Rob Sand deri më tani ishte thuajse i panjohur jashtë Iowas. The New York Times mendon se kjo duhet të ndryshojë. Kandidati demokrat për guvernator është 44 vjeç, konsiderohet politikisht i moderuar dhe, siç shkruan me entuziazëm gazeta që në titull, ka një pamje “si Kennedy”. Pra, ja ku shfaqet sërish: JFK-ja i ri, me atë pamje aq tërheqëse dhe djaloshare.
Sigurisht, artikulli i Times merret kryesisht me politikën e Sandit. Por entuziazmi i gazetarëve sa herë që një politikan mund të krahasohet me John F. Kennedyn ka një traditë të gjatë. Ndoshta në Bregun Lindor “Kennedy i ri” është bërë madje një zhanër më vete gazetaresk.
Që në vitin 1984, revista Time shkruante se “princi i rrëzuar” ishte për demokratët ideali platonik i kandidatit të përsosur.
Në atë kohë, Gary Hart po përflitej si “Kennedy i ri” dhe thuhej se madje zbriste shkallët e avionit në stilin e JFK-së. Më pas erdhi Bill Clinton, me ecjen e tij “si Kennedy”, siç shkruante The New Yorker. John Edwards ishte Kennedy, derisa paralelizmat filluan të shtriheshin në fusha më pak të dëshirueshme. Barack Obama ishte aq bindshëm “Kennedy”, sa vetë familja Kennedy e bëri krahasimin. Beto O’Rourke ishte një Kennedy jetëshkurtër me skateboard, ndërsa Jon Ossoff është Kennedy për profesoreshat.
Flokë të mirë, e ardhme e mirë
Obama dëshmoi se ky rol nuk duhet domosdoshmërisht të luhet nga një i bardhë. Por modeli mbeti i njëjtë: i ri, i pashëm, mashkull, optimist dhe i orientuar nga familja.
Pikërisht për këtë arsye, një grua vështirë se mund të bëhet “Kennedy i ri”. Te një grua, bukuria madje mund të konsiderohet si mangësi për kualifikimin politik; mjafton të kujtojmë diskutimet rreth të qeshurës së Kamala Harris.
Te një “burrë-Kennedy”, përkundrazi, pamja e mirë ndonjëherë mund të shndërrohet në një nga kualifikimet kryesore. Një nofull e theksuar, në fund të fundit, mund të lexohet si vendosmëri, ndërsa flokët e dendur krijojnë ëndrra për dinamizëm dhe ndryshim brezash.
Ky fiksim, sado argëtues të duket, sipas disa kritikëve ka edhe pasoja konkrete negative.
Ish-senatori Bill Bradley shkroi në vitin 2005 se demokratët prej 40 vjetësh ishin “të hipnotizuar nga Jack Kennedy dhe nga ideja se një udhëheqës karizmatik mund ta ndryshojë Amerikën falë forcës së personalitetit dhe stilit të tij”, ndërkohë që republikanët kishin ndërtuar në mënyrë shumë efektive struktura pushteti, në krye të të cilave mund të vendoseshin figura pak a shumë të këmbyeshme për t’i zbatuar ato politika.
“Camelot”, emri me të cilin u romantizua Shtëpia e Bardhë e Kennedyt, është në fakt një fantazi e pavdekshme e liberalizmit amerikan.
Edhe pse vetë ky “Camelot”, ku artistë me kostume të ngushta frekuentonin rrethin presidencial, ishte në një masë të madhe produkt mediatik, kjo nuk e ka zvogëluar nostalgjinë.
Në atë periudhë të shkurtër, e cila nga distanca duket gjithnjë e më e bukur, të qenët liberal mund të nënkuptonte njëkohësisht të qenët glamuroz, tërheqës, patriotik dhe politikisht i aftë për të fituar shumicën.
Ndoshta ky është kuptimi i vërtetë i zhanrit “si Kennedy”: jo se një politikan i ri duhet të duket fizikisht si John F. Kennedy, por se figura të tilla u kujtojnë autorëve liberalë një kohë kur ata besonin se Amerika mund të kishte pamjen e tyre./FAZ
