Dy gra dhe tre të mitur shqiptarë u kthyen nga Siria më 26 gusht 2026, në operacionin e gjashtë të riatdhesimit të organizuar nga institucionet shqiptare. Mes tyre ishte Abdullahu, i lindur në Siri dhe i rritur mes kampeve të pasluftës. Babai i tij, Bledar Hamza, ishte larguar drejt zonës së konfliktit në vitin 2013 dhe familja u njoftua më pas se ishte vrarë, por dokumentet dhe raportimet e kohës lënë paqartësi për konfirmimin zyrtar të vdekjes. Fati aktual i nënës së Abdullahut dhe dy motrave të tij nuk është bërë publik. Pas kthimit, i mituri iu bashkua familjarëve nga ana e nënës në zonën e Rrogozhinës dhe është përfshirë në procesin shtetëror të rehabilitimit dhe riintegrimit.
Në orën 01:20 të 26 gushtit 2026, një avion me pesë shtetas shqiptarë të riatdhesuar nga Siria u ul në Aeroportin Ndërkombëtar “Nënë Tereza” në Rinas.
Grupi përbëhej nga dy gra, Hajrije Taushani dhe Myrvete Dibra, dhe tre të mitur. Sipas raportimeve të Report TV, fëmijët ishin të moshave 9 deri në 17 vjeç. Njoftimet zyrtare të institucioneve shqiptare konfirmuan numrin e të miturve, por nuk publikuan moshën individuale dhe identitetin e secilit prej tyre.
Në Rinas ndodheshin ministri i Brendshëm Besfort Lamallari, drejtori i Përgjithshëm i Policisë së Shtetit Skënder Hita, koordinatori kombëtar kundër ekstremizmit të dhunshëm Lejdi Dervishi, përfaqësues të Ministrisë për Evropën dhe Punët e Jashtme dhe institucioneve të tjera të përfshira në operacion.
Pesë shtetasit kishin udhëtuar nga Siria drejt Stambollit dhe më pas drejt Tiranës.
Ishte fundi i një operacioni që, sipas ministrit Lamallari, kishte kërkuar rreth tetë muaj punë për identifikimin e personave, komunikimin me ta, marrjen e pëlqimit të të rriturve për kthim, sigurimin e dokumentacionit, koordinimin diplomatik dhe organizimin e transportit të sigurt.
Mes të kthyerve ishte edhe Abdullahu, një fëmijë i lindur në Siri, jeta e të cilit lidhet drejtpërdrejt me një nga kapitujt më të rëndë të largimit të shtetasve shqiptarë drejt luftës siriane.
Abdullahu mbërriti në Shqipëri pranë 79-vjeçares Hajrije Taushani
Në pamjet e mbërritjes në Rinas, Abdullahu shfaqej pranë 79-vjeçares Hajrije Taushani.
Historia e saj është e lidhur gjithashtu me luftën në Siri. Sipas Ministrisë së Brendshme, Taushani kishte shkuar atje pasi djali i saj ishte larguar dhe më pas kishte humbur jetën. Ajo kishte udhëtuar drejt Sirisë për t’u kujdesur për nipërit e saj dhe, gjatë qëndrimit shumëvjeçar, ishte kujdesur edhe për fëmijë të tjerë shqiptarë.
Pas rënies së strukturave territoriale të ISIS-it, ajo përfundoi në kampin Al-Hol.
Institucionet shqiptare bëjnë të ditur se gjatë qëndrimit në kamp 79-vjeçarja ishte kujdesur edhe për të mitur që kishin mbetur në rrethana veçanërisht të vështira.
Një prej fëmijëve me të cilët ajo kishte krijuar lidhje të afërt ishte Abdullahu.
Më 26 gusht, pas vitesh të kaluara në Siri, të dy mbërritën në Shqipëri.
Babai i Abdullahut, Bledar Hamza, ishte larguar nga Leshnica drejt Sirisë
Historia e Abdullahut nis shumë përpara lindjes së tij.
Babai i tij, Bledar Hamza, ishte me origjinë nga Leshnica e Pogradecit dhe kishte jetuar e studiuar në Itali. Raportimet e mëvonshme për familjen thonë se ai kishte studiuar Financë.
Në vitin 2012 ishte kthyer në Shqipëri me bashkëshorten Resmije – në disa burime emri shkruhet Resmie – dhe vajzën e tyre Saida.
Në fillim të vitit 2013 ai u largua drejt Sirisë.
Një hetim i Reporter.al/BIRN, i mbështetur në dosjen e hetimit të Prokurorisë së Krimeve të Rënda, e vendoste largimin e Bledar Hamzës më 28 janar 2013. Sipas këtij burimi, Hamza dhe Ervis Alinj u nisën nga Tirana drejt Stambollit së bashku me persona të tjerë, përpara se të kalonin drejt zonës së konfliktit në Siri.
Raportimet e viteve të mëvonshme e kanë përshkruar Bledar Hamzën si pjesëtar të luftës xhihadiste dhe e kanë lidhur me ISIS-in. Në Siri përmendet edhe me emrin Ebu Samed.
Familjarëve, sipas dëshmive të publikuara nga mediat, fillimisht u ishte thënë se ai ndodhej në Arabinë Saudite dhe punonte si kuzhinier.
Realiteti ishte tjetër: ai ishte larguar drejt Sirisë.
Leshnica, Rrëmenji dhe Zagorçani – zona nga ku u larguan familje drejt Sirisë
Largimi i Bledar Hamzës nuk ishte rast i izoluar.
Hetimet dhe raportimet e viteve 2014–2016 identifikuan zonën e Pogradecit si një nga vatrat shqiptare të rekrutimit drejt luftës siriane.
Sipas të dhënave të publikuara nga BIRN, nga Leshnica dhe dy fshatra fqinjë, Rrëmenji dhe Zagorçani, drejt Sirisë ishin larguar të paktën 24 persona, përfshirë burra, gra dhe fëmijë.
Një figurë qendrore në hetimet për rekrutimin ishte Almir Daci, ish-imam në Leshnicë.
Prokuroria shqiptare e akuzoi atë për veprimtari të lidhura me rekrutimin për qëllime terroriste. Në maj 2017, Gjykata e Krimeve të Rënda e dënoi në mungesë me 15 vjet burg. Në atë periudhë qarkullonin njoftime se Daci mund të ishte vrarë në Siri, por vdekja e tij nuk rezultonte e konfirmuar zyrtarisht në burimet publike të kohës.
Ky ishte mjedisi ku nisi edhe historia e familjes Hamza.
Në korrik 2013 drejt Sirisë u nis edhe Resmija me vajzën
Pas largimit të Bledarit, edhe bashkëshortja e tij vendosi të udhëtonte drejt Sirisë.
Sipas raportimeve të familjarëve, në korrik 2013 Resmija u largua nga Shqipëria së bashku me Saidën, vajzën e vogël të çiftit.
Më vonë familja pati edhe një vajzë tjetër, Merjemen.
Një raportim i vitit 2020 e identifikonte Merjem Hamzën si të lindur në Siri në korrik 2014.
Abdullahu ishte fëmija tjetër i familjes dhe kishte lindur gjithashtu në Siri.
Por pikërisht këtu burimet publike krijojnë një kundërthënie kronologjike që nuk mund të anashkalohet.
Kur vdiq Bledar Hamza? Burimet nuk japin një konfirmim të njëtrajtshëm
Raportimet e janarit 2014 thoshin se familja e Bledar Hamzës ishte njoftuar se ai ishte vrarë në Siri.
Një raportim i mëvonshëm i Top Channel sqaronte se bashkëshortja e tij kishte telefonuar familjen në janar 2014 dhe u kishte thënë se Bledari ishte vrarë, por se ajo vetë nuk e kishte parë ngjarjen; informacionin ia kishte përcjellë një mik i tij.
Ka, megjithatë, një element të rëndësishëm që kërkon kujdes.
Dokumentet e Prokurorisë së Krimeve të Rënda të publikuara në mars 2014 e rendisnin Bledar Hamzën ndër personat me fat të panjohur, ndërsa raste të tjera i paraqisnin si vdekje të konfirmuara.
Raportimet e mëvonshme e kanë trajtuar kryesisht si të vrarë në Siri, por nga burimet publike të shqyrtuara nuk del një akt apo konfirmim zyrtar përfundimtar i vdekjes së tij.
Prandaj, formulimi faktikisht më i sigurt është se familja u njoftua në fillim të vitit 2014 se Bledar Hamza ishte vrarë në Siri dhe se ai prej atëherë konsiderohet i vdekur në raportimet mediatike, ndërsa konfirmimi zyrtar publik i vdekjes mbetet i paqartë.
Edhe mosha e Abdullahut ka një kundërthënie të pazgjidhur
Një tjetër mospërputhje ka të bëjë me moshën e Abdullahut.
Raportimet e gushtit 2026 nga Report TV/Shqiptarja.com dhe media të tjera e identifikojnë atë si 9-vjeçar.
Megjithatë, në të njëjtat materiale biografike pretendohet se Resmija ishte shtatzënë me Abdullahun në kohën kur familja mori lajmin për vdekjen e Bledarit.
Nëse njoftimi për vdekjen e Bledarit është dhënë në janar 2014 dhe Resmija ishte atëherë shtatzënë me Abdullahun, djali do të duhej të kishte lindur gjatë vitit 2014 dhe në gusht 2026 do të ishte rreth 11 ose 12 vjeç, jo 9.
Njoftimet zyrtare të Ministrisë së Brendshme dhe Ministrisë për Evropën dhe Punët e Jashtme për operacionin e 26 gushtit nuk publikuan datëlindjet apo moshat individuale të tre të miturve.
Për këtë arsye, mosha “9 vjeç” duhet konsideruar një e dhënë e raportuar nga mediat, por jo e verifikuar përfundimisht nga dokumentacioni zyrtar publik.
Kjo mospërputhje nuk ndryshon faktin e konfirmuar se Abdullahu është i mitur, ka lindur në Siri dhe është një prej fëmijëve të riatdhesuar më 26 gusht.
Merjemja u identifikua në vitin 2020, ndërsa gjurmët e familjes u ndërprenë
Në tetor 2020, media shqiptare raportuan për Merjem Hamzën, vajzën e Bledarit dhe Resmijes.
Sipas raportimit të asaj kohe, Merjemja kishte lindur në Siri në korrik 2014 dhe ishte identifikuar në kampet e kontrolluara nga strukturat kurde.
Në të njëjtin raportim përmendej edhe Abdullahu, i cili ishte nën kujdesin e grave të tjera në kamp dhe më pas besohej se ishte zhvendosur.
Për Resmijen dhe vajzën më të madhe, Saidën, informacionet ishin shumë më të pakta.
Në materialet e vitit 2026, familjarët deklarojnë se prej kohësh nuk kanë pasur informacione të sigurta për Resmijen, Saidën dhe Merjemen.
Nuk është publikuar ndonjë konfirmim i fundit zyrtar për vendndodhjen apo gjendjen e tyre.
Për këtë arsye, nuk mund të thuhet se Abdullahu ka humbur nënën dhe dy motrat në kuptimin se ato janë konfirmuar të vdekura. Formulimi i saktë është se fati dhe vendndodhja aktuale e tyre mbeten të paqarta publikisht.
Al-Hol u mbyll në shkurt 2026
Për vite, Al-Hol në verilindje të Sirisë ishte një nga kampet më të mëdha ku mbaheshin familjarë të ish-luftëtarëve të ISIS-it, përfshirë mijëra gra dhe fëmijë nga vende të ndryshme.
Abdullahu kishte kaluar një pjesë të fëmijërisë në këtë sistem kampesh.
Por situata ndryshoi rrënjësisht në fillim të vitit 2026.
Sipas Agjencisë së Bashkimit Evropian për Azilin – EUAA, kampi Al-Hol u evakuua plotësisht dhe u mbyll më 23 shkurt 2026. Në muajin pasues vazhdonte të kishte paqartësi për vendndodhjen, sigurinë dhe mbrojtjen e një pjese të popullsisë së shpërndarë prej tij.
Kjo e bën edhe më të rëndësishme deklaratën e zëvendësministres së Jashtme Megi Fino pas riatdhesimit të gushtit.
E pyetur se ku kishin qëndruar të riatdhesuarit pas zhvillimeve në Al-Hol, Fino nuk dha vendndodhje konkrete, duke theksuar ndjeshmërinë e çështjes dhe faktin se institucionet shqiptare kishin qenë në kontakt të vazhdueshëm për sigurinë e tyre.
Pra, ndërsa qëndrimi i mëparshëm i disa prej tyre në Al-Hol është i dokumentuar, vendndodhjet e tyre në periudhën mes mbylljes së kampit dhe operacionit të gushtit nuk janë bërë publike.
Tetë muaj negociata dhe koordinim për pesë persona
Ministri i Brendshëm Besfort Lamallari tha se përgatitja e operacionit të 26 gushtit kishte zgjatur tetë muaj.
Vështirësia, sipas tij, fillon që me identifikimin e personave.
Siria mbetet një territor me struktura të fragmentuara dhe probleme sigurie, ndërsa jo të gjithë shtetasit e mbetur në kampet apo zonat e zhvendosjes bashkëpunojnë me autoritetet.
Operacioni kërkoi identifikimin dhe verifikimin e personave, komunikimin me ta, procedurat diplomatike, dokumentet e udhëtimit dhe organizimin e një korridori të sigurt për kthimin.
Ministria për Evropën dhe Punët e Jashtme tha zyrtarisht se operacioni ishte rezultat i një procesi të gjatë dhe të koordinuar mes institucioneve shqiptare, përfaqësive diplomatike dhe konsullore dhe autoriteteve të vendeve të përfshira.
Tirana falënderoi në mënyrë të veçantë autoritetet siriane për bashkëpunimin në procedurat dhe tranzitin e sigurt të të riatdhesuarve.
Riatdhesimi i të rriturve ishte vullnetar
Si Lamallari, ashtu edhe zëvendësministrja Megi Fino theksuan se riatdhesimi i pesë shtetasve ishte vullnetar.
Për personat madhorë, autoritetet shqiptare marrin paraprakisht pëlqimin për kthim.
Lamallari sqaroi se kthimi i detyruar mund të zbatohet në raste të tjera vetëm ndaj personave që duhet t’i përgjigjen drejtësisë.
As njoftimi i Ministrisë së Brendshme dhe as ai i Ministrisë së Jashtme për operacionin e 26 gushtit nuk njoftuan arrestime apo masa penale ndaj dy grave të riatdhesuara.
Ato u trajtuan në komunikimet zyrtare si shtetase të kthyera në kuadër të procesit të riatdhesimit dhe riintegrimit.
Për të miturit, autoritetet vënë theksin te mbrojtja, rehabilitimi dhe interesi më i mirë i fëmijës.
Shumë prej fëmijëve shqiptarë që kanë përfunduar në Siri janë marrë atje nga prindërit në moshë shumë të vogël; të tjerë kanë lindur në territorin sirian.
Abdullahu i përket kategorisë së dytë.
Kontrollet mjekësore dhe vlerësimi psikosocial nisën menjëherë
Pas mbërritjes në Shqipëri, të riatdhesuarit iu nënshtruan kontrolleve shëndetësore dhe vlerësimeve psikosociale.
Megi Fino tha se kjo fazë kishte nisur menjëherë pas ardhjes dhe se institucionet tregonin kujdes të veçantë për shkak të pranisë së të miturve.
Edhe Lamallari konfirmoi përfshirjen e stafit të specializuar mjekësor dhe koordinimin me QSUT-në.
Sipas njoftimit zyrtar të Ministrisë së Jashtme, procesi pas mbërritjes përfshin asistencën e menjëhershme, vlerësimin shëndetësor e psikosocial, strehimin kur është i nevojshëm, rehabilitimin dhe riintegrimin.
Në këtë proces janë përfshirë disa institucione shtetërore, mes tyre strukturat e Ministrisë së Brendshme, Ministrisë për Evropën dhe Punët e Jashtme, shëndetësisë, mbrojtjes sociale dhe arsimit.
Fëmijët e kthyer më herët janë integruar në shkolla
Zëvendësministrja Fino dha edhe një informacion të rëndësishëm për fëmijët e riatdhesuar gjatë operacioneve të mëparshme.
Sipas saj, përshtatja e tyre në Shqipëri ka qenë e suksesshme: ata janë integruar në sistemin shkollor dhe kanë vijuar një jetë normale.
Procesi nuk përfundon, pra, me mbërritjen në aeroport.
Çdo rast vlerësohet individualisht dhe më pas përcaktohen nevojat për arsimim, mbështetje psikologjike, shërbime shëndetësore, strehim dhe përfshirje sociale.
Për të rriturit, Lamallari përmendi edhe punësimin si pjesë të objektivit afatgjatë.
Sipas tij, ribashkimi me familjen është kontakti i parë dhe një nga elementet më të rëndësishme për një kthim të qëndrueshëm në shoqëri.
Abdullahu iu bashkua familjes së nënës në Rrogozhinë
Pas procedurave të para, Abdullahu iu bashkua familjarëve nga ana e nënës.
Raportimet e fundit e vendosin atë pranë familjes Leçini në Luz të Madh, në zonën e Rrogozhinës.
Më 29 gusht, familjen e vizitoi Taulant Balla, drejtues politik i Partisë Socialiste për qarkun e Tiranës.
Sipas njoftimit të tij të raportuar nga mediat, institucionet shtetërore të shëndetësisë, përkujdesjes sociale dhe arsimit do të vazhdojnë ta mbështesin fëmijën në procesin e integrimit.
Ky është zhvillimi më i fundit publik për Abdullahun deri më 30 gusht.
Pavarësisht se ka lindur dhe është rritur në Siri, familjarët thonë se ai flet shqip, një element që pritet ta lehtësojë hyrjen e tij në jetën familjare dhe më pas në sistemin arsimor shqiptar.
Gjashtë operacione riatdhesimi – por bilanci kumulativ kërkon kujdes
Operacioni i 26 gushtit u cilësua zyrtarisht nga Qendra Kombëtare e Koordinimit kundër Ekstremizmit të Dhunshëm si misioni i gjashtë vullnetar i riatdhesimit.
Operacionet shqiptare janë zhvilluar në disa etapa.
Në tetor 2020 u kthyen katër fëmijë dhe një grua.
Në gusht 2021 Shqipëria riatdhesoi 19 persona, pesë gra dhe 14 fëmijë.
Në maj 2022, në operacionin e katërt, u kthyen katër gra dhe nëntë fëmijë.
Në shkurt 2026 u kthye Eva Dumani, e cila kishte kaluar rreth 12 vjet në Siri dhe konsiderohet pjesë e vijimësisë së operacioneve për kthimin e shtetasve shqiptarë.
Më 26 gusht u kthyen dy gra dhe tre të mitur, duke e çuar procesin në misionin e gjashtë.
Megjithatë, burimet publike nuk janë plotësisht të njëtrajtshme për numrin e përgjithshëm kumulativ të personave të riatdhesuar.
Një njoftim i Ministrisë së Brendshme në maj 2022 fliste për 43 gra dhe fëmijë të riatdhesuar deri atëherë, ndërsa numërimi i personave të publikuar në secilin operacion dhe mënyra se si janë klasifikuar disa kthime të mëparshme nuk jep gjithmonë të njëjtin rezultat.
Edhe raportime ndërkombëtare të gushtit 2026 kanë përdorur shifrën 43.
Për shkak të kësaj mospërputhjeje, pa një tabelë të re përmbledhëse zyrtare nga institucionet shqiptare, nuk është e sigurt që një total i vetëm kumulativ të paraqitet si shifër përfundimtare.
Ajo që është konfirmuar zyrtarisht është se operacioni i 26 gushtit ishte i gjashti dhe se solli pesë shtetas.
Sa shqiptarë kanë mbetur në Siri?
Edhe për këtë çështje dy zyrtarët shqiptarë zgjodhën nivele të ndryshme specifikimi.
Megi Fino nuk dha një numër të saktë, duke thënë se situata është dinamike dhe se strukturat shqiptare vazhdojnë të punojnë dhe të mbajnë kontakte.
Besfort Lamallari dha një vlerësim më konkret.
Sipas tij, institucionet shqiptare mendojnë se rreth 17 persona kanë mbetur ende në këto zona dhe rreth një e gjashta e këtij grupi ishte identifikuar në atë fazë nga strukturat shqiptare.
Kjo nuk përbën domosdoshmërisht kundërthënie mes dy deklaratave: Fino refuzoi të publikonte një bilanc të saktë, ndërsa Lamallari dha një vlerësim operacional të Ministrisë së Brendshme.
Numri 17 duhet, megjithatë, trajtuar si vlerësim i autoriteteve dhe jo si regjistër përfundimtar i personave të lokalizuar.
Puna për identifikimin dhe riatdhesimin e të tjerëve vazhdon.
Një fëmijë nuk mund të mbajë përgjegjësinë për zgjedhjet e prindërve
Rasti i Abdullahut ngre një çështje që institucionet shqiptare e kanë theksuar në të gjitha fazat e procesit: fëmijët e lindur ose të çuar në Siri nuk duhet të trajtohen si përgjegjës për zgjedhjet e prindërve të tyre.
Lamallari bëri thirrje që personat e kthyer, dhe veçanërisht fëmijët, të mos paragjykohen.
Ai përshkroi takimin me një prej të miturve të grupit, duke thënë se fëmijës “i shkëlqenin sytë” dhe duke e cilësuar Shqipërinë si shtëpinë e tij.
Sfida institucionale tani është shumë më afatgjatë se vetë operacioni i kthimit.
Ajo përfshin shëndetin fizik e mendor, shkollimin, lidhjen me familjen, krijimin e një mjedisi të qëndrueshëm dhe mbrojtjen e privatësisë së fëmijëve që kanë kaluar pjesën më të madhe ose të gjithë jetën e tyre në një zonë konflikti.
Çfarë dihet dhe çfarë mbetet e hapur
Deri në fund të 30 gushtit 2026 është e konfirmuar zyrtarisht se pesë shtetas shqiptarë – dy gra dhe tre të mitur – u riatdhesuan nga Siria më 26 gusht; se mbërritën në Rinas në orën 01:20; se operacioni ishte i gjashti i këtij lloji dhe kishte kërkuar rreth tetë muaj përgatitje; se kthimi i të rriturve ishte vullnetar dhe se të riatdhesuarit iu nënshtruan vlerësimeve mjekësore e psikosociale përpara nisjes së procesit të rehabilitimit dhe riintegrimit.
Është gjithashtu e konfirmuar se Abdullahu është i mitur, ka lindur në Siri dhe pas kthimit iu bashkua familjarëve nga ana e nënës në Shqipëri.
Nuk është konfirmuar zyrtarisht në burimet publike të shqyrtuara mosha e tij e saktë. Shifra 9 vjeç vjen nga raportimet mediatike dhe bie në kundërshtim me një pjesë të kronologjisë së publikuar për shtatzëninë e nënës dhe njoftimin për vdekjen e Bledar Hamzës.
Po ashtu, burimet publike nuk japin një konfirmim përfundimtar të vdekjes së Bledar Hamzës, megjithëse familja u njoftua që në vitin 2014 se ai ishte vrarë në Siri dhe raportimet e mëvonshme e kanë konsideruar të vdekur.
Fati aktual i Resmijes dhe dy vajzave, Saidës dhe Merjemes, gjithashtu nuk është sqaruar publikisht.
Këto janë pjesët e historisë së Abdullahut që vazhdojnë të mbeten të hapura.
Ajo që ka ndryshuar është jeta e vetë fëmijës.
Pas viteve të kaluara në Siri dhe në sistemin e kampeve të krijuar nga pasojat e luftës dhe rënies së ISIS-it, ai është tani në Shqipëri, pranë familjarëve, përpara një procesi të gjatë riintegrimi.
Për institucionet, operacioni përfundoi në Rinas më 26 gusht. Për Abdullahun, pikërisht aty filloi pjesa tjetër e jetës së tij.
(Burime: Ministria e Brendshme e Shqipërisë, 26 gusht 2026 , Ministria për Evropën dhe Punët e Jashtme, 26 gusht 2026 , Qendra Kombëtare e Koordinimit kundër Ekstremizmit të Dhunshëm, 27 gusht 2026 (CVE Center), Report TV/Shqiptarja.com – intervista me zëvendësministren Megi Fino (Report-tv), Report TV/Shqiptarja.com – intervista me ministrin Besfort Lamallari (Report-tv), materiali i dërguar për intervistën e Besfort Lamallarit , Agjencia e Bashkimit Evropian për Azilin – EUAA (European Union Agency for Asylum), Reporter.al/BIRN – hetimi për rekrutimet nga Leshnica dhe largimin e Bledar Hamzës (Reporter.al), Top Channel – raportimi mbi Bledar Hamzën dhe familjen (Top Channel), Gazeta Tema – Merjem Hamza dhe historia e familjes, 2020 (Gazeta Tema), Report TV/Shqiptarja.com – historia e Abdullahut, 30 gusht 2026 (Report-tv), Gazeta Tema – vizita te familja e Abdullahut në Luz të Madh, 29 gusht 2026 (Gazeta Tema), Ministria e Brendshme – riatdhesimi i majit 2022 (Arkiva), Qendra Kombëtare CVE – operacioni i vitit 2021 (CVE Center), Qeveria shqiptare – riatdhesimi i gushtit 2021 (Qeveria Shqiptare Keshilli i Ministrave), Ministria për Evropën dhe Punët e Jashtme – operacioni i tetorit 2020 (Arkiva), Ora News – vendimi gjyqësor ndaj Almir Dacit, maj 2017 (Ora News).)
Ky është versioni që do të përdorja për botim, sepse nuk e fsheh kundërthënien për moshën e Abdullahut dhe as pasigurinë mbi konfirmimin e vdekjes së Bledar Hamzës, dy pikat më problematike faktike në materialet e publikuara deri tani.
