Intervista e Dritan Goxhajt në emisionin “Ma Shqip” me Flamur Vezajn është më shumë se një sqarim personal për statusin e tij si veteran i UÇK-së. Ajo është një përplasje e gjerë politike, historike dhe propagandistike, ku bashkohen disa tema të mëdha: protesta në Tiranë kundër qeverisë Rama, përpjekja për ta zhvendosur debatin nga kërkesat e protestës te figura e një individi, roli i UÇK-së në diskursin politik shqiptar, akuzat për “anti-amerikanizëm” apo “pro-Iran”, si dhe raportet e ndërlikuara mes politikës së Shqipërisë dhe ish-figurave të luftës në Kosovë.

Në qendër të intervistës është një moment konkret: Dritan Goxhaj lexoi kërkesat e protestuesve në Tiranë. Sipas hyrjes së emisionit, protesta kishte hyrë në ditët e saj të njëpasnjëshme dhe kishte kaluar nga slogani “Rama në burg, Berisha në burg” në një paketë kërkesash politike: dorëheqje e kryeministrit dhe e qeverisë, qeveri tranzitore jopartiake, ndryshime kushtetuese përmes referendumit, kufizim mandatesh për kryeministrin, ndryshim të Kodit Zgjedhor, rishikim të financimit të partive, anulim të ndryshimeve për zonat e mbrojtura dhe trashëgiminë kulturore, shfuqizim të statusit të investitorit strategjik dhe hartim të një kontrate të re sociale.

Thelbi i intervistës: nga protesta te karakteri i pushtetit

Pika e parë e rëndësishme është se intervista e paraqet protestën si një lëvizje që ka dalë nga kufijtë e një kauze të vetme. Fillimisht, protesta lidhej me çështje konkrete si Zvërneci, pronat publike, investimet strategjike dhe zonat e mbrojtura. Por sipas Goxhajt, ajo evoluoi shpejt në një protestë politike, sepse qytetarët nuk kërkonin më vetëm mbrojtjen e një zone apo anulimin e një ligji, por largimin e qeverisë.

Goxhaj e përshkruan këtë si “pikë thyerjeje”. Sipas tij, Zvërneci ishte vetëm momenti që derdhi gotën, ndërsa pakënaqësia ishte grumbulluar prej vitesh: kosto e lartë jetese, pasiguri sociale, pasiguri në punë, mungesë perspektive, cenim i pronës publike dhe private, si dhe perceptimi se pasuritë publike po kalojnë në duart e një pakice të lidhur me pushtetin.

Ky është një interpretim politik i protestës: nuk shihet si revoltë spontane vetëm për një projekt ndërtimi, por si akumulim i lodhjes qytetare ndaj një sistemi qeverisës. Në këtë kuptim, Goxhaj nuk e paraqet protestën thjesht si anti-Rama, por si kërkesë për rindërtim institucional.

Roli i Goxhajt: jo organizator, por figurë simbolike

Një nga sqarimet kryesore të intervistës është pozicioni i Goxhajt në protestë. Ai thotë se nuk është pjesë e grupit koordinator dhe nuk është vendimmarrës i protestës. Ai e përcakton veten si mbështetës: fizikisht, politikisht dhe këshillues. Sipas tij, kërkesat nuk u shpikën nga një grup i ngushtë, por u përmbledhën nga ato që ishin artikuluar nga qytetarët dhe folës të ndryshëm në shesh.

Ky sqarim ka rëndësi sepse e vendos Goxhajn në një rol të veçantë: ai nuk pretendon udhëheqje, por pranon se u bë zëri publik i një dokumenti politik. Pikërisht këtu nis edhe përplasja. Sipas intervistës, sulmet ndaj tij filluan pas leximit të kërkesave. Pra, në analizën e emisionit, Goxhaj nuk u bë objekt sulmi për shkak të biografisë së tij të mëparshme, por sepse u shfaq si figurë publike në një moment kur protesta formuloi kërkesa të qarta kundër qeverisë.

Kjo e bën intervistën një rast klasik të konfliktit mes mesazhit dhe mesazherit. Në vend që debati të zhvillohej mbi kërkesat e protestës, sipas Vezajt dhe Goxhajt, qeveria dhe mbështetësit e saj e zhvendosën vëmendjen te personi që i lexoi ato.

Strategjia e zhvendosjes së debatit

Një nga boshtet më të forta të intervistës është akuza se pushteti nuk po merret me përmbajtjen e kërkesave, por me delegjitimimin e individit. Kjo paraqitet si strategji politike e përsëritur: kushdo që del kundër narrativës zyrtare, etiketohet, denigrohet ose shpallet pjesë e një skeme të huaj.

Në intervistë përmenden disa etiketime: pro-iranian, pro-Hezbollah, anti-amerikan, antisemit, i lidhur me agjentura apo me interesa të huaja. Sipas Goxhajt, këto janë etiketa të prodhuara për të krijuar një “armik” dhe më pas një “grup armiqësor” rreth tij. Ai e krahason këtë me retorikën politike të periudhës së komunizmit, ku kundërshtari shpallej armik i partisë, i shtetit, i Bashkimit Sovjetik, i Kinës apo i Amerikës, sipas nevojës së kohës.

Ky është një element me rëndësi analitike: Goxhaj e sheh sulmin ndaj tij jo si debat për qëndrimet e tij, por si teknikë propagandistike. Pra, sipas tij, qëllimi nuk është të vërtetohet nëse ai ka të drejtë apo jo, por të krijohet dyshim te publiku për figurën e tij, në mënyrë që të zbehet pesha e kërkesave të protestës.

Akuzat për Iran, Hezbollah dhe Hamas

Pjesa më delikate e intervistës lidhet me qëndrimet e Goxhajt për luftën në Lindjen e Mesme. Ai pranon se ka bërë analiza ushtarake dhe gjeopolitike për Gazën, Libanin dhe Iranin, por e mohon që këto ta bëjnë pro-iranian apo anti-amerikan. Argumenti i tij është se kritika ndaj një vendimi të qeverisë amerikane nuk është domosdoshmërisht anti-amerikanizëm.

Ai e shpjegon pozicionin e vet si qëndrim i bazuar në të drejtën ndërkombëtare dhe në moralin njerëzor. Në intervistë, ai thotë se nuk ka qenë në Iran apo Liban, nuk ka pasur lidhje me ato vende dhe sfidon institucionet shqiptare që të provojnë çdo pretendim për lidhje financiare apo politike. Ai e quan absurde që një shtet me polici, shërbime sekrete dhe mekanizma hetimorë të ngrejë akuza mediatike pa sjellë prova konkrete.

Për publikim, kjo pjesë duhet trajtuar me kujdes. Nuk duhet shkruar se “Goxhaj kishte të drejtë për Iranin” apo se “akuzat janë të rreme”, sepse kjo kërkon verifikim të pavarur. Formulimi korrekt është: “Goxhaj i mohoi akuzat dhe tha se qëndrimet e tij kanë qenë analiza ushtarake e gjeopolitike, jo lidhje politike apo financiare me Iranin, Hezbollah-un apo ndonjë palë tjetër.”

Statusi i veteranit dhe përplasja për UÇK-në

Pjesa më e fortë e intervistës është sqarimi i Goxhajt për pjesëmarrjen në UÇK. Ai deklaron se ka qenë pjesëtar i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe se aktiviteti i tij lidhet me periudhën e vitit 1999, me zonën e Pashtrikut, me Operacionin “Shigjeta” dhe me detyra të ngarkuara nga strukturat e UÇK-së.

Sipas tij, ai ka qenë në varësi të Bislim Zyrapit dhe Fatmir Limajt në kontekstin e strukturave të Kukësit dhe Operacionit “Shigjeta”. Ai përmend edhe detyra specifike, përfshirë shoqërimin e përfaqësuesve amerikanë të inteligjencës të atashuar pranë UÇK-së, për shkak të njohjes së gjuhës angleze dhe formimit ushtarak. Në intervistë, ai flet edhe për një takim në zyrën e SHISH-it në Kukës dhe për praninë e Ram Kucës.

Këto janë pretendime shumë të rëndësishme, sepse Goxhaj nuk jep vetëm një deklaratë të përgjithshme “kam qenë në UÇK”, por ndërton një hartë emrash, vendesh, komandash dhe operacionesh. Për një version investigativ, këto janë pikat që duhen verifikuar me dokumente: listat e UÇK-së, dokumentet e veteranit, dëshmitë e komandantëve, arkivat e Operacionit “Shigjeta”, dokumentet e Ministrisë së Mbrojtjes në Shqipëri dhe Kosovë, si dhe dëshmi nga persona të përmendur.

Azem Syla: midis respektit për luftën dhe përplasjes pas luftës

Një moment i veçantë është reagimi i Goxhajt ndaj Azem Sylës. Ai thotë se i vjen keq për qëndrimin e Sylës, sepse sipas tij ata njihen personalisht dhe kanë bashkëpunuar gjatë luftës. Goxhaj nuk e mohon rolin historik të Azem Sylës në UÇK; madje e njeh si një nga figurat qendrore të organizimit të luftës dhe të formimit të Shtabit të Përgjithshëm. Por ai ndan Azem Sylën e luftës nga Azem Syla i pasluftës.

Kjo ndarje është e rëndësishme politikisht. Goxhaj nuk e sheh historinë e UÇK-së bardh e zi. Ai pranon kontribute historike, por kritikon qëndrime të mëvonshme dhe pretendon se disa figura të luftës mund të jenë vënë në shërbim të betejave të sotme politike. Në këtë mënyrë, intervista nuk është vetëm mbrojtje personale, por edhe akuzë ndaj instrumentalizimit të figurave të UÇK-së për interesa të politikës aktuale.

Taulant Balla dhe debati për “mercenarët”

Në intervistë përmendet edhe Taulant Balla, sidomos lidhur me publikimin e dokumenteve apo listave ku përfshiheshin pagesa pas luftës. Goxhaj e shpjegon këtë pjesë duke thënë se pagesat nuk ishin rroga mercenarësh gjatë luftës, por shpërblime apo ndihma të dhëna në fund të luftës për ushtarakët që kishin ardhur nga Shqipëria, në mënyrë që ata të përballonin jetesën deri në stabilizimin e strukturave të reja.

Ai përmend edhe rastin e Tahir Sinanit dhe thekson se pagesa të tilla nuk e bëjnë dikë mercenar. Sipas tij, edhe pjesëtarë të FARK-ut kanë marrë mbështetje financiare nga qeveria e Bukoshit, por kjo nuk i shndërron ata në mercenarë, sepse familjet e tyre duhej të jetonin ndërkohë që ata ishin në luftë.

Kjo pjesë është e rëndësishme për një arsye: debati për “mercenarizmin” prek dinjitetin e luftës. Nëse një pagesë administrative pas luftës paraqitet si provë se dikush ka luftuar për para, kjo mund të ketë efekt denigrues jo vetëm ndaj individit, por ndaj një kategorie të tërë luftëtarësh.

Hetimi policor dhe kufiri mes fjalës politike dhe dhunës

Pjesa më problematike e intervistës është ajo që lidhet me një deklaratë të mëparshme të Goxhajt për politikanët që “shesin atdheun”. Sipas intervistës, policia e thirri atë për t’u sqaruar mbi një deklaratë të bërë disa muaj më parë në një debat televiziv. Goxhaj e lidh këtë thirrje me momentin politik të protestës dhe me publikimin e videos nga portale dhe nga Taulant Balla.

Për arsye redaksionale dhe ligjore, kjo pjesë duhet trajtuar me kujdes. Është e drejtë të raportohet se Goxhaj u pyet për një deklaratë të mëparshme, por nuk duhet glorifikuar apo riprodhuar si thirrje për dhunë. Formulimi më i sigurt është: “Policia e thirri Goxhajn për një deklaratë të mëparshme, të cilën ai e paraqiti si qëndrim politik mbi tradhtinë kombëtare, ndërsa momentin e thirrjes e interpretoi si presion politik pas leximit të kërkesave të protestës.”

Kjo e ruan informacionin pa e kthyer tekstin në nxitje apo mbështetje të dhunës.

Gjykata Speciale dhe mbrojtja e simbolit të UÇK-së

Goxhaj flet edhe për Gjykatën Speciale, arrestimin e tij të mëparshëm dhe denoncimet që ka bërë lidhur me dëshmitarët e pretenduar. Ai deklaron se nuk është penduar për qëndrimet e tij në mbrojtje të UÇK-së, sepse sipas tij nuk i ka bërë për individë të veçantë, por për simbolin e luftës.

Ky është një dallim i rëndësishëm: Goxhaj thotë se nuk ka mbrojtur Hashim Thaçin, Kadri Veselin apo figura të tjera si individë, por UÇK-në si simbol kombëtar. Në analizën e tij, Gjykata Speciale ka dëmtuar emrin e UÇK-së pavarësisht rezultatit final të proceseve. Sipas tij, vetë krijimi i saj ishte anomali dhe turp politik për Kosovën.

Për publikim, edhe kjo pjesë duhet të ruajë dallimin mes qëndrimit të Goxhajt dhe faktit juridik. Pra: “Goxhaj e cilësoi Gjykatën Speciale si anomali dhe tha se ajo ka njollosur simbolikisht UÇK-në; ky është vlerësimi i tij politik dhe historik.”

UÇPMB-ja dhe vijimi i angazhimit pas Kosovës

Goxhaj deklaron se pas luftës në Kosovë nuk u kthye menjëherë në Shqipëri, por qëndroi në Kosovë dhe më pas iu bashkua UÇPMB-së në Preshevë, Medvegjë dhe Bujanoc. Ai flet për një vit angazhim në atë zonë dhe për pasojat që, sipas tij, i erdhën më vonë në Shqipëri, përfshirë akuzën për dezertim nga detyra komanduese.

Ky element e zgjeron profilin e tij nga veteran i UÇK-së në një figurë që pretendon angazhim të vazhdueshëm në konfliktet shqiptare të fundshekullit XX dhe fillimshekullit XXI. Kjo është një pjesë me peshë në ndërtimin e narrativës së tij: ai e paraqet veten si njeri që ka sakrifikuar karrierë, liri lëvizjeje dhe stabilitet personal për kauza kombëtare.

Konkluzioni i analizës

Intervista është një kundërofensivë politike dhe biografike e Dritan Goxhajt. Ajo synon të bëjë tri gjëra njëkohësisht: të mbrojë protestën nga zhvendosja e debatit, të mbrojë statusin e tij si veteran i UÇK-së dhe të denoncojë atë që ai e quan fushatë të koordinuar nga pushteti për ta delegjitimuar.

Në plan politik, intervista e vendos qeverinë Rama përballë akuzës se po i shmanget debatit mbi kërkesat qytetare. Në plan historik, ajo hap një debat për dokumentimin e pjesëmarrjes së individëve nga Shqipëria në UÇK. Në plan medial, ajo tregon se si një figurë publike mund të kthehet nga lexues i kërkesave në objekt qendror të një beteje propagandistike.

Dritan Goxhaj përgjigjet pas sulmeve: “Kam qenë në UÇK, komandantët e mi ishin Bislim Zyrapi dhe Fatmir Limaj”

Në një intervistë të gjatë për “Ma Shqip” me Flamur Vezajn, Goxhaj mohoi akuzat për lidhje me Iranin, Hezbollah-un apo Hamasin, foli për statusin e veteranit, Operacionin “Shigjeta”, Pashtrikun, Azem Sylën, Taulant Ballën, hetimin policor dhe protestën në Tiranë.

Dritan Goxhaj, ish-pilot i Forcave Ajrore dhe figurë e njohur në debatet politike e gjeopolitike shqiptare, ka dhënë një intervistë të gjatë në emisionin “Ma Shqip” me gazetarin Flamur Vezaj, ku iu përgjigj akuzave të ditëve të fundit pas daljes së tij në protestën e Tiranës dhe leximit të kërkesave të protestuesve.

Intervista erdhi në një moment të tensionuar politik, pasi protesta në Tiranë kishte hyrë në një fazë të re. Nga slogani “Rama në burg, Berisha në burg”, protestuesit kishin kaluar në kërkesa konkrete politike: dorëheqjen e kryeministrit Edi Rama dhe të qeverisë, krijimin e një qeverie tranzitore jopartiake me mandat njëvjeçar, ndryshime kushtetuese përmes referendumit, kufizim të mandatit të kryeministrit në jo më shumë se dy mandate, ndryshim të Kodit Zgjedhor, rishikim të financimit të partive, anulim të ndryshimeve në ligjin për zonat e mbrojtura dhe trashëgiminë kulturore, si dhe shfuqizim të statusit të investitorit strategjik dhe të paketës së maleve.

Goxhaj sqaroi se nuk është pjesë e grupit koordinator të protestës dhe nuk ka rol vendimmarrës në organizimin e saj. Ai tha se është mbështetës i protestës që nga fillimi, me këshilla dhe me prani fizike, por jo drejtues i saj. Sipas tij, arsyeja pse iu kërkua të lexonte kërkesat ishte që ato të mos identifikoheshin me një figurë të vetme brenda grupit koordinator.

“Unë isha kontakti i fundit, jo kontakti i parë”, tha Goxhaj, duke shtuar se para tij ishin kontaktuar edhe persona të tjerë për ta lexuar dokumentin. Sipas tij, kërkesat nuk dolën nga mendja e një grupi të ngushtë, por ishin përmbledhje e asaj që qytetarët kishin kërkuar në shesh gjatë ditëve të protestës.

Pas leximit të kërkesave, sipas Goxhajt dhe Vezajt, ndaj tij nisi një fushatë sulmesh politike dhe mediatike. Në intervistë u tha se sulmet nuk u përqendruan te përmbajtja e kërkesave, por te biografia dhe qëndrimet publike të Goxhajt. Ai u akuzua si pro-iranian, pro-Hezbollah, anti-amerikan dhe antisemit, ndërsa u vu në dyshim edhe statusi i tij si veteran i UÇK-së.

Goxhaj i hodhi poshtë këto akuza dhe i cilësoi si përpjekje për të krijuar një “armik” politik. Sipas tij, kjo është një taktikë e vjetër e pushteteve të frikësuara: në vend që të përballen me kërkesat e qytetarëve, krijojnë një figurë armike dhe pastaj ndërtojnë rreth saj një grup të supozuar armiqësor.

Duke folur për akuzat që lidhen me Iranin, Hezbollah-un dhe Hamasin, Goxhaj tha se deklaratat e tij të mëparshme kanë qenë analiza ushtarake dhe gjeopolitike mbi luftërat në Gaza, Liban dhe Iran. Ai tha se kritika ndaj veprimeve të një qeverie të caktuar, përfshirë edhe qeverinë amerikane, nuk do të thotë anti-amerikanizëm. Ai mohoi çdo lidhje me Iranin apo Libanin dhe tha se nuk ka qenë asnjëherë në ato vende, as për turizëm.

“Nuk kam qenë ndonjëherë në ato territore. Nuk kam lëvizje në ato shtete”, deklaroi Goxhaj, duke shtuar se institucionet shqiptare kanë të gjitha mekanizmat për të verifikuar çdo akuzë nëse kanë prova.

Pjesa më e rëndësishme e intervistës ishte ajo për UÇK-në. Goxhaj deklaroi se ka qenë pjesëtar i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe se ka shërbyer në zonën e Pashtrikut, në kuadër të zhvillimeve të vitit 1999 dhe Operacionit “Shigjeta”. Ai tha se ka qenë në varësi të Bislim Zyrapit dhe Fatmir Limajt në strukturat e Kukësit dhe se ka kryer detyra të ngarkuara nga Shtabi i Përgjithshëm i UÇK-së.

Goxhaj foli edhe për shoqërimin e përfaqësuesve amerikanë të inteligjencës, të atashuar pranë UÇK-së, për të ndjekur zhvillimet në terren. Sipas tij, kjo detyrë iu ngarkua për shkak të njohjes së gjuhës angleze dhe formimit ushtarak. Ai përmendi edhe një takim në zyrën e Shërbimit Informativ Shtetëror në Kukës, ku sipas tij ishte i pranishëm edhe shefi lokal i shërbimit, Ram Kuca.

Në intervistë u diskutua edhe emri i Azem Sylës. Goxhaj tha se i vjen keq për qëndrimin e tij, pasi sipas tij janë njohur personalisht dhe kanë bashkëpunuar gjatë luftës. Megjithatë, ai nuk ia mohoi rolin historik Sylës në UÇK, duke e cilësuar si një nga figurat qendrore të organizimit dhe forcimit të saj. Goxhaj bëri dallim mes Azem Sylës së luftës dhe rolit të tij pas luftës.

Një tjetër çështje e trajtuar ishte ajo e dokumenteve apo listave ku përmenden pagesa për ushtarakë të ardhur nga Shqipëria. Goxhaj tha se këto nuk ishin pagesa mercenarësh gjatë luftës, por mbështetje financiare pas përfundimit të saj, për të përballuar jetesën deri në stabilizimin e strukturave të reja të Kosovës. Ai tha se një praktikë e tillë nuk e bën askënd mercenar, sepse edhe familjet e luftëtarëve kishin nevojë të jetonin.

Goxhaj u pyet edhe për thirrjen në polici, e cila lidhej me një deklaratë të bërë disa muaj më parë në një debat televiziv. Ai tha se policia kishte hapur një hetim pas qarkullimit të një fragmenti video, ndërsa e interpretoi kohën e thirrjes si pjesë të presionit politik pas daljes së tij në protestë. Sipas tij, thirrja erdhi pak orë pasi fragmenti ishte shpërndarë edhe nga Taulant Balla.

Në intervistë, Goxhaj foli edhe për Gjykatën Speciale, të cilën e cilësoi si një anomali dhe si një proces që, sipas tij, ka dëmtuar simbolikisht emrin e UÇK-së. Ai tha se denoncimet e tij të mëparshme nuk i kishte bërë për individë të caktuar, por për të mbrojtur simbolin e luftës së UÇK-së.

Në fund, Goxhaj deklaroi se do ta mbështesë protestën për sa kohë ajo mbetet paqësore dhe u qëndron kërkesave të shpallura. Ai tha se do të jetë në mbështetje të qytetarëve fizikisht, mendërisht dhe shpirtërisht.

Intervista e Goxhajt nuk ishte vetëm një përgjigje ndaj akuzave personale. Ajo hapi një debat më të gjerë për mënyrën se si pushteti përballet me protestën, për instrumentalizimin e UÇK-së në betejat politike të ditës, për raportin mes kritikës gjeopolitike dhe etiketimit politik, si dhe për nevojën që akuzat publike të shoqërohen me prova, jo me linçim mediatik.

3. Përmbledhje kronologjike me pikat kryesore

1. Emisioni hapet me kontekstin e protestës në Tiranë, e cila zhvillohet prej javësh para Kryeministrisë.
2. Përmendet slogani “Rama në burg, Berisha në burg”.
3. Sqarohen kërkesat kryesore të protestës: dorëheqje e qeverisë Rama, qeveri tranzitore dhe ndryshime kushtetuese.
4. Theksohet kërkesa për kufizimin e mandatit të kryeministrit në jo më shumë se dy mandate.
5. Përmenden kërkesat për ndryshim të Kodit Zgjedhor dhe financimit të partive.
6. Përmendet anulimi i ndryshimeve për zonat e mbrojtura dhe trashëgiminë kulturore.
7. Përmendet shfuqizimi i statusit të investitorit strategjik dhe paketës së maleve.
8. Thuhet se kërkesat iu besuan për lexim Dritan Goxhajt.
9. Pas leximit të kërkesave, sipas emisionit, nisën sulme politike e mediatike ndaj tij.
10. Goxhaj u akuzua si pro-iranian, pro-Hezbollah, anti-amerikan dhe antisemit.
11. U vu në dyshim edhe statusi i tij si veteran i UÇK-së.
12. Goxhaj thotë se nuk është pjesë e grupit koordinator të protestës.
13. Ai e përkufizon veten si mbështetës të protestës.
14. Ai thotë se kërkesat ishin përmbledhje e zërave të qytetarëve në shesh.
15. Sipas tij, ai u zgjodh për t’i lexuar që të mos identifikohej protesta me një drejtues të vetëm.
16. Goxhaj thotë se para tij ishin kontaktuar edhe persona të tjerë.
17. Ai thotë se ishte kontakti i fundit, jo i pari.
18. Intervista kalon te sulmet e kryeministrit dhe njerëzve pranë pushtetit.
19. Goxhaj thotë se kjo është metodë e vjetër e pushtetit për të sulmuar personin, jo argumentin.
20. Ai e sheh këtë si shenjë frike të pushtetit.
21. Diskutohet lodhja sociale e qytetarëve.
22. Përmendet kostoja e lartë e jetesës, qiratë, çmimet dhe pamundësia ekonomike.
23. Zvërneci paraqitet si pika që derdhi gotën.
24. Goxhaj thotë se protesta e kaloi shpejt kauzën fillestare dhe u bë politike.
25. Ai thotë se dorëheqja e qeverisë u kërkua fillimisht nga protestuesit, jo nga organizatorët.
26. Pastaj diskutohen akuzat për Iranin, Hezbollah-un dhe Hamasin.
27. Goxhaj thotë se qëndrimet e tij janë analiza ushtarake e gjeopolitike.
28. Ai kundërshton idenë se kritika ndaj veprimeve të SHBA-së është anti-amerikanizëm.
29. Ai thotë se nuk ka lidhje me Iranin apo Libanin.
30. Ai deklaron se nuk ka qenë asnjëherë në ato vende.
31. Ai sfidon institucionet shqiptare të provojnë akuzat.
32. Goxhaj flet për konceptin e “armikut” politik.
33. Ai e krahason retorikën aktuale me retorikën e fundit të komunizmit.
34. Debati kalon te statusi i tij si veteran i UÇK-së.
35. Goxhaj deklaron se ka qenë pjesëtar i UÇK-së.
36. Ai thotë se ka qenë në zonën e Pashtrikut.
37. Ai përmend Operacionin “Shigjeta”.
38. Ai thotë se ka qenë në varësi të Bislim Zyrapit dhe Fatmir Limajt.
39. Ai flet për detyra të ngarkuara nga Shtabi i Përgjithshëm.
40. Ai thotë se ka shoqëruar përfaqësues amerikanë të inteligjencës pranë UÇK-së.
41. Ai përmend njohjen e anglishtes dhe formimin ushtarak si arsye për këtë detyrë.
42. Ai përmend një takim në zyrën e SHISH-it në Kukës.
43. Ai përmend Ram Kucën.
44. Goxhaj flet për Rushdi Saramatën.
45. Ai pretendon se ka marrë pjesë në ndalimin e tij me urdhër nga Shtabi i Përgjithshëm.
46. Përmendet Batalioni “Atlantiku”.
47. Përmendet Sabit Geci.
48. Përmendet policia ushtarake e Shqipërisë.
49. Diskutohet më pas roli i Azem Sylës.
50. Goxhaj thotë se i vjen keq për qëndrimin e Sylës.
51. Ai thotë se me Azem Sylën ka pasur bashkëpunim gjatë luftës.
52. Ai nuk ia mohon Sylës rolin historik në UÇK.
53. Ai e ndan Azem Sylën e luftës nga Azem Syla i pasluftës.
54. Përmendet Taulant Balla dhe debati për dokumentet/listat.
55. Diskutohet çështja e pagesave pas luftës.
56. Goxhaj thotë se pagesat nuk ishin rroga mercenarësh, por mbështetje pas luftës.
57. Përmendet Tahir Sinani.
58. Përmenden pjesëtarët e FARK-ut dhe pagesat nga qeveria Bukoshi.
59. Goxhaj thotë se mbështetja për familjet e luftëtarëve nuk i bën ata mercenarë.
60. Intervista kalon te Gjykata Speciale.
61. Goxhaj e quan Gjykatën Speciale anomali.
62. Ai thotë se ajo ka dëmtuar simbolikisht UÇK-në.
63. Ai thotë se nuk është penduar për denoncimet e tij të mëparshme.
64. Ai thotë se i ka bërë për simbolin e UÇK-së, jo për individë.
65. Diskutohet periudha pas luftës në Kosovë.
66. Goxhaj thotë se nuk u kthye menjëherë në Shqipëri.
67. Ai thotë se qëndroi në Kosovë.
68. Ai thotë se më pas iu bashkua UÇPMB-së.
69. Ai përmend Preshevën, Medvegjën dhe Bujanocin.
70. Ai thotë se ka qenë rreth një vit në atë luftë.
71. Përmendet akuza e dezertimit nga detyra komanduese.
72. Goxhaj thotë se ndërhyrja e Azem Sylës dhe Sabit Brokajt dikur kishte ndihmuar në heqjen e akuzës fillestare.
73. Ai thotë se më vonë u dënua me akuzën e dezertimit.
74. Diskutohet roli i Edi Ramës gjatë luftës së Kosovës.
75. Goxhaj pretendon se Rama ishte ministër kulture në qeverinë Majko në vitin 1999.
76. Ai rrëfen një episod lidhur me ceremoninë e nisjes së Operacionit “Shigjeta”.
77. Ai pretendon se Pandeli Majko nuk shkoi në ceremoni sepse ishte ftuar nga Edi Rama.
78. Ai përmend edhe një intervistë të Sali Berishës në atë kohë.
79. Këto pretendime paraqiten si pjesë e akuzës për qëndrime të dëmshme ndaj UÇK-së në moment kritik.
80. Intervista kalon te thirrja e Goxhajt në polici.
81. Ai thotë se policia e pyeti për një deklaratë të bërë muaj më parë në televizion.
82. Ai e lidh thirrjen me publikimin e një fragmenti video në rrjete sociale.
83. Ai përmend Taulant Ballën në këtë kontekst.
84. Ai thotë se biseda në polici ishte korrekte, por e sheh si presion politik.
85. Goxhaj thotë se linçimi nga zyrtarët mund të përbëjë abuzim me detyrën.
86. Ai thotë se qeveria është në panik nga protesta.
87. Ai e sheh sulmin ndaj tij si pjesë të frikës së pushtetit për humbjen e privilegjeve.
88. Në fund, pyetet nëse do ta mbështesë protestën.
89. Ai thotë se do ta mbështesë për çdo ditë.
90. Ai thotë se do ta mbështesë fizikisht, mendërisht dhe shpirtërisht.
91. Ai e quan protestën rrugë për një Shqipëri të lirë.
92. Ai vendos kushtin që protesta të jetë paqësore.
93. Ai thotë se do ta mbështesë për sa kohë u qëndron kërkesave.
94. Flamur Vezaj e mbyll intervistën duke e falënderuar Goxhajn.
95. Vezaj e përshkruan situatën si furtunë propagandistike.
96. Emisioni thekson se debati për Goxhajn lidhet drejtpërdrejt me protestën.
97. Intervista shërben si sqarim personal dhe kundërpërgjigje politike.
98. Ajo hap debat mbi instrumentalizimin e UÇK-së në politikën aktuale.
99. Ajo kërkon dokumentim të pretendimeve për statusin, komandën dhe operacionet.
100. Në fund, mesazhi kryesor i Goxhajt është se protesta duhet të vazhdojë paqësisht dhe me kërkesa të qarta.

4. 100 fakte/ide kryesore nga intervista

1. Intervista u zhvillua në emisionin “Ma Shqip” me Flamur Vezajn.
2. I ftuari ishte Dritan Goxhaj.
3. Tema qendrore ishte sulmi ndaj Goxhajt pas leximit të kërkesave të protestës.
4. Protesta në Tiranë përshkruhet si protestë e përditshme para Kryeministrisë.
5. Slogani kryesor i përmendur ishte “Rama në burg, Berisha në burg”.
6. Protestuesit kërkojnë dorëheqjen e Edi Ramës dhe qeverisë së tij.
7. Protestuesit kërkojnë qeveri tranzitore jopartiake me mandat njëvjeçar.
8. Protestuesit kërkojnë ndryshime kushtetuese me referendum.
9. Një kërkesë është kufizimi i mandatit të kryeministrit.
10. Protestuesit kërkojnë ndryshim të Kodit Zgjedhor.
11. Protestuesit kërkojnë ndryshim të ligjit për financimin e partive.
12. Kërkohet anulimi i ndryshimeve në ligjin për zonat e mbrojtura.
13. Kërkohet anulimi i ndryshimeve në ligjin për trashëgiminë kulturore.
14. Kërkohet shfuqizimi i statusit të investitorit strategjik.
15. Kërkohet shfuqizimi i paketës së maleve.
16. Kërkohet kontratë e re sociale mes qytetarëve dhe shtetit.
17. Goxhaj u zgjodh për të lexuar kërkesat e protestuesve.
18. Ai thotë se nuk është organizator i protestës.
19. Ai thotë se nuk është në grupin koordinator.
20. Ai e përkufizon veten si mbështetës të protestës.
21. Ai thotë se i ka mbështetur protestuesit me këshilla.
22. Ai thotë se i ka mbështetur edhe fizikisht.
23. Ai thotë se kërkesat u morën nga zërat e qytetarëve në shesh.
24. Ai thotë se protestuesit kishin nevojë për dokument zyrtar kërkesash.
25. Ai thekson se sloganet nuk janë kërkesa.
26. Ai thotë se protesta funksionon pa kryetar të vetëm.
27. Ai thotë se vendimet merren në mënyrë kolegjiale.
28. Ai thotë se persona të tjerë u kontaktuan para tij për leximin e kërkesave.
29. Ai ishte, sipas tij, kontakti i fundit.
30. Pas leximit të kërkesave, nisën sulmet ndaj tij.
31. Ai u etiketua si pro-iranian.
32. Ai u etiketua si pro-Hezbollah.
33. Ai u etiketua si anti-amerikan.
34. Ai u etiketua si antisemit.
35. U vu në dyshim statusi i tij si veteran i UÇK-së.
36. Vezaj e paraqet sulmin si zhvendosje nga kërkesat te individi.
37. Goxhaj thotë se pushteti sulmon këdo që thotë të vërteta të pakëndshme.
38. Ai thotë se kjo metodë përdoret prej vitesh nga Rama.
39. Ai e sheh sulmin si shenjë frike të pushtetit.
40. Ai thotë se pushteti i frikësuar kërcënon dhe shantazhon.
41. Ai e lidh protestën me kërkesën për liri.
42. Ai thotë se frika thyhet gradualisht.
43. Ai përmend mundësinë që numri i protestuesve të rritet.
44. Ai e sheh Zvërnecin si pikë thyerjeje.
45. Ai thotë se protesta e tejkaloi kauzën e Zvërnecit.
46. Ai thotë se protesta u bë politike nga vetë qytetarët.
47. Ai thotë se dorëheqja e qeverisë u kërkua fillimisht nga protestuesit.
48. Ai thotë se organizatorët iu përshtatën kërkesave të qytetarëve.
49. Ai i quan akuzat për Iranin pjesë të propagandës.
50. Ai thotë se ka bërë analiza ushtarake dhe gjeopolitike.
51. Ai thotë se këto analiza lidhen me Gazën, Libanin dhe Iranin.
52. Ai thotë se kritika ndaj një vendimi amerikan nuk është anti-amerikanizëm.
53. Ai mohon të ketë lidhje me Iranin.
54. Ai mohon të ketë lidhje me Libanin.
55. Ai thotë se nuk ka qenë as në Iran, as në Liban.
56. Ai sfidon institucionet të provojnë akuzat.
57. Ai thotë se shteti ka mekanizma për verifikim.
58. Ai e quan qesharake akuzën mediatike pa prova.
59. Ai e sheh krijimin e “armiqve” si metodë të vjetër politike.
60. Ai e krahason këtë me retorikën e komunizmit.
61. Ai deklaron se ka qenë pjesëtar i UÇK-së.
62. Ai thotë se ka qenë në UÇK në periudhën e vitit 1999.
63. Ai përmend zonën e Pashtrikut.
64. Ai thotë se nuk ka qenë në Koshare, por në Pashtrik.
65. Ai përmend Operacionin “Shigjeta”.
66. Ai thotë se ka qenë në varësi të Bislim Zyrapit.
67. Ai thotë se ka qenë në varësi të Fatmir Limajt.
68. Ai thotë se Bislim Zyrapi drejtonte Operacionin “Shigjeta”.
69. Ai thotë se Fatmir Limaj ishte i atashuar në këtë operacion.
70. Ai thotë se ka kryer detyra nga Shtabi i Përgjithshëm.
71. Ai flet për përfaqësues amerikanë të inteligjencës pranë UÇK-së.
72. Ai thotë se i ka shoqëruar për shkak të gjuhës angleze dhe formimit ushtarak.
73. Ai përmend takim në zyrën e SHISH-it në Kukës.
74. Ai përmend Ram Kucën.
75. Ai flet për ndalimin e Rushdi Saramatës.
76. Ai thotë se veproi me urdhër nga Shtabi i Përgjithshëm.
77. Ai përmend Bislim Zyrapin në këtë kontekst.
78. Ai përmend Sabit Gecin.
79. Ai përmend Batalionin “Atlantiku”.
80. Ai përmend policinë ushtarake të Shqipërisë.
81. Ai thotë se disa ushtarë të Batalionit “Atlantiku” kishin ardhur nga SHBA.
82. Ai thotë se ka dokumente dhe dëshmi që mund të verifikohen.
83. Ai thotë se Azem Sylën e njeh personalisht nga lufta.
84. Ai thotë se ka bashkëpunuar me Azem Sylën.
85. Ai shpreh keqardhje për qëndrimin e Azem Sylës ndaj tij.
86. Ai nuk e mohon rolin historik të Azem Sylës në UÇK.
87. Ai e quan Azem Sylën figurë qendrore të UÇK-së.
88. Ai ndan Azem Sylën e luftës nga Azem Syla i pasluftës.
89. Ai flet për pagesat e pasluftës.
90. Ai thotë se pagesat nuk ishin pagesa mercenarësh.
91. Ai thotë se ishin mbështetje për ushtarakët pas përfundimit të luftës.
92. Ai përmend Tahir Sinanin në këtë kontekst.
93. Ai thotë se edhe ushtarakë të FARK-ut kanë marrë mbështetje financiare.
94. Ai thotë se kjo nuk i bën mercenarë.
95. Ai flet për Gjykatën Speciale.
96. Ai e quan Gjykatën Speciale anomali.
97. Ai thotë se nuk është penduar për denoncimet e tij lidhur me dëshmitarët.
98. Ai thotë se ka mbrojtur simbolin e UÇK-së, jo individë të veçantë.
99. Ai deklaron se do ta mbështesë protestën për sa kohë është paqësore.
100. Ai thotë se do ta mbështesë protestën për sa kohë ajo u qëndron kërkesave.

5. Version investigativ

Dosja Goxhaj: UÇK-ja, protesta dhe beteja politike që po përplas Tiranën me kujtesën e luftës së Kosovës

Hyrje investigative

Rasti Dritan Goxhaj nuk është më vetëm debat për një individ. Ai është kthyer në pikë takimi mes tri dosjeve të mëdha: protestës kundër qeverisë Rama në Tiranë, historisë së UÇK-së dhe përplasjes së sotme politike mes Shqipërisë dhe figurave të luftës në Kosovë. Pas leximit të kërkesave të protestuesve, Goxhaj u vu në qendër të sulmeve politike dhe mediatike. U akuzua për qëndrime pro-Iran, pro-Hezbollah, anti-amerikane e antisemite; iu vu në dyshim statusi i veteranit; u thirr nga policia për një deklaratë të mëparshme; dhe u përball me reagime nga figura të lidhura me luftën e Kosovës.

Por çfarë duhet hetuar realisht?

1. Pista e parë: pse sulmi nisi pas leximit të kërkesave?

Elementi i parë investigativ është koha. Goxhaj kishte vite që jepte qëndrime publike për çështje gjeopolitike, për luftën në Kosovë, për Gjykatën Speciale dhe për politikën shqiptare. Por sulmi i gjerë ndaj tij, sipas intervistës, shpërtheu pasi ai lexoi kërkesat e protestuesve.

Pyetja kryesore është:
A ishte sulmi ndaj Goxhajt reagim ndaj biografisë së tij, apo strategji për të zhvendosur debatin nga kërkesat e protestës?

Për ta hetuar këtë, duhen krahasuar kronologjikisht:

• dita kur Goxhaj lexoi kërkesat;
• postimet e para kundër tij;
• reagimet e zyrtarëve;
• mediat që e amplifikuan narrativën;
• momenti kur u publikuan fragmente të vjetra të deklaratave të tij;
• momenti i thirrjes në polici.

2. Pista e dytë: statusi i veteranit të UÇK-së

Goxhaj deklaron se ka qenë pjesëtar i UÇK-së, në zonën e Pashtrikut, në kuadër të zhvillimeve të vitit 1999 dhe Operacionit “Shigjeta”. Ai përmend komandantë, struktura dhe detyra konkrete: Bislim Zyrapin, Fatmir Limajn, Shtabin e Përgjithshëm, Kukësin, Pashtrikun dhe shoqërimin e përfaqësuesve amerikanë të inteligjencës.

Dokumentet që duhen kërkuar:

• certifikata e veteranit të UÇK-së;
• vendimi i komisionit për njohjen e statusit;
• lista e njësisë ku figuron emri i tij;
• dokumente të Operacionit “Shigjeta”;
• dëshmi nga Bislim Zyrapi, Fatmir Limaj ose persona të strukturave të asaj kohe;
• arkiva të Ministrisë së Mbrojtjes në Kosovë;
• arkiva të TMK-së;
• dëshmi nga ish-ushtarë të Pashtrikut;
• çdo dokument që lidh Goxhajn me detyrat e pretenduara në Kukës.

3. Pista e tretë: Operacioni “Shigjeta” dhe Pashtriku

Operacioni “Shigjeta” është thelbësor në rrëfimin e Goxhajt. Ai thotë se nuk ishte në Koshare, por në Pashtrik. Kjo është e rëndësishme sepse debati publik shpesh e ngatërron pjesëmarrjen në UÇK me zona të caktuara të luftës. Nëse dikush nuk ka qenë në Koshare, kjo nuk do të thotë automatikisht se nuk ka qenë në UÇK.

Pikat për verifikim:

• cilat njësi vepruan në Pashtrik;
• kush ishte komanda operative;
• a figuron Goxhaj në listat e atyre strukturave;
• cilat ishin detyrat e personave nga Shqipëria;
• a ka gjurmë dokumentare të bashkëpunimit me përfaqësues amerikanë;
• a ka dëshmi nga pjesëtarët e Batalionit “Atlantiku”.

4. Pista e katërt: Azem Syla

Goxhaj thotë se me Azem Sylën ka pasur njohje dhe bashkëpunim gjatë luftës. Ai shpreh keqardhje që Syla ka mbajtur qëndrim kundër tij, por nuk ia mohon kontributin historik në UÇK.

Kjo pistë kërkon verifikim me dëshmi të pavarura:

• a ka pasur Goxhaj kontakte me Azem Sylën në vitin 1999;
• a ka dokumente apo dëshmitarë që provojnë bashkëpunimin;
• a ka pasur ndërhyrje të Azem Sylës për çështjen e akuzës së dezertimit;
• a ekziston takim me Luan Hajdaragën dhe Sabit Brokajn, siç pretendon Goxhaj.

5. Pista e pestë: Taulant Balla dhe dokumentet e publikuara

Në intervistë përmendet Taulant Balla si figurë politike që ka shpërndarë materiale kundër Goxhajt. Një nga çështjet lidhet me dokumente ku përmenden pagesa për ish-ushtarakë.

Për hetim duhen:

• dokumenti i plotë i publikuar;
• konteksti i dokumentit;
• data e pagesës;
• institucioni që e ka bërë pagesën;
• arsyeja e pagesës;
• lista e plotë e përfituesve;
• krahasimi me pagesa të ngjashme për ish-luftëtarë të tjerë;
• dëshmi nga familjarë apo ish-komandantë për natyrën e pagesës.

Pyetja kryesore:
A ishin këto pagesa shpërblim/mbështetje pas lufte, apo mund të interpretohen si pagesa gjatë luftës?

Pa këtë dallim, çdo interpretim publik rrezikon të jetë manipulues.

6. Pista e gjashtë: akuzat për Iran, Hezbollah dhe Hamas

Goxhaj thotë se qëndrimet e tij janë analiza ushtarake dhe gjeopolitike, jo lidhje politike apo financiare. Ai mohon të ketë qenë në Iran apo Liban dhe sfidon shtetin të sjellë prova.

Për hetim duhen:

• deklaratat e plota të Goxhajt, jo vetëm fragmente;
• konteksti i emisioneve ku janë bërë;
• nëse ka pasur thirrje konkrete për mbështetje politike apo vetëm analizë ushtarake;
• nëse institucionet kanë nisur ndonjë hetim real për lidhje financiare;
• nëse ekzistojnë prova udhëtimesh, kontaktesh apo transaksionesh;
• reagimet zyrtare dhe baza e tyre faktike.

Pyetja kryesore:
A ka prova për lidhje konkrete, apo kemi vetëm etiketim politik të qëndrimeve publike?

7. Pista e shtatë: thirrja në polici

Goxhaj thotë se policia e thirri për një deklaratë të bërë disa muaj më parë në një debat televiziv. Ai e lidh thirrjen me momentin pas protestës dhe me shpërndarjen e fragmentit nga portale dhe politikanë.

Për hetim duhen:

• fletëthirrja e policisë;
• data dhe ora e thirrjes;
• materiali mbi të cilin është hapur verifikimi;
• kush e ka referuar rastin;
• a ka pasur kallëzim formal;
• a është procedim penal apo vetëm verifikim;
• deklarata e plotë origjinale e Goxhajt;
• interpretimi juridik i saj.

Për publikim duhet shmangur çdo gjuhë që mund të interpretohet si nxitje dhune. Çështja duhet trajtuar si debat mbi kufirin mes deklarimit politik, retorikës së ashpër dhe përgjegjësisë penale.

8. Pista e tetë: Gjykata Speciale

Goxhaj e quan Gjykatën Speciale anomali dhe thotë se ajo ka dëmtuar UÇK-në si simbol. Ai deklaron se nuk është penduar për denoncimet e mëparshme.

Për hetim duhen:

• roli i Goxhajt në denoncimet publike;
• arsyet e arrestimit të tij të mëparshëm;
• dokumentet gjyqësore për rastin;
• raporti i tij me dëshmitarët e pretenduar;
• pasojat ligjore që ka pasur për të;
• konteksti i proceseve në Hagë.

9. Pista e nëntë: UÇPMB-ja

Goxhaj thotë se pas Kosovës iu bashkua UÇPMB-së në Preshevë, Medvegjë dhe Bujanoc. Kjo është një pjesë tjetër që kërkon dokumentim.

Për hetim duhen:

• certifikata ose dokumente të UÇPMB-së;
• dëshmi nga ish-komandantë;
• vendndodhja dhe periudha e angazhimit;
• lidhja mes angazhimit në UÇPMB dhe akuzës për dezertim në Shqipëri.

10. Pista e dhjetë: instrumentalizimi politik i UÇK-së

Çështja më e madhe nuk është vetëm nëse Goxhaj ishte apo jo në UÇK. Çështja është se pse UÇK-ja po futet në një debat për protestën në Tiranë. Nëse një figurë politike sulmohet përmes statusit të veteranit, atëherë lufta e Kosovës po përdoret si armë në betejat e politikës së ditës.

Pyetja kryesore investigative është:
Kush përfiton nga zhvendosja e debatit nga kërkesat e protestës te biografia e Dritan Goxhajt?

Nëse përgjigjja është pushteti, atëherë fushata ka funksion politik. Nëse përgjigjja është një grup ish-figurash të UÇK-së me interesa të veta, atëherë kemi përplasje brenda kujtesës së luftës. Nëse janë të dyja, atëherë rasti Goxhaj është shembull i bashkimit të propagandës së Tiranës me konfliktet e vjetra të Prishtinës.

Përfundim investigativ

Rasti Goxhaj kërkon dokumente, jo etiketime. Kërkon arkiva, jo fushata rrjetesh sociale. Kërkon verifikim të statusit, komandës, detyrave dhe periudhës së angazhimit, jo gjykim publik mbi bazën e copëzave të shkëputura. Por po aq kërkon edhe një hetim politik: pse qeveria dhe njerëzit pranë saj, sipas intervistës, u morën me njeriun që lexoi kërkesat dhe jo me vetë kërkesat?

Në fund, kjo intervistë lë një mesazh të qartë: beteja nuk është vetëm për Dritan Goxhajn. Është për kuptimin e protestës, për dinjitetin e UÇK-së, për kufirin mes kritikës dhe linçimit, dhe për mënyrën se si politika shqiptare përdor historinë kur ndihet e kërcënuar nga e tashmja.