Çështja e Zvërnecit është kthyer brenda pak ditësh nga një debat lokal për një gardh në bregdet në një krizë të madhe politike, mjedisore, pronësore, juridike dhe gjeopolitike. Në qendër është projekti turistik në zonën Pishë Poro-Nartë-Zvërnec, i paraqitur nga qeveria dhe kompania investuese si një nga investimet më të mëdha private në historinë e Shqipërisë, me vlerë mbi 4 miliardë euro/dollarë, mijëra vende pune dhe ambicien për ta kthyer bregdetin e Vlorës në destinacion luksoz të Mesdheut.
Por për banorët, ambientalistët, aktivistët dhe një pjesë të gjerë të opinionit publik, kjo dosje nuk është vetëm histori investimi. Ajo prek pronat e pretenduara nga banorët, statusin e një zone të mbrojtur, biodiversitetin e lagunës së Nartës, transparencën e qeverisë, rolin e investitorëve të huaj, ndërhyrjen e SPAK-ut, reagimet e Greqisë, jehonën ndërkombëtare dhe shpërthimin e një pakënaqësie qytetare që tashmë ka kaluar kufijtë e vetë Zvërnecit.
Ngjarja nisi të marrë përmasa të mëdha pas rrethimit të një pjese të territorit në zonën e Portonovës/Zvërnecit dhe pas përplasjes së protestuesve me roje private. Pamjet ku një protestues u tërhoq me forcë dhe u zvarrit nga persona të sigurisë private u bënë virale dhe ndezën revoltë të menjëhershme. Ajo që fillimisht ishte protestë për një zonë të mbrojtur u shndërrua në protestë kundër arrogancës së pushtetit, kundër mungesës së transparencës, kundër oligarkisë dhe kundër gjithë klasës së vjetër politike.
Në protestat e Tiranës u dëgjua shpesh thirrja: “Rama në burg, Berisha në burg”. Kjo tregoi se revolta nuk po kanalizohej nga opozita tradicionale. Përkundrazi, një pjesë e madhe e protestuesve refuzuan si qeverinë, ashtu edhe opozitën e vjetër, duke e parë Zvërnecin si pikën që mbushi kupën pas vitesh korrupsioni, pabarazie, rritjeje çmimesh, mungese meritokracie dhe mosbesimi ndaj institucioneve.
Projekti, sipas deklarimeve të kompanisë “Zvërnec South Adriatic Development” dhe përfaqësuesve të lidhur me investimin, parashikon një zhvillim turistik të nivelit të lartë. Kompania ka deklaruar se investimi do të kalojë vlerën e 4 miliardë eurove, do të krijojë mbi 10 mijë vende pune dhe do të ndikojë ndjeshëm në ekonominë shqiptare. Sipas saj, trualli është pronësi private “metër për metër”, i blerë nga pronarët e ligjshëm, me certifikata pronësie të noterizuara dhe me pagesa të kryera përmes sistemit bankar.
Nga dokumentet e pronarëve përfitues të publikuara në media, pas strukturës së kompanive që lidhen me projektin shfaqen dy biznesmenë nga Katari, Mohamad Moataz Mhd Ruslan Alkhayat dhe Ramez Mhd Ruslan Alkhayyat, të cilët zotërojnë secili nga 50 për qind të interesave përfituese përmes një rrjeti kompanish të regjistruara në Katar. Në strukturë përmenden kompani si Assets International LLC, Assets Real Estate Development WLL, Assets Real Estate Ventures LLC, Power International Holding WLL, Sazan Land Holding LLC dhe Sazan Real Estate Development LLC. Power International Holding njihet si një grup i madh privat biznesi në Katar, me aktivitet në ndërtim, pasuri të paluajtshme, turizëm, energji dhe shërbime financiare.
Projekti lidhet publikisht edhe me emrin e Jared Kushnerit, dhëndrit të presidentit amerikan Donald Trump, dhe Ivanka Trumpit. Kushner kishte folur më herët për plane investimi në Shqipëri, sidomos në Sazan dhe Zvërnec. Kompania e lidhur me të mori statusin e investitorit strategjik për projektin në Sazan në dhjetor 2024, ndërsa për Zvërnecin kryeministri Edi Rama ka thënë se Kushner nuk ka bërë kërkesë për status investitori strategjik. Megjithatë, prania e emrit të tij në këtë debat i ka dhënë çështjes dimension ndërkombëtar, sidomos në mediat amerikane.
Nga ana tjetër, qeveria ka mbrojtur projektin si mundësi historike për zhvillimin e turizmit shqiptar. Rama ka deklaruar se Shqipëria nuk mund të humbasë një investim të tillë dhe se projektet luksoze sjellin të ardhura të larta, vende pune, rritje ekonomike dhe pozicionim më të fortë të vendit në hartën turistike të Mesdheut. Ai e ka krahasuar modelin me vende si Mali i Zi, Greqia dhe Kroacia, duke argumentuar se resortet luksoze janë motor ekonomik dhe sjellin përfitime jo vetëm për ata që i frekuentojnë, por për gjithë zinxhirin ekonomik.
Rama ka qenë kategorik: “Nuk ka asnjë shans që investimi të ndalojë sa kohë unë jam këtu”. Ai ka thënë se është i hapur të diskutojë me qytetarë që kanë shqetësime për mjedisin, pronën, transparencën apo dhunën, por e ka refuzuar presionin e protestës si arsye për të ndalur projektin. Sipas tij, ai përfaqëson vullnetin e mbi 800 mijë shqiptarëve që e kanë votuar dhe ka kontratë politike me ta.
Në retorikën e tij, Rama ka shkuar më tej duke i cilësuar disa nga protestuesit si të manipuluar, të “kurdisur” dhe pjesë të një “lufte hibride”. Ai ka përdorur krahasime të ashpra me “Agimin e Artë” në Greqi dhe me retorika të së djathtës ekstreme, sidomos pas thirrjeve fyese pranë selisë së Partisë Socialiste. Në një postim publik, ai i quajti disa protestues “mysafirët e paftuar të natës” dhe përdori shprehjen “Fali Zot se s’dinë se ç’bëjnë”.
Kjo gjuhë e ashpër e kryeministrit e thelloi përplasjen. Për protestuesit dhe kritikët e qeverisë, ajo dëshmoi arrogancë dhe mungesë gatishmërie për të dëgjuar shqetësimet qytetare. Për qeverinë dhe mbështetësit e projektit, ajo ishte përgjigje ndaj një fushate dezinformimi, ku sipas tyre përziheshin interesa politike, ekonomike, mediatike dhe të huaja.
Një nga pikat më të rëndësishme të dosjes është ndërhyrja e SPAK-ut. Prokuroria e Posaçme ka nisur hetime për çështjen e Zvërnecit, kryesisht për origjinën e pronave dhe mënyrën se si ato kanë kaluar nga pronarët e mëparshëm te kompanitë dhe investitorët aktualë. Në media u raportua se SPAK bllokoi përkohësisht llogaritë apo transaksionet e lidhura me investitorët nga Katari, por më pas i zhbllokoi ato, duke mbajtur të ngrira fondet që do të kalonin te shitësi apo shitësit e pronave.
Rama e ka paraqitur këtë si zhvillim pozitiv. Sipas tij, origjina e fondeve të investitorëve është verifikuar dhe ka rezultuar e pastër, ndërsa hetimi duhet të fokusohet te origjina e pronës së shitësit. Kryeministri ka thënë se nëse shitësi provon se prona ka origjinë të ligjshme, do të marrë paratë; nëse jo, fondet do t’i mbeten Republikës së Shqipërisë dhe mund të përdoren për ata që provojnë se kanë pretendim të ligjshëm mbi pronën. Kështu, sipas Ramës, investitorët nuk duhet të penalizohen për konfliktet e mundshme pronësore shqiptare.
Megjithatë, heshtja publike e SPAK-ut për masat konkrete, vendosjen dhe heqjen e sekuestros, ka ngritur pikëpyetje të reja. Në një çështje me interes kaq të madh publik, mungesa e njoftimit zyrtar ka krijuar hapësirë për spekulime. Kjo e bën SPAK-un një nga aktorët kyç të dosjes: nga njëra anë si institucion që mund të sqarojë ligjërisht çështjen e pronës, nga ana tjetër si institucion që po kritikohet për mungesë transparence në komunikimin me publikun.
Në aspektin mjedisor, kundërshtimi është po aq i fortë. Organizata si PPNEA dhe EcoAlbania kanë ngritur shqetësimin se ndërhyrjet po ndodhin në një zonë të mbrojtur me vlera të larta natyrore. Pishë Poro-Narta, Laguna e Nartës, dunat e Akërnisë, kodrat molasike të Zvërnecit dhe habitatet përreth janë pjesë e një ekosistemi të rëndësishëm për shpendët, bimësinë, breshkat dhe biodiversitetin mesdhetar. Zona përmendet si e rëndësishme për shpendët nga BirdLife International, si zonë me vlera bimore, si pjesë me potencial për rrjete evropiane të mbrojtjes dhe si hapësirë me rëndësi kombëtare e ndërkombëtare.
Ambientalistët argumentojnë se ligji për zonat e mbrojtura u ndryshua në vitin 2024 në mënyrë që të lejojë ndërtime në kategori të caktuara të peizazhit të mbrojtur. Sipas tyre, më parë zonimi i brendshëm garantonte mbrojtje më strikte për pjesë të zonës, ndërsa ndryshimet ligjore e kanë dobësuar këtë mbrojtje. Për ta, çështja nuk është vetëm nëse projekti i Zvërnecit është i mirë apo i keq, por precedenti që krijohet: nëse ndërtohet në një zonë të tillë, nesër mund të hapet rruga për ndërtime në zona të tjera të mbrojtura në gjithë Shqipërinë.
Një nga kundërthëniet kryesore është se qeveria thotë se nuk ka ende projekt arkitektonik të miratuar dhe as studim përfundimtar mjedisor, ndërsa në të njëjtën kohë Rama thotë se investimi do të bëhet dhe nuk ndalet. Kritikët pyesin: si mund të thuhet se projekti do të realizohet patjetër, nëse studimi mjedisor nuk ka përfunduar ende? Çfarë ndodh nëse vlerësimi mjedisor del negativ? Kush garanton se studimet nuk do të jenë formale, nëse paguhen nga vetë investitori? Kush mbron realisht interesin publik?
Përfaqësues të kampit pro-projektit thonë se qeveria nuk do ta lejojë dëmtimin e biodiversitetit. Bardhi Sejdarasi ka deklaruar se ekzistojnë 11 vendime qeverie dhe detyrime që kompania duhet të respektojë, se disa kompani të njohura ndërkombëtare po punojnë për studimin mjedisor dhe se qeveria ka refuzuar ndërtimin e një marine në Zvërnec për shkak të ndikimit të mundshëm në biodiversitet. Ai ka thënë se disa versione projektesh janë kthyer mbrapsht dhe se duhet pritur dokumentacioni përfundimtar përpara se të gjykohet.
Edhe sektori turistik e sheh projektin si mundësi të madhe. Kryetari i Unionit Turistik Shqiptar, Rrahman Kasa, ka argumentuar se investime të tilla sjellin marka ndërkombëtare, rrisin vlerën e pronës, krijojnë vende pune dhe forcojnë pozicionin e Shqipërisë në Mesdhe. Ai përmend brande si Mandarin Oriental, Aman dhe Atlantis, duke thënë se Shqipëria nuk mund të refuzojë investime që e bëjnë më konkurruese. Sipas tij, sfida nuk është ta lëmë Zvërnecin të pazhvilluar, por ta zhvillojmë me përgjegjësi.
Por kritika më e thellë ndaj këtij modeli nuk vjen vetëm nga ambientalistët. Arlind Qori e ka quajtur këtë debat pyetje për modelin e zhvillimit që i duhet Shqipërisë. Sipas tij, mbështetja e gjithë ekonomisë te turizmi dhe ndërtimi krijon një “monokulturë” të rrezikshme, të ekspozuar ndaj krizave globale, me punë sezonale, paga të ulëta, spekulim imobiliar, pastrim parash dhe përjashtim social. Qori argumenton se turizmi elitar i kthen plazhet dhe malet në hapësira për të pasurit, ndërsa klasa e mesme dhe të varfrit përjashtohen nga vendet më të bukura të vendit, qoftë me gardhe reale, qoftë me çmime të papërballueshme.
Sipas kësaj qasjeje, pyetja nuk është “a duhet investim?”, por “çfarë zhvillimi duam?”. Një model i qëndrueshëm, sipas kritikëve, duhet të mbrojë natyrën, trashëgiminë kulturore, pronën e qytetarëve, punën dinjitoze, bujqësinë, industrinë, shërbimet e kualifikuara, arsimin, shëndetësinë, hapësirat publike dhe demokracinë vendimmarrëse. Ndërsa modeli aktual, sipas tyre, favorizon oligarkët, investitorët strategjikë, ndërtimin pa fre dhe shpronësimin e qytetarëve të vegjël në emër të projekteve të mëdha.
Çështja e pronësisë është po aq e ndërlikuar. Banorët e Zvërnecit dhe Nartës pretendojnë se kanë dokumente të vjetra dhe të drejta historike mbi tokat. Disa thonë se janë përballur për dekada me gjykata, vonesa, tjetërsime, vendime të dyshimta dhe regjistrime problematike. Nga ana tjetër, kompania thotë se i ka blerë pronat nga pronarë të ligjshëm me dokumente të rregullta. Rama thotë se investitorët janë sot pronarë sipas letrave të shtetit shqiptar. Pikërisht këtu hyn SPAK-u: për të sqaruar nëse shitësit kanë qenë vërtet pronarë të ligjshëm apo nëse në zinxhirin e pronës ka pasur falsifikime, vendime abuzive apo tjetërsime të paligjshme.
Dhunimi i protestuesit e ktheu çështjen nga debat ligjor në shpërthim qytetar. Policia e Vlorës fillimisht dha një njoftim që më pas u korrigjua nga Drejtoria e Përgjithshme e Policisë, e cila kërkoi ndjesë për informacionin e pasaktë. Drejtori i Policisë së Vlorës u shkarkua. U arrestua fillimisht një punonjës sigurie private, ndërsa më pas u arrestuan edhe dy persona të tjerë, A. G., 35 vjeç, dhe G. V., 41 vjeç, të dy nga Tirana, të akuzuar për “heqje të paligjshme të lirisë”. Ata dyshohet se, në bashkëpunim me G. B., kanë tërhequr me forcë protestuesin E. S. drejt vendit të rezervuar për rojet, duke i shkaktuar dëmtime trupore. Nga verifikimet rezultoi se dy prej tyre nuk figuronin të regjistruar apo të licencuar nga asnjë subjekt i shërbimit privat të sigurisë fizike.
Kjo e rëndoi edhe më shumë perceptimin publik: jo vetëm që një qytetar u mor zvarrë përballë policisë së shtetit, por disa nga personat e përfshirë rezultuan pa licencim të qartë si roje sigurie. Për shumë qytetarë, kjo pamje u bë simbol i marrëdhënies së shtrembëruar mes shtetit, privatit të fuqishëm dhe qytetarit të zakonshëm.
Protestat në Tiranë nisën pas këtyre pamjeve dhe u rritën ditë pas dite. Në ditën e tretë dhe të katërt, sheshi para Kryeministrisë dhe bulevardi “Dëshmorët e Kombit” u mbushën me qytetarë, të rinj, familje, studentë, aktivistë, artistë, ambientalistë dhe përfaqësues të shoqërisë civile. Protesta nuk kishte një udhëheqës të qartë. Në shumë raste, njerëzit nuk dëgjonin as kush fliste me megafon, por sloganet përhapeshin vetë në turmë. “Rama në burg, Berisha në burg”, “Anulloje projektin”, “Shqipëria nuk shitet”, “Shteti i oligarkëve”, “Dorëheqje”, “Këtu vendosim ne”, “Bojkotoni mediat” dhe “O sa turp me qenë polic” u bënë pjesë e fjalorit të sheshit.
Në këtë pikë, protesta u bë më shumë se mjedisore. Rigels Xhemollari nga Qëndresa Qytetare e përshkroi si revoltë kundër arrogancës, korrupsionit, mungesës së transparencës dhe dhunës së qeverisë. Sipas tij, nuk duhen kërkuar vetëm kërkesa teknike, sepse kjo është revoltë e akumuluar e brezit të ri. Edhe në emisionet televizive u theksua se protesta ka kapur pakënaqësinë e shtresës së mesme, të rinjve që nuk gjejnë meritokraci, qytetarëve që përballen me çmime të larta, taksa, presion administrativ dhe mungesë besimi te partitë.
Në emisionin “Opinion”, debati nxori qartë se protesta e ditës së tretë nuk lidhej më vetëm me Zvërnecin. Ajo po artikulonte shëndetësinë, arsimin, korrupsionin, shpopullimin, çmimet, naftën, ushqimet, mediat dhe oligarkinë. U ngrit pyetja thelbësore: nëse projekti anulohet, a shuhet protesta? Apo protesta tashmë kërkon më shumë: dorëheqjen e qeverisë dhe një ndryshim më të madh politik? Kjo mbetet pyetja më e rëndësishme për të ardhmen e kësaj lëvizjeje.
Protestuesit refuzuan ftesën e Ramës për të zgjedhur 20 përfaqësues dhe për t’u ulur në dialog publik me të. Ata e interpretuan këtë si tentativë për përçarje, duke kujtuar përvojën e protestës së studentëve, ku dialogu me qeverinë shihet nga shumë prej tyre si moment që e dobësoi lëvizjen. Mesazhi i tyre u përmblodh me formulën: “Dialogu bëhet në shesh”.
Protesta mori përmasa edhe në diasporë. U njoftuan tubime në Tiranë, Durrës, Korçë, Vlorë, Berlin, Mynih, Stockholm, Milano, Firence, Londër, New York, Toronto, Bruksel, Bologna dhe Shkup. Slogani kryesor i diasporës ishte: “Nuk kemi tokë për të shitur”. Kjo tregoi se çështja e Zvërnecit nuk po mbetej vetëm në Shqipëri, por po shndërrohej në kauzë të diasporës shqiptare, sidomos për mbrojtjen e ekosistemit, transparencën e pronave dhe kundërshtimin e projekteve në zona të ndjeshme.
Dimensioni grek e komplikoi edhe më shumë situatën. Mediat greke i kushtuan vëmendje të madhe projektit. Star Channel News e paraqiti si zhvillim që mund të ndikojë në konkurrencën turistike të Ishujve Jon, sidomos Korfuzit dhe Kefalonisë. Në Greqi u fol edhe për pronat e minoritetit grek, ndërsa disa politikanë grekë përdorën terma si “Epiri i Veriut”. Eurodeputetja greke Afroditi Latinopoulou kërkoi dëbimin e ambasadores shqiptare në Athinë, duke e lidhur incidentin në Zvërnec me dhunimin e një qytetari me shtetësi greke.
Rama iu përgjigj ashpër kësaj linje, duke refuzuar pretendimet se Narta dhe Zvërneci janë zonë minoritare greke. Për të dhe për një pjesë të analistëve pro-projektit, ndërhyrja greke lidhet me konkurrencën turistike dhe interesin e Greqisë për të mos parë një destinacion luksoz shqiptar pranë Korfuzit. Disa shkuan edhe më larg, duke e përshkruar protestën si “protestë greke” apo si përpjekje për të penguar zhvillimin e Shqipërisë.
Por kjo narrativë mori goditje kur Faktoje verifikoi se fotografia e përhapur si provë për autobusë grekë që po hynin në Shqipëri për protestën e 1 qershorit ishte e gjeneruar me inteligjencë artificiale. Imazhi përmbante gjurmë SynthID me origjinë nga OpenAI dhe kishte tipare tipike të përmbajtjeve AI: autobusë të ngjashëm, fytyra të paqarta, pankarta të çuditshme dhe kompozim tepër të rregullt. Kathimerini kishte raportuar vetëm për dy autobusë nga Athina për protestën e 30 majit në Zvërnec, jo për protestën e 1 qershorit në Tiranë dhe jo me një fotografi kufitare. Ky episod hapi një front të ri: luftën e informacionit, ku AI përdoret për të ushqyer narrativa politike dhe nacionaliste.
Jehona ndërkombëtare u rrit edhe nga raportimi i New York Times, e cila e paraqiti protestën si pjesë të pakënaqësive më të gjera në Shqipëri. Sipas raportimeve të cituara, NYT foli për projektet e lidhura me Jared Kushnerin, për investimin në Sazan dhe zhvillimin në një gadishull me ndjeshmëri mjedisore, duke nënvizuar se projektet kanë ngritur shqetësime për mjedisin dhe mungesën e transparencës. Rama i ka hedhur poshtë pretendimet se Kushner ka marrë trajtim preferencial për shkak të lidhjeve familjare me Trumpin.
Ben Blushi e komentoi çështjen me një metaforë historike, duke thënë se Zvërneci është shumë i bukur, por shumë i vogël që aty të zihet Europa me Trumpin, siç ndodhi me Pompein dhe Cezarin në Durrës para më shumë se dy mijë vitesh. Ky koment e përmbledh dimensionin simbolik: një vend i vogël bregdetar po ngarkohet me konflikte që shkojnë përtej përmasës së tij fizike.
Në politikën shqiptare, qëndrimet janë më të ndërlikuara se ndarja pro dhe kundër. Sali Berisha ka deklaruar se mbështet investimin e huaj në Zvërnec. Ai tha se ishte dakord edhe kur u përmend për herë të parë Jared Kushner, sepse investitorët “i kanë paratë”. Sipas tij, investimi në Zvërnec është marrëdhënie private dhe ndërtimet në zona të mbrojtura mund të bëhen nëse respektohen standardet, duke përmendur Thethin dhe Valbonën si shembuj. Kjo e vendos opozitën tradicionale në pozitë të vështirë: ajo nuk është kundër projektit në parim, ndërsa protesta në shesh refuzon njëkohësisht Ramën dhe Berishën.
Ergys Mërtiri e interpretoi protestën si goditje më të fortë për Berishën sesa për Ramën, sepse ajo dëshmon se ekziston revoltë reale kundër qeverisë, por jo nën drejtimin e opozitës tradicionale. Dashamir Shehi tha se protesta është më shumë shprehje e pakënaqësisë ndaj qeverisjes sesa kundërshti e informuar vetëm për projektin e Zvërnecit. Sipas tij, projekti është bërë “sebep” për një zemërim që mund të rritet shumë nëse gjen kanal politik.
Brenda Partisë Socialiste, Erion Braçe solli një ton më reflektues. Ai pranoi se në protestë kishte qytetarë të thjeshtë, natyrdashës dhe socialistë. Ai tha se qeveria duhet të mësohet të qeverisë me njerëzit, jo pa ta, dhe se qytetarët ndihen të lënë mënjanë nga vendimmarrja. Por njëkohësisht Braçe theksoi se Shqipëria nuk ka luksin ta humbë këtë projekt. Sipas tij, duhet vendosur ekuilibër mes interesave të natyralistëve, pronarëve të ligjshëm, ekonomisë dhe zhvillimit.
Në thelb, dosja e Zvërnecit ka disa boshte kryesore.
Boshti i parë është investimi: qeveria dhe kompania e shohin si projekt historik, me miliarda euro, mijëra vende pune, turizëm luksoz dhe ngritje të profilit ndërkombëtar të Shqipërisë.
Boshti i dytë është mjedisi: ambientalistët paralajmërojnë se zhvillimi urban në një zonë të mbrojtur mund të shkatërrojë ekosistemin e Nartës, dunat, shpendët, lagunën dhe një pasuri natyrore me vlera të rralla.
Boshti i tretë është prona: banorët pretendojnë të drejta historike, ndërsa kompania thotë se ka blerë tokën nga pronarë të ligjshëm. SPAK-u duhet të sqarojë zinxhirin e pronësisë.
Boshti i katërt është dhuna: zvarritja e protestuesit nga persona të sigurisë private e ktheu një debat teknik në revoltë publike.
Boshti i pestë është transparenca: mungesa e projektit final, mungesa e studimit mjedisor të publikuar, heshtja e disa institucioneve dhe komunikimi i paqartë kanë prodhuar mosbesim.
Boshti i gjashtë është politika: protesta ka dalë jashtë kontrollit të partive dhe po artikulon pakënaqësi ndaj gjithë elitës së vjetër.
Boshti i shtatë është gjeopolitika: emri i Kushnerit, investitorët nga Katari, reagimet greke, jehona në SHBA dhe dilema Europë-Trump e kanë kthyer Zvërnecin në çështje ndërkombëtare.
Boshti i tetë është modeli i zhvillimit: a duhet Shqipëria të ndërtojë turizëm elitar me investitorë të mëdhenj apo të ruajë një zhvillim më të kujdesshëm, më social, më publik dhe më ekologjik?
Për momentin, asnjëra palë nuk është tërhequr. Rama thotë se projekti nuk ndalet. Protestuesit thonë se nuk ka dialog jashtë sheshit. SPAK heton pronat, por ende nuk ka folur qartë për publikun. Investitorët deklarojnë se respektojnë proceset publike dhe institucionale, por janë gati të ecin përpara. Ambientalizmi, prona, transparenca, politika, turizmi dhe gjeopolitika janë bërë një nyje e vetme.
Zvërneci tashmë nuk është vetëm një emër në hartën e Vlorës. Ai është kthyer në simbol të pyetjes më të madhe që Shqipëria po ia bën vetes: çfarë zhvillimi duam, për kë bëhet ky zhvillim dhe kush vendos për pasuritë natyrore, publike e kombëtare të vendit?/TetovaNews
