Kongresi i pestë i subjektit të drejtuar nga Ziadin Sela, i mbajtur më 31 maj në Tetovë, nuk ishte vetëm një kongres formal partie. Ai ishte një moment ripozicionimi politik, organizativ dhe simbolik, përmes të cilit krahu i deritanishëm i Aleancës për Shqiptarët i udhëhequr nga Sela u përpoq të mbyllë një kapitull të vështirë politik dhe të hapë një fazë të re me emrin Lidhja Shqiptare.
Vetë ndryshimi i emrit nga Aleanca për Shqiptarët në Lidhja Shqiptare është vendimi më i dukshëm i kongresit, por jo domosdoshmërisht më i vetmi me peshë. Ky ndryshim nuk u paraqit si zëvendësim teknik i një emërtimi partiak, por si akt politik i shkëputjes nga kriza e brendshme, nga betejat për vulat, nga kontestet gjyqësore dhe nga përplasjet që e kanë shoqëruar këtë subjekt në periudhën e fundit. Në këtë kuptim, Lidhja Shqiptare u prezantua si vazhdimësi politike dhe historike e Aleancës për Shqiptarët, por edhe si një përpjekje për të ndërtuar identitet të ri, me simbolikë më të gjerë kombëtare.
Motoja “Lidhja është gjallë” ishte boshti emocional dhe politik i kongresit. Ajo synonte të përcillte mesazhin se subjekti nuk është shuar, nuk është dorëzuar dhe nuk është zhbërë nga përçarjet e brendshme. Përkundrazi, përmes kësaj motoje u tentua të krijohej përshtypja e një ringritjeje politike, ku humbjet, largimet dhe konfliktet paraqiten si fazë pastrimi dhe jo si dobësim përfundimtar. Pikërisht këtë linjë e ndërtoi edhe Ziadin Sela në fjalimin e tij, kur foli për njerëzit që “na tradhtuan”, por më pas e ktheu këtë plagë në argument politik, duke thënë se kur disa largohen, nuk krijohet boshllëk, por hapësirë për njerëzit e vërtetë.
Rizgjedhja e Selës me 713 vota pro, aq sa ishin delegatët e pranishëm, ishte një demonstrim uniteti të brendshëm. Politikisht, ky rezultat synon të tregojë se pas krizave dhe ndarjeve, struktura që ka mbetur rreth Selës është e konsoliduar dhe e rreshtuar qartë pas tij. Megjithatë, një unanimitet i tillë ka dy lexime. Nga njëra anë tregon mobilizim, disiplinë dhe mbështetje të pakontestuar për liderin. Nga ana tjetër, e bën edhe më të qartë se Lidhja Shqiptare është e lidhur shumë fort me figurën politike të Selës. Kjo i jep subjektit qartësi, por edhe e ngarkon Selën me përgjegjësi të plotë për suksesin apo dështimin e projektit të ri.
Një nga mesazhet më të forta të kongresit ishte refuzimi i hyrjes në Qeveri. Sela nuk e trajtoi këtë çështje si kalkulim teknik politik, por si çështje dinjiteti. Shprehja “dyert e turpit kurrë nuk mbyllen” ishte fjalia më goditëse e fjalimit të tij dhe me shumë gjasë do të mbetet si një nga citatet kryesore të këtij kongresi. Me këtë formulim, Sela tentoi ta paraqesë pjesëmarrjen eventuale në Qeveri jo si mundësi politike, por si kompromis të papranueshëm moral. Ai akuzoi faktorin politik maqedonas se tradicionalisht i ka joshur partitë shqiptare me pushtet për t’i dobësuar kauzat shqiptare dhe për t’ua ulur vlerën kërkesave politike të shqiptarëve.
Kjo e vendos Lidhjen Shqiptare në një pozicion të qartë opozitar. Por jo thjesht opozitar në kuptimin e zakonshëm partiak. Kongresi synoi ta paraqesë këtë subjekt si opozitë kauzash, jo si opozitë pritjeje për pushtet. Pikërisht për këtë arsye Sela e përsëriti idenë se “është kohë kauzash, jo pushteti”. Ky mesazh kishte adresë të dyfishtë: nga njëra anë ndaj shqiptarëve, të cilëve u kërkohet ta shohin Lidhjen Shqiptare si mbrojtëse të interesave të tyre; nga ana tjetër ndaj partive shqiptare në pushtet, të cilat indirekt paraqiten si të joshura nga pushteti dhe të larguara nga kauzat.
Rezolutat e miratuara në kongres janë pjesa më programore e ngjarjes. Ato e zhvendosin Lidhjen Shqiptare nga një parti që vetëm reagon ndaj zhvillimeve ditore, në një subjekt që pretendon të ketë platformë për riorganizim kushtetues, institucional dhe politik të shtetit. Rezoluta kundër majorizimit, rezoluta për decentralizim të mirëfilltë, rezoluta për karakterin binacional dhe barazinë shtetformuese, si dhe rezoluta për integrimin evropian, së bashku ndërtojnë katër shtyllat kryesore të diskursit të ri të partisë: barazia politike, vetëqeverisja lokale, shteti binacional dhe orientimi evropian.
Më e rëndësishmja ndër to është rezoluta për karakterin binacional të Maqedonisë së Veriut. Kjo rezolutë e vendos Lidhjen Shqiptare në një pozicion politik më të avancuar se kërkesat klasike për përfaqësim, punësim apo përdorim të gjuhës. Ajo kërkon rikonceptim të shtetit mbi bazën e barazisë ndërmjet shqiptarëve dhe maqedonasve si dy popujt kryesorë shtetformues. Kjo është një kërkesë me peshë të madhe politike, sepse prek themelet kushtetuese të shtetit dhe hap debat për modelin e ardhshëm institucional.
Në të njëjtën linjë është edhe kërkesa për parlament dydhomësh dhe për zbatimin e parimit të Badenterit edhe në Gjykatën Kushtetuese. Këto nuk janë kërkesa simbolike. Ato synojnë të vendosin mekanizma mbrojtës që do të pengonin, sipas Lidhjes Shqiptare, shfuqizimin e ligjeve të miratuara me shumicë të dyfishtë. Sela e lidhi këtë drejtpërdrejt me vendimet dhe përpjekjet rreth Balancuesit dhe Ligjit për Përdorimin e Gjuhëve, duke e paraqitur Gjykatën Kushtetuese si një pikë ku mund të ndodhë majorizimi institucional i shqiptarëve.
Çështja e gjuhës shqipe ishte zemra emocionale e fjalimit të Selës. Ai nuk e trajtoi gjuhën vetëm si të drejtë administrative apo si dispozitë ligjore, por si bërthamë identitare. Kur tha se gjuha është elementi i fundit që humbet kur asimilohesh, ai e ngriti debatin nga niveli juridik në nivel ekzistencial. Në këtë mënyrë, mbrojtja e gjuhës shqipe u paraqit si mbrojtje e vetë qenies shqiptare në Maqedoninë e Veriut. Kjo është arsyeja pse ai tha se për gjuhën do të flitet derisa të ketë tendenca për ta shkelur, por edhe pasi të bëhet plotësisht e barabartë në Kushtetutë.
Fjalimi i Ilire Dautit i dha kongresit dimension moral dhe ideologjik. Ajo e ndërtoi dallimin mes dy llojeve të politikës: politikës që merr benefite për vete dhe politikës që gërvisht duart për të larguar gjembat nga rruga e gjeneratave të ardhshme. Kjo metaforë u bë një nga figurat kryesore të kongresit. Përmes saj, Dauti e pozicionoi Lidhjen Shqiptare si subjekt sakrifice, ndërsa kundërshtarët politikë si përfitues personalë. Në fjalimin e saj u përmendën edhe momentet kur Aleanca për Shqiptarët, sipas saj, ka luajtur rol vendimtar: viti 2017, rrëzimi i regjimit, Ligji për Gjuhët, bllokimi për shtetësinë, mbështetja për propozimin francez dhe angazhimi për përfaqësim të drejtë.
Një element i rëndësishëm i kongresit ishte edhe përfshirja e diasporës. Përfaqësuesi i mërgatës foli për rolin e diasporës jo vetëm si burim financiar, por si faktor shoqëror, kombëtar dhe politik. Kjo është me rëndësi, sepse Lidhja Shqiptare po përpiqet ta shohë diasporën si pjesë të organizimit politik dhe jo vetëm si mbështetëse emocionale apo ekonomike. Në platformë u përmend edhe kapitalizimi i potencialit të mërgatës, përmes platformave investuese dhe kthimit të remitancave në kapital zhvillimor.
Platforma politike e prezantuar nga Remzi Mehmedi ishte përpjekje për ta sistemuar projektin e ri partiak në disa fusha kryesore: barazi kushtetuese, gjuhë shqipe, përfaqësim të drejtë, reformë zgjedhore, sundim të së drejtës, luftë kundër korrupsionit, decentralizim fiskal, zhvillim ekonomik, arsim cilësor, infrastrukturë, mjedis dhe integrim evropian. Në këtë aspekt, platforma synon ta nxjerrë Lidhjen Shqiptare nga imazhi i një partie vetëm etnike dhe ta paraqesë si subjekt me program të gjerë shtetëror. Megjithatë, boshti i saj mbetet i qartë: barazia shqiptaro-maqedonase dhe shmangia e majorizimit.
Zgjedhja e Kuvendit Qendror ishte një tjetër moment organizativ i rëndësishëm. Lista e anëtarëve përfshiu figura të njohura politike dhe strukturore të subjektit, përfshirë Ziadin Selën, Ilire Dautin, Elmi Azirin, Vjollca Berishën, Tiron Jajagën, Naim Bajramin, Berat Jakupin, Remzi Mehmedin dhe shumë emra të tjerë nga degët dhe strukturat lokale. Ky Kuvend Qendror do të jetë organi që do të bartë në praktikë vendimet e kongresit dhe do të përcaktojë nëse Lidhja Shqiptare do të mbetet vetëm një emër i ri apo do të shndërrohet realisht në organizim të ri politik.
Në aspektin komunikues, kongresi ishte i ndërtuar mirë. Ai kishte simbolikë historike, mesazh politik, dokumente programore, figurë qendrore, kundërshtar të qartë dhe synim të artikuluar. Simbolika historike vinte nga emri Lidhja Shqiptare dhe referimi te Abdyl Frashëri dhe Lidhja e Prizrenit. Mesazhi politik ishte “sot nis gjithçka”. Kundërshtari politik ishte majorizimi, pushteti që josh me poste dhe partitë që, sipas Selës, i lënë kauzat për interesa. Synimi ishte rikthimi në terren, zgjerimi i strukturave dhe ripozicionimi si forcë opozitare kombëtare.
Pika më e fortë e kongresit ishte qartësia e mesazhit. Nuk kishte dykuptimësi: partia ndryshon emër, Sela mbetet lider, hyrja në Qeveri refuzohet, barazia shqiptare vendoset në qendër, shteti binacional shpallet objektiv politik, gjuha shqipe trajtohet si çështje identitare dhe strukturat do të zgjerohen në terren.
Pika më e dobët potenciale është sfida e realizimit. Sepse një kongres mund të prodhojë simbolikë, emocione dhe vendime, por testi i vërtetë vjen pas tij. Lidhja Shqiptare duhet të dëshmojë se mund të ndërtojë struktura funksionale, të rikthejë besimin e elektoratit, të dallojë veten nga partitë e tjera shqiptare, të mos mbetet vetëm te retorika e kauzës dhe të prodhojë rezultat politik konkret në zgjedhjet e ardhshme.
Në fund, ky kongres mund të lexohet si përpjekja e Ziadin Selës për ta kthyer një krizë në fillim të ri. Ai nuk e fshehu dhimbjen e përçarjes, por e përdori atë për të ndërtuar narrativë ringritjeje. Nuk e fshehu betejën për vulat, por e përdori si arsye për emër të ri. Nuk e shmangu debatin për Qeverinë, por e ktheu në vijë ndarëse morale. Nuk e la gjuhën shqipe si temë teknike, por e ngriti në simbol identitar. Dhe nuk e paraqiti Lidhjen Shqiptare si vazhdim administrativ të Aleancës, por si një projekt që synon të marrë peshë më të madhe politike.
Nëse ky projekt do të ketë sukses, do të varet nga aftësia e Lidhjes Shqiptare për ta kthyer kongresin në organizim, organizimin në votë dhe votën në ndikim real politik. Por si ngjarje politike, Kongresi i pestë në Tetovë ishte padyshim momenti më i rëndësishëm i Selës pas ndarjeve të brendshme. Ai ishte kongresi ku Sela tentoi të thotë se historia e tij politike nuk ka përfunduar. Përkundrazi, sipas mesazhit të tij, ajo sapo ka hyrë në fazën më të re: “Sot nuk përfundon, sot nis gjithçka”.
FJALIMI I PLOTË I ZIADIN SELËS PAS ZGJEDHJES KRYETAR I LIDHJES SHQIPTARE
Ju faleminderit për edhe këto përgjegjësi të radhës.
Dikush mund të mendojë se ia kam marrë dorën, sepse shpesh jam ngjitur në këtë skenë, por nuk është ashtu. Çdo herë ngjitesh me emocione, çdo herë del në këtë skenë me përgjegjësinë që ke jo vetëm para anëtarësisë, jo vetëm para delegatëve, por edhe para gjeneratave që do t’i trashëgojnë vendimet që ne sot i sjellim si strukturë politike.
Lejoni t’i përshëndes bashkëpunëtorët, Komisionin Qendror, i cili bëri të mundur organizimin e këtij kongresi, që ne ta nisim dhe ta rikthejmë Lidhjen Shqiptare aty ku e ka vendin dhe aty ku e meriton.
Natyrisht, kësaj radhe kemi edhe emocionet brenda vetes për njerëzit që na tradhtuan, për njerëzit që thellë na ngulën thikën në asht. Kemi pyetje brenda vetes: pse? A u sollëm keq në ndonjë moment? A ua lëshuam rrugën, të gjitha rrugët e mundshme? A i nderuam edhe me këtë foltore dhe me zgjedhjen tonë? Po.
Pse nuk na dhanë një përgjigje që ta dimë pse ndodhi kjo? Prandaj i bartim edhe këto emocione me vete. Por ne do të vazhdojmë ta zgjasim dorën dhe të lëshojmë rrugë për shqiptarët e vërtetë, për shqiptarët që janë bashkë në kuadër të Lidhjes Shqiptare. Sepse, në fund të fundit, për këtë ekzistojmë si organizim politik dhe si organizim shoqëror.
Në jetë na vijnë njerëz e na ikin njerëz. Kur na ikin, nuk është largim, por është leksion i thellë, i shkruar në palcë të eshtrave. Kur na ikin, nuk është boshllëk, por krijim hapësire për njerëzit e vërtetë; për këta njerëz, për këto zonja e zotërinj që janë këtu, për ju si delegatë të kongresit dhe për shqiptarët e vërtetë që nuk janë këtu, por që po na ndjekin.
Unë e di që këta njerëz janë të fortë. Unë e di që këta njerëz janë mësuar të ndërtojnë, sepse janë po të njëjtët njerëz që i njoh për emër, mbiemër e fytyrë, me të cilët kemi ndërtuar kala nga asgjëja. Dhe nuk ka forcë që mund t’i rrënojë këto kala.
Nuk do të ketë më Aleancë për Shqiptarët të mbahet peng, gjoja me vula e gjoja me vendime gjykatash, sepse sot është Lidhja Shqiptare. Nuk kemi nevojë të jemi as peng, as kokulur, as vasalë, sepse kështu nuk mund t’u shërbejmë shqiptarëve.
Natyrisht, ky kongres kishte një pjesë solemne të mrekullueshme. Ishte një dokumentar të cilin të gjithë ju e patë, me skenën e Abdylit tonë të madh, Abdyl Frashërit, udhëheqësit të Lidhjes së Prizrenit, me simbolikën e Lidhjes Shqiptare dhe moton e këtij kongresi: “Lidhja është gjallë”.
Aty u dhanë shumë mesazhe dhe përgjigje që kërkohen sot dhe që kundërshtarët tanë politikë i shtrojnë nëpër media. U dhanë përgjigjet e para më shumë se 100 viteve. Janë përgjigjet tona.
Keni dëgjuar debatin për qeverinë: a do të bëhemi ne pjesë e qeverisë apo nuk do të bëhemi? Ky debat nuk është njëditor, nuk është i para një jave, as i para një muaji. Ai vazhdon prej kur është krijuar kjo qeveri dhe vazhdon të përsëritet e të stërpërsëritet.
Ka edhe deklarata të tipit se janë mbyllur dyert. Mos u gënjeni. Dyert e turpit, të dashur vëllezër dhe motra, kurrë nuk mbyllen. Ajo derë është derë turpi. Në atë derë Lidhja Shqiptare dhe deputetët e saj nuk hyjnë. Lidhja Shqiptare dhe trashëgimia e saj, Aleanca për Shqiptarët, dinë të dalin prej atyre dyerve, siç e kanë dëshmuar në të kaluarën.
Sepse, siç është thënë, kur kemi dalë, kemi qenë koka që ngrihen mbi qafën tonë dhe jo mbi qafë të huaja. Dhe nuk e përulim kokën.
Lejoni edhe pak të shtjelloj pse ndodh gjithë kjo propagandë. Të dashur vëllezër dhe motra, kjo bëhet për të na u goditur kauzat, për t’u dukur interesaxhinj dhe të ulët. Është loja që kjo qeveri dhe faktori politik maqedonas në vazhdimësi e ka bërë: t’i joshë faktorët politikë shqiptarë vetëm me pushtet dhe t’u thotë shqiptarëve: shihni çfarë përfaqësuesish politikë keni, që nuk e kanë hallin te problemet e popullit, por vetëm te rehatia personale.
Ne mund ta kishim zgjedhur rehatinë, por nuk mund të ecim pa dinjitet. Nuk mund të ecim me turp. Nuk mund të jetojmë jetën duke mos mundur t’i shohim në sy fëmijët tanë, sepse ajo rrugë do të ishte vrasje e së ardhmes së tyre.
Ne do të flasim për gjuhën, siç e kam thënë në shumë paraqitje të tjera publike. Nuk është modë gjuha. Do të flasim për gjuhën, për të drejtën që na shkelet, ashtu siç e tha edhe mysafiri që kishim nga Shqipëria.
Deri kur me gjuhën shqipe? Derisa të ketë tendenca për t’u shkelur. Derisa të mos pushojë të trajtohet si gjuhë e dorës së dytë. Edhe pasi të bëhet e barabartë me Kushtetutë, do të vazhdojmë të flasim për gjuhën dhe ta mbrojmë atë, sepse është identiteti ynë. Është fjala e parë që i themi njëri-tjetrit dhe që ua themi edhe të huajve, që ta dimë kush jemi.
Gjuha është elementi i fundit që humbet kur asimilohesh. Ne nuk e kemi ndërmend të asimilohemi. Nuk ka ndodhur me shekuj e mijëvjeçarë dhe nuk do të ndodhë as tani.
Natyrisht, ne sot sollëm edhe rezolutë për shtetin binacional. Shumëkush mund të pyesë: pse? Sepse, para së gjithash, Lidhja Shqiptare nuk i lejon vetes që shqiptarët të trajtohen si pakicë.
Ne jemi mbi 30 për qind e numrit të përgjithshëm të popullsisë. Një popull që ka kapacitet të ruajë paqen, të ndërtojë stabilitetin dhe të mbushë buxhetin jo vetëm me 30 për qind, por edhe më shumë, duke pasur parasysh edhe remitancat e diasporës, të cilën e përshëndes dhe e falënderoj për kontributin e vazhdueshëm ndaj kësaj ideje dhe kësaj kauze politike.
Nuk mund të trajtohet ky popull si pakicë. Nuk mund të trajtohet si pakicë një popull që para 25 vitesh tregoi se kishte kapacitet ta bënte edhe luftën.
Prandaj, po, shtet binacional. Nuk do të lejojmë që ata që duan të ndërtojnë shtet njëkombësh, sa herë që flitet për gjuhën, barazinë dhe elementet që duhet të na bëjnë të barabartë, të na pyesin se çfarë bëhet me gjuhët e tjera.
Ne nuk jemi kundër komuniteteve të tjera. Rezolutat tona parashohin edhe komunitetet e tjera etnike, të cilat duhet të gëzojnë çdo respekt dhe çdo të drejtë: turqit, boshnjakët, vllehët dhe të gjithë të tjerët. Kjo nuk është vetëm fjalë goje. Kështu është edhe e kaluara jonë.
Shqiptarët sollën Marrëveshjen e Ohrit. Të drejtat i gëzuan të gjitha komunitetet e tjera. Kështu sollëm edhe ligjin për përfaqësim të drejtë dhe adekuat, që e kemi dorëzuar në Parlament dhe që përfshin të gjitha komunitetet etnike.
Kuptohet, edhe eurointegrimet. Për eurointegrimet nuk kemi pasur kurrë dilemë. Në të kaluarën tonë politike kemi qenë ata që gjithmonë i kemi përkrahur eurointegrimet nga opozita, pa pasur nevojë t’i shkëmbejmë me pushtet. Kemi votuar nga opozita edhe ndryshimet kushtetuese, edhe anëtarësimin e vendit në NATO, pa pasur nevojë të shpërblehemi me pushtet.
Kjo është qasja jonë edhe sot për eurointegrimet, sepse ne jemi evropianë në gjen, në traditë dhe në kulturë. Jemi ndër themeluesit e civilizimit evropian.
Sot Bashkimi Evropian nuk është vetëm zhvillim ekonomik. Bashkimi Evropian është edhe gjeopolitikë. Është mbrojtje më e madhe për shqiptarët dhe për të gjithë qytetarët e Maqedonisë së Veriut, që të ndihen më të sigurt në tokën e tyre.
Ne nuk lejojmë majorizim. Temat etnike nuk mund të mbyllen. Nuk ka të drejtë askush t’i mbyllë. Secili ka obligim dhe amanet prej të parëve, ka obligim ndaj gjeneratave të reja që jo t’i mbyllë ato, por t’i kalisë e t’i ushqejë, sepse vetëm kjo është forma për të qenë të barabartë dhe për ta mbrojtur këtë të drejtë.
Sot po majorizohen të drejtat që janë arritur me ligje në Parlament. Gjykata Kushtetuese, me mbivotim etnik vetëm nga gjykatës të përkatësisë etnike maqedonase, shfuqizon balancuesin dhe bën përpjekje për të shfuqizuar edhe një pjesë të madhe të neneve të ligjit për gjuhën.
Kështu ndodh majorizimi: të arrish diçka dhe të kthehesh me vite mbrapa. Nuk duhet ta lejojmë dhe nuk do ta lejojmë. Prandaj, Lidhja Shqiptare nuk do të rrijë e strukur duke pritur vetëm të mbrohet. Përkundrazi, do t’u përgjigjet me sulm politik dhe institucional.
Badenteri duhet të vlejë edhe në Gjykatën Kushtetuese. Çdo ligj që votohet me Badenter në Parlament, duhet të trajtohet me të njëjtin mekanizëm edhe në Gjykatën Kushtetuese. Vetëm në këtë formë do të kemi garanci që ligjet që marrin vite për t’u miratuar të mos rrëzohen me një vendim të vetëm të Gjykatës Kushtetuese.
Akoma më tepër: avancim i parimit të Badenterit dhe parlament dydhomësh.
Të dashur vëllezër dhe motra, ne na pret shumë punë. Të dashur aktivistë që vini nga çdo qelizë e Lidhjes Shqiptare: sot nuk përfundon. Sot nis gjithçka.
Sot nisim krijimin e nëndegëve, përforcimin e tyre, stabilizimin e degëve dhe krijimin e të gjitha strukturave të Lidhjes Shqiptare, në mënyrë që ajo të bëhet e fortë dhe ne të vazhdojmë me detyrimet tona.
Ne e kemi ballin lart dhe jemi të hapur para shqiptarëve. Ju duhet të ndiheni krenarë dhe të shkoni t’u kërkoni përkrahje, sepse ne kurrë nuk i kemi turpëruar ata. Në çdo vendim kemi pasur parasysh shqiptarët dhe jo pushtetin, përmes të cilit mundohen të na joshin.
Ne kemi marrë votë prej tyre dhe i falënderojmë. Kemi marrë votë për ekzekutiv dhe kemi sjellë ligjin për gjuhën, për të cilin është ngritur i gjithë establishmenti politik maqedonas për ta rrëzuar nëpërmjet Gjykatës Kushtetuese.
Shumë vetë pyesin: kur do të implementohet? Atë ditë që Lidhja Shqiptare do t’i marrë votat prej shqiptarëve, atë ditë të jeni të sigurt se do të implementohet në çdo institucion, në çdo ministri dhe në çdo segment ku sot ka ministra që thonë se nuk e lejojnë gjuhën shqipe.
Prandaj, ju duhet të kërkoni votë bashkë me mua dhe me këtë ekip, që shqiptarët të na japin votë për t’i përfaqësuar në ekzekutiv, sepse në legjislativ i kemi përfaqësuar në mënyrë të dinjitetshme nga opozita.
Ndërkohë, janë momente të vështira politike. Unë i bëj thirrje të gjithë faktorit politik shqiptar, qofshin në opozitë apo në qeveri, ta harrojnë pushtetin për një moment.
Asgjë e re nuk ndodhi. Njësoj Gruevski i joshte shqiptarët me pushtet, njërën parti brenda dhe tjetrën te dera, për t’ia ulur peshën dhe vlerën kërkesave dhe nevojave që ju si shqiptarë i keni. Njësoj është edhe ky fenomen sot.
Prandaj kemi kërkuar tryezën e përbashkët të partive politike parlamentare shqiptare. E vetmja formë për ta nxjerrë jashtë funksioni lojën e pushtetit dhe për t’i vendosur përballë kauzat është kjo: është kohë kauzash, jo pushteti.
Na priftë e mbara.
Lidhja është gjallë.
Zoti ju bekoftë.
Zoti i bekoftë shqiptarët.
Faleminderit.
Përgatiti: Tetova News
MBAHET KONGRESI I PESTË I PARTISË, ASH RIBRENDOHET NË LIDHJEN SHQIPTARE (FOTO+VIDEO)
