dhe të gjitha me radhë, që pjesa e SPAK-ut solli qetësi. Domethënë dashur apo pa dashur, nga frika apo pa frika, nga hapja e Sky-it apo pa hapjen e Sky. Sepse në një moment që ti s’ke një institucion, po ty prokurorin e rrethit e ke në burg. Sot ish-prokurorin e rrethit të Vlorës e ke në burg. Domethënë apo funksionar policie, që drejtues policie thuajse komisariateve ka dalë, të njëjtë, domethënë që kanë problematika. Ndërsa kur përmend SPAK-un, është institucion i vetëm që të paktën ka, është besimi ende për sa i përket zbatimit të ligjit, sepse mbase nuk arrijnë dot të mbyllin çdo gjë, mbase nuk mbyllin çdo dosje, por për hirë të së vërtetës, pavarësisht rezervave të tua, njerëzit kemi parë arrestime. I kishe parë ti para këto arrestime? Nuk i kishe parë, për hirë të së vërtetës. Domethënë shpesh herë e mbyllin, e mbyllin atë, domethënë le të ishte funksionar, për të dyja palët politike flasim, domethënë. Ndërsa tani hetimet që bën SPAK që kanë lidhje me funksionarë, i ka dhënë ndonjë farë besimi. Hetimet që bën SPAK në lidhje me krimin, i ka dhënë një farë besimi. Ka marrë një farë, patjetër, unë nuk e them se unë nuk po e gjykoj faktin që s’ka bërë asnjë plan, kështu që për mua, për mua SPAK është e mira e vendit tonë. Është e mira sepse pa SPAK-un, pa BKH-në, të paktën aq sa unë, s’po them se janë perfektë, po në çdo institucion ka, por nga që nuk ishte dhe ligjshmëria, domethënë flas edhe për pjesën e institucioneve që këto vitet e fundit.

Flamur Vezaj: Po nga statistikat, pavarësisht funksionimit të SPAK-ut, korrupsioni në nivele institucionale është rritur në fakt, sipas statistikave, vetë raporteve të SPAK-ut apo institucioneve të tjera.

Enrik Mehmeti: Po pse mos ta quajmë që është rritur goditja për shembull ndaj korrupsionit dhe prandaj rriten edhe shifrat? Domethënë në një kohë që më përpara korrupsioni ka qenë në nivele dhe flitej, domethënë që mund të ketë qenë në të njëjtat nivele apo ka qenë i pandëshkueshëm, ndërsa tani mund të kemi korrupsion të dëshkueshëm, sepse të paktën nga të gjithë informacionet që unë kam, në momentin që SPAK ka pasur informacione të faktuara, domethënë për çështje të caktuara, ka ndërhyrë dhe e ka çuar deri në fund, me miqësi apo pa miqësi që mund të kenë pasur lidhje apo s’kanë pasur lidhje me njohje, funksionar apo drejtues, domethënë. Dhe fakti që kanë shkuar njerëzit dhe janë ende sot pas hekurave dhe përfliten që do shkojnë të tjerë pas hekurave, do të thotë që funksionon, dhe ky është mendimi im që paku se ma ke nxjerrë këtu, para syve e ke atje, e ke këtu, domethënë SPAK-u duhet që të vazhdojë të ushtrojë jo vetëm në nivelet që gjykon, por dhe kur qytetarët apo vetë janë në dijeni të çështjeve të caktuara që lidhen gjithmonë me funksionarë publik, me korrupsionin e funksionarëve publik, me abuzimet e funksionarëve publik, domethënë se kjo është ajo, ti jeton prej vitesh në Amerikë. Ti e di se çfarë ndodh nëse një funksionar publik këtu faktohet me korrupsion apo me shkelje, apo jo. Domethënë i ka pasojat për të gjithë jetën, përveç pjesës ligjore apo jo? Domethënë jam, por duhet të, unë mendoj jam te kjo, jam me tyja që duhet të rritet për sa i përket funksionarëve publik pjesa e ndëshkueshmërisë. Ndoshta duhet të shtojnë stafin, ndoshta duhet të, nuk e di.

Flamur Vezaj: Mirëpo unë nuk mendoj kështu. Në fakt unë mendoj ndryshe. Gjithsesi kjo është një botëkuptim i imi. Ajo çfarë më shqetëson, ose të gjitha statistikat, po themi edhe të qeverisë e zyrtarëve thonë që është rritur turizmi. Është rritur turizmi, si është turizmi në Vlorë çdo vit, thuajse duke qenë se ti je brenda asaj, sepse nuk dua më të kaloj, po themi te pjesa pak më ekonomike e vendit. Pavarësisht që ti e mendon që çdo të mirë ka të keqe, sidomos te investitorët strategjikë.

Enrik Mehmeti: Jo, çështja, çështja është që prapë edhe te kjo i takon SPAK-ut ta… domethënë unë jam i bindur që prapë SPAK-u merr informacionet edhe i ka dhe ka çuar, realisht ka bërë zbardhjen.

Flamur Vezaj: Jo të gjitha, unë mendoj se ka një farë selektiviteti, por është çështje këndvështrimi. Ideja është që sot Vlora ka me të vërtetë turizëm apo është thjesht turizëm me një fluskë që për momentin po fryhet e po fryhet dhe pastaj nuk ka? A ka, është në gjendje Vlora të presë kaq shumë turistë?

Enrik Mehmeti: Shiko, Vlora në kohën që ne flasim po kthehet në një destinacion turistik. Domethënë ato që ne kemi parë në Spanjë, në Itali, në vende të bukura, këto përgjithësisht, pavarësisht se ne kemi ende për të mësuar si vend, duhet të mësojmë shumë, po mësojmë shumë dhe ndonjëherë po e tejkalojmë atë sensin e mikpritjes. Ta shpjegoj dhe pse nivelet e turistëve po rriten, realisht ka turistë çdo vit më shumë, shikojmë, kemi parë Spanjën, kemi parë francezët, janë ata që po dynden vitin e kaluar dhe këtë vit, domethënë. Italianët na ikën, ideja është që ata italianët erdh, ishte një situatë që po vinin shumë italianë, po s’po vjen më njeri, ja ta them unë pse, domethënë sepse italianët erdhën për ato çmimet e lira që ishin në fillim. Italianët prisnin, po shikoj një ditë një postim, kishte vendosur një pjatë makarona, një pjatë fruta deti, edhe një sallatë, edhe një birrë dhe kishte vendosur aty “o pagato da pazzi”, domethënë “pagova si i çmendur”, thoshte 16 euro. Ju duk shumë 16 euro, sepse ishin mësuar me ato çmimet e lira dhe filluan pastaj të na vinin italianë cilësor, filloi të na vinte këta turistët e Napolit, domethënë. Madje në një rast ishte një prej këtyre italianëve që u sulte kuzhinës, pse porositi më vonë se të tjerët, edhe tha “do t’ju therrë, do t’ju vrasi” atyre të kuzhinës. Kishte italianë që ikën papaguar, kishte që vidhnin, domethënë. Ne kemi turistë edhe italianë, jashtë shakave, kemi cilësorë, domethënë, por ishte pritshmëria e këtyre çmimeve të ulëta. Në Vlorë filluan të rrisnim çmimet. Domethënë rritet cilësia, rritet edhe çmimi. Kjo gjë nuk po i pëlqente. Jugu i Italisë u braktis. Tani ç’bëri jugu i Italisë? Jugu i Italisë i kishte çmimet në maj, i uli çmimet. Domethënë italianët u kthyen prapë në jugun e Italisë tani. Dhe ndërsa nga ana tjetër tani kemi francezët, kemi spanjollët, po afrohen amerikanët, domethënë ka nga zonat nordike e shumë e shumë të tjerë. Që do të thotë kjo që mos të dukem si promotor i turizmit, por me qëllim të pyet që e njeh situatën, realiteti, realiteti është ky që turizmi po shkon shumë mirë. Domethënë dhe ne duhet ta mbajmë, dhe atë kur të thashë këtë, që ne po e teprojmë pak me ato sjelljen tonë të mirë, pavarësisht se kemi nevojë për më shumë profesionalizëm në shërbime, kemi nevojë për trajnime për kamarierat, kemi nevojë për trajnime për komunikim, trajnime për kamarierë në mirësjellje, ti jesh i bindur që po importojmë nga vende të tjera. Domethënë pastaj kush ngelet, pastaj do marrë nga ata, o vëlla çfarë do marrësh? Pastaj ka dhe më keq, aty ka filluar aty në radhën që po marrin edhe nga kë, nga Bangladeshi, që edhe vitin e kaluar isha në Venecia dhe mu habit, gjithandej nga Bangladeshi ishin kuzhinierë dhe sigurim për qytetin e Venecias, që të kontrollonin atë që po hynin, ishin nga Bangladeshi. City of Venecia, thoshte, e njëjta gjë më ndodhi mua në Barcelonë në Spanjë, domethënë i kishe të gjitha, kuzhinierë, kamarierë, çdo gjë, madje në një moment u zunë me njëri-tjetrin aty, u çuam nga lokali, ikën. Mungesa e forcës punëtore, janë rritur e disi rrogat tani dhe konkurrenca, por që mos të domethënë të dukemi siç thashë, por turizmi është mirë, është kualitativ, është cilësor, po ndryshon për të mirë, domethënë po ndryshon për mirë.

Flamur Vezaj: Po a po mësohemi? Duhet, duhet sepse duam apo s’duam, ne po na çon nevoja, jo nevoja, por po na çon ajo që po intereson. Përshtatja, domethënë, po unë mendoj këtë. Duke qenë që përmenda dhe më herët çështja e investitorëve strategjikë, në momentin që ai ka investuar ato paratë duke i siguruar në një farë rruge të paligjshme, nuk i jep shumë rëndësi cilësisë dhe shërbimit, se nuk është që është djersa e shumë parave, që e ka siguruar për ta rregulluar atë hotel. Apo ndoshta kanë reflektuar dhe tani po kërkojnë ajo që ka nevojë. Domethënë, çfarë është nevoja tani që shteti duhet të ndërhyjë sa më shpejt?

Enrik Mehmeti: Në sektor të caktuar, duhet të ndërrojmë çmimet. Domethënë është pak e vështirë se është ekonomi tregu. Nuk mund t’i caktosh çmimet ti. Pikërisht shteti duhet të ndërhyjë për shembull kur ka nën kosto, domethënë shërbime nën kosto. Ku i gjen ti të ardhurat që i jep shërbime nën kosto? Domethënë kur ti koston sa ke, ke kaq, këta, kur e jep për një kohë të gjatë, ku i gjen të ardhurat? Ndonjë kohë që ti nuk ke kredinë apo nuk ke diçka? Kjo është puna e SPAK-ut, që nuk po ndërhyjnë atëherë.

Flamur Vezaj: Prapë na dolët, thashë pse them “paskësh bërë mirë që i ke vendosur fotot”. Ideja është që unë jam dakord me këtë që unë më shumë prirem të besoj njerëzit të cilët realisht kanë investuar dhe duan të ndërtojnë diçka, ata patjetër që ia bëjnë izmetin, po themi asaj punës për t’i ardhur vitin tjetër prapë ai klient që e kishte. Po këta që janë në aspektin e pastrimit të parave, pak e vështirë t’i besosh që këta do të ofrojnë shërbim. Mendoj unë.

Enrik Mehmeti: E kërkon, a është ai rreziku akoma që duhet të kontrollosh kush është pronari, kush është ai hoteli? Jo, se përgjithësisht ka rënë, ka rënë ajo, ka ikur ajo koha që mburren, “këtë e kam unë, atë e kam unë”. Për shembull ka dhe hotele që prona, po s’dihet fare se kush është, nuk intereson fare, atë që të tjerët të mburren. Domethënë iku dhe prapë këtu SPAK, sepse SPAK për shembull, nëse më përpara ekspozoheshin me jetën, shpenzonin, bënin luksin, tani për hirë të së vërtetës, kemi dëgjuar edhe për një natë të lënë 200,000 dollarë në shampanjë, vijnë turma me dom perinjon e të gjitha me radhë, sidomos në këto të jugut, domethënë. Dhe janë të gjitha hije dyshimi. Tani më para nuk ishte frika, ndërsa tani është frika. Çdo gjë është hije dyshimi dhe ajo justifikimi, një gjë, një gjë tjetër. Te kjo po them që për ne është shpresë, se SPAK-u dhe mendoj që të gjithë duhet ta suportojmë në një mënyrë, në një tjetër, por dhe SPAK-u nga ana tjetër duhet të na suportojë ne që të na japë fryte. Pra po t’i japim besimin.

Flamur Vezaj: Mendon që nuk ka më gomone që transportojnë drogë, apo tani kanë rritur cilësinë, merren me kokainë, s’po merret kush, po merret klandestinë e këto që ishte dikur.

Enrik Mehmeti: Jo jo, unë dëgjoj. Nuk di pse s’ka gomone me atë lloj? Nuk ka, nuk ka sepse vetë. Jo po nuk ka, nuk ka. Shiko, kushdo që ta bëjë, e prodhon direkt atje në vend, domethënë në Angli, në fakt unë kam dëgjuar që ca nga Vlora kishin në Spanjë. Po në Spanjë, domethënë toka në Greqi, pafund Greqi s’kam dëgjuar, por Spanjë, pafund Spanjë, pafund në Angli. Nuk e kam interesin pse të rrezikoj. Domethënë madje kanë qenë edhe linja, kanë qenë edhe linja Marok-Spanjë. Kemi disa raste, ai me helikopter, piloti qimtiq pra. Dhe nuk ka tani prodhim, nuk ka prodhim të lëndës narkotike, domethënë, dhe janë profilizuar, kush ka qenë i zgjuar, i ka investuar, kush ka qenë budalla në thonjëza, ka ngecur vet.

Flamur Vezaj: Dhe unë shikoj dhe ta kujtoj pak këtë se është histori shumë interesante, që në një lokal të Vlorës, unë vite më parë kur isha fëmijë diku te 15 vjeç, më bëri përshtypje. Ishte një nga këta skafistët që çonin ato vite, që çonin emigrantë, edhe kishin shumë lekë dhe bënë një ditëlindje. Skena ishte kjo. Ishim në të njëjtin lokal dhe ne si të rinj pas shkolle, domethënë qëndruam deri vonë. Aty ishte tavolina. Bënë ditëlindje dhe bënë një pirg të madh me lekë dhe i vunë flakën. Para disa vitesh këtë njeri e shikoj si roje parkimi në një kompleks në Vlorë, edhe ja them në sy: “Ore, ti je”, i thashë unë, “ke qenë, ke pasur, ke pas atë në atë kohë kishte, kishte marrë Golfin e tretë sa kishte dalë, që në atë kohë ai Golfi i tretë mund të bënte mijëra euro. Unë jam që mos qofsha”. Tha, domethënë, “Po ç’i bëre gjithë ato lekë?” Thashë. “Po ç’i bëra?” Tha, “Ja, i prisha ashtu”, tha, ca kështu, tha, “ashtu ca i vajta, dyqan asaj”, tha, “i bleva shtëpi kësaj”, tha, i bleva. Domethënë janë këta njerëzit që nuk kanë ditur që t’i investonin. Pastaj ka dhe të tjerë që janë, domethënë, kthyer në biznesmen të mirëfilltë, në investitorë të mirëfilltë. Pra, do të rikujtojmë pak edhe këto historitë kështu, domethënë janë fakte kurioze, vërteta që kanë ndodhur, ose flinin makina të reja në shtëpi, s’kishin ku të flinin, pavarësisht. Prandaj njeriu duhet të qetë, domethënë, edhe këta që janë marrë me këto, domethënë momentin që e kanë mundësinë, kush ka qenë i zgjuar, dhe kush i zgjuar i ka investuar, ai ka ngecur, ka ngecur.

Flamur Vezaj: Por por, kryesorja, nga gjëja më e mirë që duhet të bëhet, është që fokusi i fortë, unë mendoj që duhet të jetë në dy sektorë. Pikë së pari njëherë te rrjetet sociale. Për mua ishte një vendim shumë i drejtë ajo mbyllja e TikTok-ut, domethënë që të mbyllej fare, se hynin njerëzit nëpër… se pati një periudhë kohe që shembujt e TikTok-ut po ktheheshin në shembuj për të rinjtë në mënyrë ekstreme dhe negative, dhe shumë negative, dhe aktualisht duhet ato filtrat që po i vendos çdo shtet, që nën 16 vjeç nuk duhet të ketë asnjë platformë sociale fare, as Instagram, asgjë, domethënë as TikTok, asgjë, sepse këtu fillon gjithë pjesa e shembullit të rinisë. Pastaj te pjesa që kjo po lidhet paralelisht me arsimin. Kur folëm para disa ditësh, më the që ti me fëmijët e tu po shkonit në natyrë e të gjitha me radhë, që po eksploronit lumenj e të gjitha me radhë. Duhet filluar interaktiviteti me fëmijët, domethënë jo vetëm mes katër mureve, por e shumë e shumë gjëra të tjera dhe të ketë, se mundësia është. Arsimi shumë i rëndësishëm, me thënë te pjesa e fëmijëve, brezi që po rrit do jetë e ardhmja. Unë kjo e rrjeteve sociale dhe sidomos një periudhë, se ndoshta ti e ke ndjekur nga larg, një periudhë kishte pafund video të rrjeteve të fëmijëve dhe ishin dhe nuk përbënin më lajm, nuk përbënin më ndonjë, kështu ndodhi, bën përshtypje me armë, me thënë, pse shembulli i atyre që dëgjonin ato këngët, bëheshin ashtu, ato sfidat, ato lojrat, ato ai ishte shembulli i se duhet të bënin para, shkatërroi brezi. Po në rrjetet sociale, prandaj unë kam përshtypje më shumë është problemi i prindërve, i familjes, sesa i vetë fëmijëve, se në qoftë se fëmijës prindërit i vënë ca sanksione, e kam frikën që fëmija nuk do të bëjë një gjë, në qoftë se prindi e ndalon. Por është ajo tjetra që thuaj, që shembujt e këqij në shkollë dhe nisen me idenë që “ky e ka, pse mos ta kem edhe unë?” me dhunë, dhe normalisht bie në presion edhe prindërit pastaj. Por më shumë mendoj që problem i prindërimit, kjo pjesa e lejimit të fëmijëve deri në këtë gjendje, prindërit absolutisht kanë faj pafund.

Enrik Mehmeti: Domethënë, por më pyete që dëmet që solli lënda narkotike. Domethënë, e sidomos kjo lënda që po vazhdon akoma nëpër vendet fqinje, Spanjë apo Angli, se vijnë aty me ato makinat e mira dhe është një shembull suksesi për të rinjtë. Për mua më shumë se çdo problem tjetër që mund të flasim ne bashkë, domethënë dhe mund të ngremë çdo lloj shqetësimi, unë mendoj që shqetësimi më i madh është për të rinjtë. Me dhënë brezi çfarë po rritet, çfarë po prodhon, çfarë po rritet tani, çfarë do bëjnë, çfarë do merren në të ardhmen, domethënë kjo është, kjo është puna më e madhe që do bëhet.

Flamur Vezaj: Ke të drejtë, emergjenca nga prindi, ke të drejtë, ke shumë të drejtë. Pastaj nga arsimi, arsimi që të marrin, se shkon në fund të ditës. Po jo më, se nuk ndodh në asnjë vend që një fëmijë në klasë të pestë t’i bëjë gjobë shokut të klasës për t’i marrë para. E kupton? Vetëm kjo është, imagjino çfarë fryme është e fëmijëve që në klasë të pestë ai fillon me i vë gjobë shokut të klasës. Ne duhet të rrisim ndëshkueshmërinë edhe për fëmijët. Duhet rritur ndëshkueshmëria për fëmijët, për të rinjtë. Domethënë, në moment që ne e rrisim ndëshkueshmërinë, funksionimi, problemi është a funksionon? Se ndëshkueshmëri, ligjet i kemi shumë të mira ne.

Enrik Mehmeti: Jo, duhet të funksionojë pra, por duhet të funksionojë që nga shtëpia, që nga ligji, që nga shkolla. Ky është problemi më i madh Flamur.

Flamur Vezaj: Po, po.

Enrik Mehmeti: Domethënë shkolla, mendoj unë, edhe unë mendoj që shkolla është një nga problemet kryesore tashmë në Shqipëri fatkeqësisht, sepse duke parë se çfarë po prodhohen, unë e nis nga prindi, ke të drejtë të shkoj. Unë bashkohem me ty nga prindi. Unë flas më shpesh me ndonjë profesor që kanë pasur te juridiku ose andej, me thënë që Flamur nuk di të lexojnë studentët. Më fal, e peja atë skenën në Kosovë, se patjetër jemi në Shqipëri e këto. Po skenën në Kosovë, ai që goditi mësuesin. A ka turp më të madh sesa ai? Ku mund të ndodhi? Në qoftë se do ndodhte në Amerikë? Domethënë s’ka shumë. Pra këtu jemi, ky është problemi. Këtu duhet të punojmë që të gjithë bashkë, ne vetëm te arsimi. Ndoshta duke qenë prindër dhe e kuptojmë pak më mirë ne në këtë situatë. Ti e kupton më pak se ti jeton këtu në Amerikë dhe e shkëputur. Por çfarë do korrim? Domethënë, ja ky është një problem vëlla shqetësues i madh. Është domethënë dhe të gjitha duhet të bëhen bashkë dhe vetë ne mediat, transmetimet, ti nuk e di nëse e mban mend, shikonim te Italia, te këto kanalet italiane transmetimet e fëmijëve, domethënë që kishte programe të caktuara kulturore, ndërsa tani shembulli më i keq është YouTube-i, të tjera të gjitha me radhë. YouTube-i njëherë e kanë bastarduar deri në atë farë forme. Tani jo YouTube-in, po flas rrjetet sociale. Pak problemet sociale ne i lëmë akses këtu. Ndërsa ndryshe pak funksionojnë, pak krijojnë ndryshe.

Flamur Vezaj: Po uroj që të rregullohen në shok, edhe pse unë jam ndonjëherë, të them të drejtën, jam skeptik kur i shoh, sepse i shoh se çfarë po bëhet, çfarë ndryshimi kanë sjellë gjithë këto vite, edhe të jenë të njëjtat gjëra. Pothuajse çdo vit na përsëriten edhe të njëjtat probleme, të njëjtat shqetësime, dhe ajo frika që ne e diskutuam pak më herët bashkë, që puna e reagimit qytetar, dhe në momentin që nuk do ketë reagim qytetar dhe njerëzit kanë frikë të reagojnë për shkak të vendit të punës, për shkak të njohjeve, për shkak të familjeve, për shkak të frikës, kjo dhe sjell edhe atë pjesën e vendosjes në gjumë të njerëzve: “hajde, nuk është te dera ime, mirupafshim”. Ky është gabimi.

Enrik Mehmeti: Por të thashë që disi po e shikoj, sepse po shikohen edhe abuzime që lidhen me deputetë, me funksionarë publik, me njerëz që kanë edhe funksione shtetërore, që po njerëzit po i reagojnë, ndoshta ca anonim, ca kështu, domethënë, ca rrjete sociale po e bëjnë, por po u bënë bashkë.

Flamur Vezaj: Enrik, shumë faleminderit për kohën. Nëse ke ndonjë gjë me merak që do të më pyesh apo të shtosh.

Enrik Mehmeti: Jo, ajo që ne bashkë mund të vazhdojmë gjithë ditën e gjithë natën ndoshta. Ajo pikërisht, ajo që unë doja të shtoja dhe për ta përmbyllur, është pikërisht që shumë gjëra ne i kemi vetë në dorë. I kemi vetë në dorë ta bëjmë vetë ndryshimin për shumë gjëra. Mos ta presim të tjerët. Çdo lloj ndryshimi, çdo lloj gjëje ne mund ta bëjmë vetë. Dhe vërtetë në fakt se një shoqëri në Shqipëri, sidomos po presin e qeverinë, t’ja ndërrojnë amerikanët. Fatkeqësisht, çdo flasim për me thënë pritshmëritë janë për çdo gjë. Unë të përmenda shembullin që për riparimin e çatisë presin nga të tjerët. Presin nga të tjerët. Prandaj mendoj që ne duhet të bëhemi më autodidaktë për shumë e shumë gjëra dhe për shumë e shumë çështje.

Flamur Vezaj: Domethënë miku im, faleminderit dhe shijoje kohën në Boston. Do shihemi verës në Shqipëri besoj.

Enrik Mehmeti: Të falenderoj dhe unë dhe të pres në Vlorë.

Flamur Vezaj: Faleminderit miq. Këtu i erdhi fundi dhe këtij episodi. Duke falenderuar Enrik Mehmetin që gjeti kohë dhe erdhi në studion tonë, dua t’ju bëj një falenderim të madh për të gjithë ju që jeni bërë subscriber, komentoni dhe dërgoni pyetje apo sugjerime për emisionin. Ndërsa të tjerëve që ende nuk keni bërë subscribe, do ju lutesha të bëni subscribe kanalit tonë në YouTube dhe rrjeteve sociale. Nga ana tjetër, mos harroni të lexoni dhe lajmet e fundit nga Shqipëria, Kosova, Shtetet e Bashkuara të Amerikës, diaspora në ma-shqip.com dhe të ndiqni lajmet e fundit në kohë reale. Deri në episodin e radhës, mirëmbetshi dhe faleminderit.

Analizë e thelluar e intervistës

Gazetaria si mision, kujtesa e dhunës, institucionet, krimi, turizmi dhe përgjegjësia qytetare

1. Një intervistë që ndërton portretin e reporterit, jo thjesht të komentatorit

Biseda e realizuar në Boston është e ndërtuar si një udhëtim nga jeta personale drejt filozofisë profesionale dhe, prej andej, drejt historisë së Vlorës. Ajo nis me Amerikën, diasporën dhe lindjen e djalit, kalon te llogaridhënia qytetare, pastaj hap kapitujt e gazetarisë, kërcënimeve, krimit të organizuar, kanabizimit, SPAK-ut, turizmit dhe edukimit të të rinjve.

Kjo strukturë e bën intervjuarin të shfaqet jo vetëm si burim informacioni, por si dëshmitar i një epoke. Mehmeti nuk flet nga distanca akademike: ai i lidh analizat me episode që i ka parë, filmuar ose përjetuar. Vlera e intervistës qëndron pikërisht në bashkimin e kujtesës personale me kronikën publike.

2. Teza qendrore: gazetaria si mision publik

Fjala kyçe e Mehmetit është “mision”. Ai e përfytyron reporterin e terrenit si njeri që hyn në konflikt me presionin e redaksisë, interesat private, autoritetet, botën e krimit dhe pasigurinë ekonomike. Kur thotë se “gazetarët që guxojnë” janë heronj, ai nuk përdor vetëm një figurë retorike; përshkruan një model profesional ku rreziku dhe shërbimi ndaj publikut janë të pandashëm.

Ky model shfaqet te vendosmëria për të mos fshirë pamje, te ndjekja e inspektorëve gjatë përmbytjeve, te filmimi i grabitjes dhe te raportimet në det ose në kufi. Për të, gazetaria nuk mbaron me përcjelljen e informacionit: ajo duhet të sjellë reagim, përgjegjësi dhe, mundësisht, korrigjim të një padrejtësie.

3. Metoda e tij: vëmendja ndaj detajit dhe zëri i qytetarit të zakonshëm

Rrëfimi për përmbytjet e Novoselës tregon metodën e punës së Mehmetit. Ai thotë se, kur dy njerëz kthejnë kokën në të njëjtin drejtim, “ka diçka”. Ky është instinkti i reporterit që lexon sjelljen e turmës, dallon anomalinë dhe dëgjon personin që zakonisht mbetet jashtë kamerës.

Ngjarja nis nga një grua që qante për vlerësimin e padrejtë të dëmit. Kamera nuk ndizet për spektakël, por për të ndjekur një ankesë konkrete. Përplasja me inspektorët e dehur u bë virale për shkak të absurditetit, por vlera publike ishte tjetër: pas transmetimit pati reagim, ndryshim të ekipeve dhe rivlerësim më serioz të dëmeve. Intervista e shpjegon gazetarinë e tij si zinxhir: dëgjo – verifiko – dokumento – publiko – kërko pasojë institucionale.

4. Rreziku, trauma dhe “ulja e çelësit të frikës”

Pjesët për vitin 1997 janë themelore për të kuptuar personalitetin e tij profesional. Ai rrëfen armët në lagje, “shiun e plumbave”, përkuljen për të marrë orën në çastin kur plumbat kaluan mbi kokë dhe afrimin e familjes me tragjedinë e Otrantos. Më pas përmend pamjet e fëmijëve të plagosur dhe historitë e refugjatëve nga Kosova.

Mehmeti thotë se këto përvoja ia “ulën çelësin e frikës”. Kjo nuk duhet lexuar si diagnozë, por si vetëshpjegim: ekspozimi shumë i hershëm ndaj dhunës e bëri rrezikun të dukej i zakonshëm. Në punën e tij kjo u kthye në guxim, por njëkohësisht krijoi tension me sigurinë personale dhe familjare.

Rrëfimi i grabitjes është shembulli më i qartë. Ai filmoi, njoftoi Policinë, u përball me armën dhe ndoqi autorin, ndërsa bashkëshortja dhe vajza ndodheshin pranë. Vetë Mehmeti e pranon se gazetarët ndonjëherë nuk mendojnë për sigurinë, sepse ekskluzivja dhe ideja për të shpëtuar jetë marrin përparësi. Kjo pjesë është njëkohësisht admirim për guximin dhe paralajmërim për nevojën e protokolleve të sigurisë së reporterëve.

5. Presioni institucional: akuza që duhen lexuar si dëshmi, jo si vendime gjyqësore

Në intervistë Mehmeti pretendon se disa drejtues policie kishin rrjedhur ankesa të gazetarëve drejt personave të lidhur me krimin dhe se një drejtues i kishte kërkuar të fshinte pamjet e dhunimit të një të mituri. Ai e interpreton procedimin penal ndaj tij si hakmarrje për refuzimin.

Këto janë deklarata të rëndësishme për klimën e punës së medias, por statusi i tyre duhet ruajtur me kujdes: janë dëshmi dhe akuza të të intervistuarit, jo përfundime të një vendimi gjyqësor. Forca e tyre analitike qëndron në përshkrimin e mekanizmit të presionit: jo vetëm kërcënim fizik, por përdorim i autoritetit, izolim i reporterit dhe frikë se institucioni ku kërkon ndihmë mund të mos jetë i sigurt.

6. Pavarësia digjitale si mbrojtje dhe si alternativë ndaj censurës

Mehmeti i jep rrjeteve sociale një rol strategjik. Ai argumenton se gazetari duhet të ndërtojë faqen, audiencën dhe platformën e vet, në mënyrë që një material të mos varet plotësisht nga interesat e pronarit të medias. Në intervistë përmend dhjetëra mijë ndjekës në Facebook dhe Instagram dhe e paraqet këtë prani si hapësirë alternative publikimi.

Kjo ide është moderne dhe praktike: autonomia e shpërndarjes mund të zvogëlojë censurën dhe t’i japë reporterit identitet profesional të pavarur. Por ajo sjell edhe detyrime më të mëdha. Kur gazetari bëhet vetë redaksi, duhet të mbajë vetë përgjegjësinë për verifikimin, privatësinë, etikën e pamjeve, të drejtën e përgjigjes dhe sigurinë juridike. Intervista e mbron lirinë digjitale; analiza e plotë duhet të shtojë se liria pa standarde mund të kthehet në cenueshmëri.

7. Historia e krimit në Vlorë si histori e shtetit të dobët

Në pjesën më të gjatë të bisedës, Mehmeti e lidh shpërthimin e bandave me vitin 1997: hapjen e depove, përhapjen e armëve, mungesën e institucioneve dhe normalizimin e dhunës. Sipas tij, grupet e viteve 1997-1999 ishin më të ashpra dhe përdornin vrasje demonstrative për të prodhuar frikë dhe mesazhe.

Analiza e tij nuk është një kronologji e plotë penale, por një sociologji e terrenit: armët u bënë pjesë e jetës së përditshme, hakmarrja u shndërrua në mekanizëm dhe dobësia e hetimit e uli koston e krimit. Më vonë, kamerat, përgjimet, teknologjia dhe hetimet e komunikimeve të koduara e ndryshuan terrenin.

Kur thotë se sot Vlora nuk ka më grupe që terrorizojnë publikisht lagjet, ai nuk mohon ekzistencën e veprimtarisë kriminale. Ai dallon ndërmjet krimit të pranishëm dhe kontrollit të dukshëm territorial që karakterizonte vitet e kaosit.

8. SPAK-u: jo idealizim, por efekt frenues

Qëndrimi i Mehmetit ndaj SPAK-ut është mbështetës, por jo pa rezervë. Ai pranon se institucioni nuk ka zbardhur çdo vrasje dhe se një pjesë e materialeve vendimtare ka ardhur nga komunikimet e koduara si Sky ECC. Megjithatë, ai sheh një efekt real: frikën se bisedat mund të hapen, se zyrtarët mund të hetohen dhe se personat e konsideruar të paprekshëm mund të arrestohen.

Në analizën e tij, kjo frikë ka prodhuar qetësi. Teza është e rëndësishme sepse e sheh drejtësinë jo vetëm përmes numrit të vendimeve, por edhe përmes efektit parandalues. Njëherësh, intervista kërkon rezultate të prekshme dhe vazhdim të goditjes ndaj korrupsionit. Pra, SPAK-u paraqitet si shpresë institucionale që duhet të justifikojë besimin publik.

9. Kanabizimi: fitimi i shpejtë, deformimi ekonomik dhe kapitali i dyshimtë

Rrëfimi për vitet 2015-2016 është një nga analizat më të drejtpërdrejta ekonomike të intervistës. Mehmeti përshkruan prodhim masiv, ulje drastike të çmimit, furgonë me punëtorë, pagesa të larta ditore dhe përfshirje të familjeve në një ekonomi të paligjshme që dukej më fitimprurëse se puna e zakonshme.

Ai nuk e mohon se disa familje morën të ardhura, por thotë se “nuk ia vlente barra qiranë”: pasojat sociale, kriminale dhe ekonomike ishin më të rënda. Paratë u futën në ndërtime, hotele, lokale dhe biznese, duke krijuar konkurrencë të shtrembëruar dhe dyshime për pastrim kapitali.

Pika analitike më e fortë është kërkesa për kontroll të burimit të parave, pronarëve realë dhe shërbimeve nën kosto. Mehmeti e zhvendos debatin nga thashethemi “kush e ka hotelin” te përgjegjësia e institucioneve financiare dhe penale për të provuar origjinën e kapitalit.

10. Vlora turistike: optimizëm me kushte

Përballë kujtesës së bandave, Mehmeti vendos një Vlorë tjetër: qytet turistik, me më shumë vizitorë të huaj, investime dhe mundësi. Ai sheh një transformim real, por nuk e idealizon. Çmimet, sipas tij, duhet të shoqërohen me cilësi, trajnim të punonjësve, gjuhë të huaja, mirësjellje dhe shërbim profesional.

Kriteri i tij nuk është vetëm numri i turistëve që vijnë, por gatishmëria e tyre për t’u kthyer. Kjo e bën analizën më të thellë se një promovim sezonal: turizmi i qëndrueshëm kërkon reputacion, standard dhe punonjës të kualifikuar. Mungesa e fuqisë punëtore dhe importimi i punonjësve shfaqen si simptoma të një transformimi të shpejtë që ekonomia lokale ende nuk e ka përthithur plotësisht.

11. Shqetësimi për të rinjtë dhe modeli i suksesit kriminal

Në fund, biseda kthehet te brezi i ri. Mehmeti shqetësohet se makinat luksoze, paratë e trafikut dhe figurat që ekspozohen në rrjete sociale po ofrohen si model suksesi pa arsim dhe pa punë. Ai e sheh depërtimin e gjuhës së krimit te fëmijët si tregues se problemi nuk është vetëm policor, por kulturor dhe edukativ.

Përgjegjësia ndahet ndërmjet familjes, shkollës, medias dhe institucioneve. Kjo është një pikë thelbësore: lufta kundër krimit nuk mbaron me arrestimin, sepse modeli shoqëror mund të riprodhojë të njëjtat aspirata te brezi tjetër.

12. Boshti moral i intervistës: reagimi dhe përgjegjësia individuale

Intervista nis dhe mbyllet me të njëjtën ide: mosreagimi. Nga Bostoni, Mehmeti vëren se njerëzit organizohen për një rrugë, një shtyllë elektrike, një hyrje pallati ose një problem të lagjes. Në Shqipëri, thotë ai, pritet shpesh që gjithçka ta zgjidhë qeveria, Amerika ose dikush tjetër.

Fjalët e fundit – “Shumë gjëra ne i kemi vetë në dorë” – përmbledhin filozofinë e tij. Ndryshimi nuk është vetëm akt i madh politik; nis nga mbeturinat, lagjja, shkolla, ankesa, kamera që nuk fiket dhe refuzimi për të heshtur.

Pas vdekjes së tij, kjo fjali merr peshë testamentare, por duhet ruajtur nga sentimentalizmi i tepërt. Vlera e saj nuk është se parashikon tragjedinë; vlera është se shpjegon koherencën ndërmjet jetës së tij dhe punës së tij.

13. “Të pres në Vlorë”: dimensioni njerëzor i fundit

Në sekondat e fundit të bisedës, Flamur Vezaj thotë se do të takohen gjatë verës në Shqipëri. Mehmeti përgjigjet: “Të pres në Vlorë.” Ky është momenti më i dhimbshëm vetëm në retrospektivë. Në kohën kur u tha, ishte një lamtumirë e zakonshme mes kolegësh; pas aksidentit u kthye në shenjë të një takimi që nuk do të ndodhë.

Edhe reagimi i Lutfi Dervishit përmban të njëjtën temë: një javë para vdekjes, Mehmeti e kishte ftuar të kalonte pushime familjare në Vlorë. Këto detaje tregojnë se pas figurës publike ishte një njeri në një fazë të re familjare, me djalin e porsalindur, plane dhe takime të lëna për më vonë.

14. Kufijtë e intervistës si burim

Biseda është një burim i jashtëzakonshëm për portretin dhe botëkuptimin e Mehmetit, por nuk është dosje hetimore. Ajo përmban kujtime personale, vlerësime të përgjithshme, emra dhe pretendime për institucione, krim, zhdukje dhe ekonomi informale. Disa episode janë dokumentuar në raportime publike; të tjera kërkojnë kontroll të pavarur.

Për përdorim gazetaresk, duhet të dallohen katër nivele: faktet e verifikueshme; përvojat personale që ai dëshmon; analizat dhe opinionet e tij; akuzat për persona ose institucione. Ky dallim mbron si integritetin e intervistës, ashtu edhe standardin e publikimit.

15. Përfundim: portreti i kronikanit të Vlorës

Intervista e paraqet Enrik Mehmetin si produkt dhe dëshmitar të historisë moderne të Vlorës: fëmijë në kaosin e vitit 1997, përkthyes pranë misioneve dhe refugjatëve, reporter i kronikës, denoncues i abuzimeve, korrespondent ndërkombëtar, drejtues i gazetarëve lokalë dhe komentues i transformimit turistik të qytetit.

Fija që lidh të gjitha temat është bindja se publiku ka të drejtë të dijë dhe se qytetari ka detyrë të reagojë. Ai nuk e paraqet veten si të pagabueshëm; madje pranon impulsin e rrezikshëm të reporterit që harron sigurinë. Por pikërisht ky sinqeritet e bën bisedën të vlefshme.

Gazetaria shqiptare humbi një reporter terreni. Vlora humbi një nga kronikanët e saj më të njohur. Familja humbi bashkëshortin, djalin, vëllanë dhe babanë. Intervista mbetet një dokument i zërit të tij: i drejtpërdrejtë, i papërpunuar, shpesh polemik, por i përqendruar vazhdimisht te e drejta e njerëzve për t’u dëgjuar.

Përgatiti: Tetova News