Kur mori detyrën si president i SHBA-së në vitin 1961, John F. Kennedy u paraqit si një mesia politik plot energji dhe forcë. Fakti që simboli i shpresës në të vërtetë vuante nga sëmundje të rënda u mbajt për një kohë të gjatë sekret. Një dokumentar i SPIEGEL TV tani i kushtohet historisë tronditëse të sëmundjeve të Kennedy-t.
Gjatë një prej vizitave të tij në Shtëpinë e Bardhë, Harry Belafonte solli me vete djalin e tij të vogël, Davidin. John F. Kennedy e lejoi djalin të ulej te tavolina e tij e punës dhe i dha letër e laps, që të vizatonte paksa ndërsa burrat bisedonin. Lapsi nuk punonte.
“Hej, lapsi nuk punon!”, i bërtiti Davidi i vogël presidentit.
“Epo, David”, iu përgjigj njeriu më i fuqishëm në botë, “sapokeni zbuluar diçka. Ka shumë gjëra këtu që nuk funksionojnë.”
Është një dialog me karakter simbolik, të cilin Belafonte, ndihmës i fushatës zgjedhore dhe mik i presidentit, e rikujton në një intervistë në dokumentarin katërorësh të SPIEGEL TV me titull **“The Kennedys. Triumfi dhe rënia e një familjeje amerikane”**.
Se çfarë tjetër nuk funksiononte, John F. Kennedy natyrisht e mbante për vete – si shumë gjëra të tjera, përfshirë edhe të vërtetën për gjendjen e tij shëndetësore.
Nga jashtë ai paraqitej gjithmonë si shpresa e fortë dhe energjike, i cili gjatë inaugurimit presidencial më 20 janar 1961, pavarësisht temperaturave nën zero, qëndroi për orë të tëra në të ftohtë pa pallto dhe kokëzbuluar.
Fakti që burri rrezatues me lëkurë të nxirë nga dielli ishte në të vërtetë një rrënojë fizike dhe kishte marrë tashmë tri herë sakramentin e fundit, ishte ndër sekretet më të ruajtura në historinë e SHBA-së.
“Po ta kishte ditur kombi sa i sëmurë ishte në të vërtetë John F. Kennedy, ai nuk do të ishte bërë kurrë president”, përmbledh biografi i tij Robert Dallek në intervistë.
Vetëm rreth 40 vjet pas atentatit fatal në Dallas, familja Kennedy lejoi historianin të kishte qasje në dosjet mjekësore të JFK-së – dhe i dha SPIEGEL TV mundësinë të shohë dokumente private pak të njohura pas fasadës së pushtetit.
Idil noti në kopshtin presidencial
Kështu, për shembull, pamjet amatore tregojnë Kennedy-n si një baba sinqerisht të lumtur dhe bashkëshort të dashur. Me një shikim të butë ai sheh fëmijët e tij të vegjël, John John dhe Caroline, teksa ngjiten në rrëshqitësen që bashkëshortja Jackie kishte vendosur në kopshtin e Shtëpisë së Bardhë.
Ai e shoqëron familjen gjatë lojërave në këndin presidencial me shtëpi në pemë, qen, qengja, lepuj dhe poni, i vështron duke u larë në shatërvanin pranë Pennsylvania Avenue dhe piqte me ta hot dog dhe hamburgerë.
Një tjetër regjistrim privat i zbuluar tregon JFK-në në Pashkët e vitit 1963. I veshur vetëm me rroba banje, djali i artë argëtohet në pishinën e rezidencës verore familjare në Palm Beach, Florida. Ai tërheq vajzën Caroline në ujë me një gomë noti ose ndihmon djalin e vogël John John që ta lëshojë barkën e tij lodër kuq e bardhë.
Pasdite, Kennedy shikon vezët e Pashkëve të ngjyrosura nga fëmijët e tij. Asnjë gjurmë sëmundjeje – po të mos rrinte presidenti rinor aq çuditshëm i ngrirë në një karrige lëkundëse.
Megjithëse familja e tij gjithmonë pretendonte se problemet me shpinën ishin pasojë e një aksidenti të rëndë gjatë futbollit amerikan, në të vërtetë John F. Kennedy vuante nga problemet me shpinën që në fëmijëri, si dhe nga astma, lodhja ekstreme dhe shumë alergji.
Pas njërës prej tri operacioneve të rënda në shpinë, Kennedy ra në koma dhe për disa javë qëndroi mes jetës dhe vdekjes.
Njeriu më i fuqishëm në botë me korse mbështetëse dhe këpucë ortopedike
Për të ushtruar detyrën si senator dhe më vonë si president i SHBA-së, Kennedy duhej të mbante jo vetëm një korse mbështetëse, por edhe këpucë ortopedike.
Përveç qetësuesve, antibiotikëve, antidepresantëve dhe ilaçeve për gjumë, John F. bënte deri në pesë banja të nxehta në ditë për të lehtësuar vuajtjet e tij.
Sa herë udhëtonte, ai merrte me vete një karrige lëkundëse të palosshme. Për shkak se dyshekët e butë ia shtonin dhimbjet, përdorte dyshekë shumë të fortë specialë – ose flinte në dysheme nëpër hotele.
Megjithatë, sipas biografit Dallek, shumë më e rëndë sesa problemi i tij me shpinën ishte trajtimi i gabuar mjekësor për problemet e tij të zorrëve.
Që kur ishte djalë, Kennedy vuante vazhdimisht nga diarrea, lodhja dhe kolapset misterioze, si pasojë e të cilave duhej të qëndronte për javë të tëra në shtrat.
Në janar të vitit 1935, Kennedy 17-vjeçar i shkroi një miku:
“Dje hodha një sy në dosjen time mjekësore dhe pashë se nuk dinë më çfarë të bëjnë dhe po më matin madhësinë e arkivolit.”
Më vonë iu diagnostikua **sëmundja Addison**, një mosfunksionim i gjëndrës mbiveshkore.
Kortizoni që i jepej kundër kësaj sëmundjeje i shkaktoi fryrje të trupit; për më tepër, dëmtoi kockat dhe me gjasë shkaktoi osteoporozë – gjë që i përkeqësoi edhe më shumë problemet me shpinën.
I torturuar nga shumë sëmundje, politikani kishte në periudha të caktuara deri në tetë mjekë njëkohësisht – mes tyre edhe mjekun me origjinë gjermane Max Jacobson, i njohur si “Dr. Feelgood”, i cili i përshkroi një përzierje amfetaminash dhe placente deleje.
Dhimbje koke në mungesë të seksit
Kennedy madje i kishte thënë një miku të afërt se mund të shkruhej një libër për të me titullin:
**“John F. Kennedy – një histori sëmundjesh.”**
Megjithatë, për botën e jashtme, përtej rrethit të ngushtë të miqve dhe familjes, Kennedy ruajti me fanatizëm imazhin e sportistit të fortë.
Siç tregojnë pamjet e dokumentarit të SPIEGEL TV, presidenti i linte me shpejtësi patericat mënjanë sapo bëhej fjalë për pushtetin politik – ose kur ndonjë grua ishte afër.
Sepse asnjë prej vuajtjeve të tij nuk e pengoi John F. Kennedy-n të bënte një jetë të dyfishtë si joshës i papërmbajtur.
“Efekti që ka te votueset femra është pothuajse i pahijshëm”, shkroi një herë **New York Times**.
“Gratë ose duan ta trajtojnë si fëmijë, ose ta martojnë.”
Ndërsa George Smathers, mik i Kennedy-t, tha për të:
“Ai kishte epshin seksual më aktiv që kam parë ndonjëherë te një burrë.”
Lista e pushtimeve të tij lexon si një “who is who” i Hollivudit. Mes tyre: **Marlene Dietrich**, **Zsa Zsa Gabor**, **Joan Crawford**, **Audrey Hepburn**, **Sophia Loren** – dhe natyrisht **Marilyn Monroe**.
Një herë, Kennedy i shpjegoi kryeministrit britanik Harold Macmillan se duhej të flinte me një grua të paktën çdo tri ditë – përndryshe i fillonin dhimbjet e kokës.
Më 22 nëntor 1963, një të premte me diell në mesditë, Kennedy vdiq nën breshërinë e plumbave në Dallas.
Për shkak të korsesë mbështetëse, presidenti amerikan mbeti ulur drejt pas të shtënës së parë. Plumbi i dytë e goditi JFK-në në kokë dhe i mori jetën.
Kennedy kishte qenë gjithë jetën i bindur se do të vdiste i ri për shkak të numrit të madh të sëmundjeve – por në fund ai ra viktimë e një atentati./TetovaNews
