Një startup teknologjik krijoi, me ndihmën e inteligjencës artificiale, një film 110-minutësh brenda katër javësh. Aktorët e vërtetë dhanë vetëm fotografitë dhe një regjistrim të zërit.
Dy milionë dollarë, katër javë punë dhe një film në të cilin asnjë prej aktorëve nuk qëndroi para kamerës. Startup-i Higgsfield, i cili edhe më herët gjatë këtij viti tërhoqi vëmendje me një film të gjeneruar me inteligjencë artificiale, realizoi komedinë aksion të metrazhit të gjatë The Cully Hill Boys tërësisht me ndihmën e inteligjencës artificiale. Megjithatë, në rolet kryesore angazhoi personalitete të njohura reale. Por kompanisë iu desh vetëm të licenconte fytyrat dhe zërat e tyre.
I gjithë projekti nisi nga një histori krejtësisht e zakonshme njerëzore. Skenaristi amerikan Timothy Planagan kishte punuar për gati pesë vjet mbi një tekst për tre reperë nga Londra, të cilët vazhdimisht i ndjek tersllëku. Gjatë rindërtimit të një anijeje të vjetër, ata dëmtojnë rastësisht trupin e saj dhe prej aty bien dy milionë paund që vijnë nga tregtia e drogës. Pas kësaj, tre personazhet gjenden në mes të një përplasjeje të armatosur mes bandave.
Kur Planagan kishte marrë më parë oferta nga producentë filmash, të gjithë kërkonin ndryshime thelbësore, për shembull zhvendosjen e ngjarjes nga Londra në Amerikë. Skenaristi nuk pranoi dhe e la tekstin mënjanë. Kjo vazhdoi deri në momentin kur u kontaktua nga Higgsfield, që i propozoi ta kthente skenarin e tij në projektin kryesor demonstrues të një teknologjie të re të quajtur Cinema Studio 4.0, me të cilën kompania synon të tërheqë veçanërisht studiot filmike.
Bëhet fjalë për një softuer që u mundëson kompanive të gjenerojnë mjedise të plota në rezolucion 4K, si edhe avatarë të licencuar të personazheve të famshëm realë, pa humbur vazhdimësinë vizuale. Në këtë kuptim, filmi mund të shihet edhe si reklamë për Higgsfield. Pikërisht për këtë arsye, çdokush mund ta shikojë filmin në YouTube ose në faqen zyrtare të startup-it.
Që historia të merrte jetë, krijuesve u duheshin fytyra të njohura për rolet kryesore. Por, në vend të xhirimeve tradicionale, ata zgjodhën licencimin digjital. Në role u përfshinë, ndër të tjerë, kampioni i dyfishtë i organizatës UFC, Israel Adesanya, legjenda e MMA-së Quinton Jackson dhe streameri i njohur Mikyle Rafik, i cili njihet me pseudonimin N3on.
Fizikisht, asnjëri prej tyre nuk kaloi as edhe një sekondë në sheshxhirim. Mjaftoi që të nënshkruanin kontratën, të dorëzonin fotografi me rezolucion të lartë dhe të regjistronin vetëm dy minuta të zërit të tyre. Për të gjitha lëvizjet dhe mimikën e fytyrës në ekran u kujdes softueri.
Për personazhet e famshëm dhe agjencitë e tyre, kjo qasje hap një mënyrë krejtësisht të re fitimi. Ashtu si më parë markat blinin të drejtën për të përdorur fytyrën e një personazhi të njohur në tabela reklamuese, sot ato mund të blejnë një avatar të licencuar.
“Bëj transmetime çdo ditë, kështu që ideja se do të përpiqesha të luaja në një film, të zgjohesha në orën gjashtë të mëngjesit dhe të duhej të isha çdo ditë diku fizikisht, për mua është thjesht e parealizueshme”, ka pranuar streameri N3on. Ai shtoi se agjencia e tij tashmë e ofron licencimin e fytyrës së tij digjitale si një produkt të zakonshëm, krahas marrëveshjeve të sponsorizimit.
Një aspekt kyç i gjithë projektit ishte respektimi rigoroz i rregullave ligjore dhe etike, një çështje që shpesh përbën pikëpyetjen më të madhe kur bëhet fjalë për mjetet gjenerative. Të gjithë personazhet e njohur e miratuan skenarin dhe profilet e tyre digjitale përpara se të niste prodhimi.
Kontrata garantonte gjithashtu se të gjitha të dhënat private të aktorëve duhej të fshiheshin përgjithmonë brenda 30 ditësh nga përfundimi i filmit dhe se kompania nuk kishte të drejtë as t’i ruante më tej, as t’i përdorte për trajnimin e modeleve të tjera.
Përveç personazheve të famshëm të licencuar, pjesa tjetër e kastit përbëhet ekskluzivisht nga personazhe fiktive të gjeneruara nga modelet kompjuterike. Për rolet dytësore dhe episodike, ekipi krijoi mbi 140 karta unike digjitale personazhesh, nga kalimtarë në rrugë e deri te kafshët.
Çdo personazh mori një profil të përcaktuar qartë vizual dhe një përshkrim të shkruar të sjelljes, falë të cilit ruante të njëjtën pamje dhe mënyrë sjelljeje në çdo skenë.
Edhe pse figura dhe zëri u gjeneruan nga kompjuterët, vetë procesi krijues kërkoi drejtim njerëzor. Projekti u mbikëqyr nga nëntë regjisorë dhe, nga gjithsej 28 anëtarët e ekipit, pothuajse gjysma ishin kineastë tradicionalë pa përvojë të mëparshme me inteligjencën artificiale, të cilët mësuan të punonin me mjedisin e ri gjatë vetë procesit të prodhimit.
Dhe meqë ngjarja zhvillohet në vitin 2011, në udhëzimet e dhëna algoritmit duhej të ndalohej shprehimisht paraqitja e telefonave inteligjentë modernë ose e modeleve më të reja të makinave. Krijuesit duhej gjithashtu të kontrollonin emocionet në fytyrat e personazheve, në mënyrë që aktorët të mos dukeshin si karikatura jonatyrore.
Dallimi kryesor krahasuar me prodhimin tradicional të filmave qëndron te kostoja dhe koha. Sipas vlerësimeve, sot një producent i një filmi të pavarur do të kishte nevojë për më shumë se 20 milionë dollarë dhe nga 12 deri në 24 muaj punë për të realizuar një film të ngjashëm.
Higgsfield arriti ta krijojë atë brenda katër javësh, me një buxhet prej rreth dy milionë dollarësh, ndërsa gjysma e kësaj shume u shpenzua për fuqinë kompjuterike. Brenda vetëm një muaji u krijuan mbi një mijë materiale prodhimi dhe rreth njëqind lokacione në rezolucion 4K.
Sipas drejtuesit të startup-it, Alex Mashrabov, qëllimi i teknologjisë nuk është të zëvendësojë krijuesit njerëzorë, por të ulë në mënyrë drastike kostot dhe ta bëjë krijimin e filmave më të arritshëm.
Pikërisht për këtë arsye Higgsfield vendosi t’ia hapë plotësisht publikut prapaskenat e projektit. Të gjitha materialet e krijuara, sekuencat filmike, kartat vizuale të aktorëve dhe madje edhe komandat e sakta tekstuale me të cilat u ushqyen modelet kompjuterike janë vënë falas në dispozicion të publikut.
Kështu, çdokush mund të studiojë me hollësi rregullat dhe procedurat falë të cilave ekipi arriti të ruajë të njëjtën pamje të personazheve dhe rekuizitave, si edhe koherencën logjike të secilës skenë./CzechCrunch
