Gazetaria shqiptare në Maqedoninë e Veriut humbi sot, më 2 korrik 2026, një nga emrat e saj të rëndësishëm: gazetarin, publicistin, profesorin dhe autorin Nijazi Muhamedi. I lindur në Xhepçisht të Tetovës, ai i përkiste brezit që e ndërtoi gazetarinë shqipe në kushte të vështira, duke lënë pas një trashëgimi të pasur profesionale, publicistike dhe intelektuale, transmeton Tetova News.

Është ndarë nga jeta veterani i gazetarisë shqiptare në Maqedoninë e Veriut, Nijazi Muhamedi, një nga figurat që për dekada me radhë dha kontribut të rëndësishëm në zhvillimin e medias shqipe, në gazetarinë televizive, në publicistikë dhe në mendimin kritik shqiptar.

Lajmi për ndarjen e tij nga jeta u bë i ditur sot, më 2 korrik 2026, duke shkaktuar dhimbje te familjarët, miqtë, kolegët, ish-nxënësit, bashkëpunëtorët dhe komuniteti i gjerë i gazetarëve. Në reagimet e shumta publike, Nijazi Muhamedi u kujtua si gazetar me integritet, publicist i mprehtë, profesor i përkushtuar, intelektual kritik dhe njeri që i shërbeu fjalës së lirë me dinjitet.

Sipas njoftimeve të publikuara, i ndjeri ishte Nijazi Nexhat Muhamedi, nga fshati Xhepçisht i Tetovës. Xhamia e Xhepçishtit njoftoi se varrimi i tij bëhet sot, më 2 korrik 2026, pas namazit të drekës.

Në materialet e publikuara deri tani nuk janë bërë të ditura shkaqet e vdekjes.

Nga Xhepçishti në gazetarinë shqiptare: rruga jetësore e Nijazi Muhamedit

Nijazi Muhamedi lindi në vitin 1947, në fshatin Xhepçisht të Tetovës. Shkollimin e mesëm e kreu në Tetovë, ndërsa studimet për Albanologji i vazhdoi në Universitetin e Beogradit.

Interesimi i tij për gazetarinë nisi herët, që në vitet e shkollës së mesme. Që në fillimet e tij, ai u lidh me fjalën e shkruar, me gjuhën shqipe dhe me nevojën për informim publik në një kohë kur mediat shqipe kishin rol të veçantë në ruajtjen e identitetit, kulturës dhe mendimit politik shqiptar.

Gjatë karrierës së hershme bashkëpunoi me gazetat “Flaka e Vëllazërimit”, “Zëri i Rinisë” dhe “Rilindja”. Në “Flakën e Vëllazërimit” punoi edhe si lektor, duke dëshmuar kujdesin e tij për gjuhën, saktësinë dhe standardin profesional të tekstit.

Pas largimit nga kjo gazetë, për një periudhë punoi si profesor i gjuhës shqipe në Gjimnazin e Tetovës. Ky dimension i jetës së tij u kujtua sot me emocion nga ish-nxënës, bashkëpunëtorë dhe njerëz që e kanë njohur nga afër. Për shumë prej tyre, Nijazi Muhamedi nuk ishte vetëm gazetar, por edhe profesor, këshilltar dhe njeri që i nxiste të rinjtë drejt dijes, emancipimit dhe mendimit kritik.

Kontributi në Radio Televizionin e Maqedonisë

Një nga kapitujt më të rëndësishëm të karrierës së tij ishte angazhimi në Radio Televizionin e Maqedonisë, ku punoi fillimisht si lektor, e më pas si gazetar dhe redaktor në programin në gjuhën shqipe.

Në këtë institucion, Muhamedi dha kontribut të rëndësishëm në ngritjen e gazetarisë televizive shqipe në Maqedoni. Ai ishte pjesë e brezit që punoi në krijimin, zhvillimin dhe profesionalizimin e redaksisë në gjuhën shqipe në TV Shkupi, në një kohë kur gazetaria televizive në shqip po ndërtonte identitetin e saj profesional.

Nga viti 1996 deri në vitin 1998, Nijazi Muhamedi ushtroi detyrën e zëvendësdrejtorit të përgjithshëm të RTVM-së, duke qenë, sipas materialeve të publikuara, shqiptari i parë në këtë funksion. Pas përfundimit të mandatit, deri në pensionim, punoi si këshilltar i drejtorit të përgjithshëm.

Ky fakt e vendos Muhamedin jo vetëm si gazetar të terrenit dhe redaktor të përkushtuar, por edhe si një nga figurat shqiptare që mbajtën përgjegjësi të rëndësishme drejtuese në institucionin publik radioteleviziv.

Një nga themeluesit e epokës së gazetarisë televizive shqipe

Në reagimin e tij, gazetari dhe publicisti Daut Dauti e përshkroi Nijazi Muhamedin si një nga njerëzit që shënuan epokën e gazetarisë televizive në gjuhën shqipe në Maqedoni.

Sipas Dautit, të jesh ndër të parët në një fushë është rëndësi më vete, por të jesh ndër ata që e filluan dhe e zhvilluan për dekada gazetarinë televizive shqipe në Maqedoni është “pjesë e historisë”.

Ai kujton se Muhamedi ishte aty kur duhej të ndërtohej redaksia e TV Shkupit në gjuhën shqipe, kur duhej të përvetësohej teknika e gazetarisë televizive dhe kur kjo përvojë duhej t’u përcillej gjeneratave të reja.

Ky vlerësim e nxjerr qartë peshën profesionale të Nijazi Muhamedit: ai nuk ishte vetëm pjesëmarrës në gazetari, por një nga ndërtuesit e saj, një njeri që kontribuoi në standard, në cilësi, në kreativitet dhe në formimin e brezave të rinj të gazetarëve.

Publicist, autor dhe zë kritik për çështjet shqiptare

Përveç gazetarisë, Nijazi Muhamedi u mor gjatë edhe me publicistikë. Ai botoi disa vepra me tema politike, historike, kulturore dhe shoqërore, duke trajtuar në mënyrë të veçantë pozitën e shqiptarëve në Maqedoninë e Veriut.

Ndër veprat e përmendura janë:

“Fjala në shteg”
“Vështrime në anën përballë”
“Punët e këtushme”
“Maqedonia shqiptare”

Vepra “Maqedonia shqiptare” u përmend veçanërisht në reagimin e Daut Dautit. Sipas tij, pas botimit të Enciklopedisë së Akademisë Maqedonase të Shkencave dhe Arteve, me përmbajtje të diskutueshme për shqiptarët, Nijazi Muhamedi iu përgjigj me një botim të veçantë me tekste të përmbledhura, të cilin Dauti e cilësoi si “punë kolosale”.

Në shkrimet e tij, Muhamedi trajtoi çështje të identitetit, barazisë, pozitës politike dhe kulturore të shqiptarëve, si dhe zhvillimet shoqërore në një vend shumëetnik si Maqedonia e Veriut. Ai u kujtua sot si intelektual që nuk shkruante për efekt të momentit, por për të nxitur mendim, debat dhe vetëdije.

Profesor dhe njeri që ndikoi në formimin e brezave

Një pjesë e rëndësishme e trashëgimisë së Nijazi Muhamedit lidhet me rolin e tij si profesor dhe si njeri që ka ndikuar në formimin e brezave.

Në reagimet e sotme, disa prej atyre që e kanë njohur e kujtuan si njeri që jepte këshilla, mbështeste të rinjtë dhe i nxiste drejt shkollimit, mendimit kritik dhe guximit intelektual.

Ilvije Ziberi Jashari shkroi se fjalët dhe bisedat me prof. Nijaziun i kishin dhënë fuqi në një kohë kur femra shqiptare e kishte të vështirë të ecte në rrugën e dijes dhe emancipimit. Ajo e kujtoi si njeri që i ndihmoi të përballonin paragjykimet shoqërore, të cilat ai i quante “perde e zezë”.

Edhe Izet Zeqiri e cilësoi si profesor, gazetar dhe publicist të mirënjohur, si “strateg të fjalës dhe të mendimit të thellë kritik”. Sipas tij, çdo takim me prof. Nijaziun ishte “një shkollë më vete”.

Ky dimension njerëzor e bën figurën e tij më të plotë. Nijazi Muhamedi nuk la gjurmë vetëm në faqe gazetash, emisione televizive apo libra, por edhe në kujtesën e njerëzve që i ndihmoi, i këshilloi dhe i frymëzoi.

Mentor i gazetarëve të rinj

Një nga reagimet më të ndjera erdhi nga gazetari Urim Saliu, i cili e kujtoi Nijazi Muhamedin si një nga njerëzit që e orientuan në fillimet e gazetarisë.

Saliu shkroi se ka pasur fatin të punojë me të në disa redaksi, veçanërisht në revistën politike javore “Epoka e Re”, të cilën e përshkroi si një shkollë mendimi, ku gazetaria nuk matej me klikime, por me argument, analizë dhe përgjegjësi.

Në kujtimin e tij, Nijazi Muhamedi del si redaktor dhe mentor i rrallë: njeri që dinte ta vlerësonte një tekst të mirë, por edhe të kritikonte me kujdes, pa e poshtëruar autorin. Kritika e tij, sipas Saliut, nuk ishte për të ulur dikë, por për ta ngritur.

Një nga fjalitë më domethënëse të këtij reagimi është: “Nijazi Muhamedi nuk la pas vetëm artikuj, analiza dhe libra. Ai la pas gazetarë.”

Kjo fjali përmbledh ndoshta më mirë se çdo gjë tjetër ndikimin profesional të tij. Ai ishte pjesë e një tradite ku gazetaria nuk shihej si garë e shpejtë për tituj dhe klikime, por si përgjegjësi ndaj së vërtetës dhe publikut.

Reagimet publike dhe institucionale

Për ndarjen nga jeta të Nijazi Muhamedit kanë reaguar familjarë, kolegë, personalitete publike, gazetarë, ish-nxënës dhe subjekte politike.

Kryetari i Komunës së Tetovës, Bilall Kasami, e cilësoi Muhamedin si doajen të gazetarisë shqiptare, publicist dhe intelektual të shquar, i cili për dekada i shërbeu fjalës së lirë, gazetarisë dhe çështjes shqiptare me përkushtim, urtësi dhe integritet.

Bashkimi Demokratik për Integrim – BDI e quajti Nijazi Muhamedin një nga figurat më të shquara të gazetarisë shqipe dhe një ndër themeluesit e redaksisë në gjuhën shqipe në TV Shkupi.

Qemal Rushiti e kujtoi si gazetar, gjuhëtar, publicist, analist dhe intelektual të përkushtuar, duke veçuar edhe rolin e tij në iniciativën për manifestimin “Ora Letrare”, kushtuar trashëgimisë historike të Kalasë së Nicës.

Shuip Ziberi e përshkroi si profesor dhe këshilltar, madje duke e quajtur me një vlerësim simbolik “Faik Konica i Tetovës dhe më gjerë”.

Në anën tjetër, familjarët e kujtuan me dhimbje si baba të dashur, duke shkruar se kujtimi dhe dashuria për të do të jetojnë përgjithmonë në zemrat e tyre.

Një trashëgimi që mbetet në gazetari, publicistikë dhe kujtesë

Nijazi Muhamedi largohet nga jeta, por pas vetes lë një trashëgimi të gjerë: në gazetari, në televizion, në publicistikë, në arsim, në mendimin kritik dhe në kujtesën e njerëzve që e njohën.

Ai ishte pjesë e brezit që e ndërtoi gazetarinë shqipe në Maqedoni me punë, dije, përgjegjësi dhe sakrificë. Ishte ndër ata që e kuptuan median si shërbim publik, jo si zhurmë të përditshme. Ishte njeri i fjalës së shkruar, i gjuhës, i debatit, i kulturës dhe i angazhimit për barazi.

Për kolegët, ai ishte gazetar me integritet.
Për nxënësit, profesor që u dha dije dhe guxim.
Për të rinjtë, këshilltar dhe mbështetës.
Për publicistikën shqiptare, zë kritik dhe mendje e rafinuar.
Për Xhepçishtin dhe Tetovën, figurë e respektuar.
Për median shqipe në Maqedoninë e Veriut, pjesë e historisë së saj.

Nijazi Muhamedi do të kujtohet si një nga ata njerëz që nuk e përdorën fjalën për të kaluar kohën, por për të ndërtuar mendim, për të mbrojtur të vërtetën dhe për t’i shërbyer shoqërisë.

I qoftë i lehtë dheu.

REAGIMET E PLOTA

Lajmërimi i familjes

Niki Illyri

LAJMËRIM MORTOR

Me dhimbje të thellë njoftojmë familjarët, miqtë dhe dashamirët se babai ynë i dashur, Nijazi Muhamedi, u nda nga jeta, duke lënë pas pikëllim të madh dhe kujtime të paharruara.

Pusho në paqe, babai ynë i shtrenjtë. Kujtimi dhe dashuria jote do të jetojnë përgjithmonë në zemrat tona.

Njoftimi i Xhamisë së Xhepçishtit

Xhamia e Xhepçishtit

“…të Allahut jemi dhe vetëm tek Ai do të kthehemi”.
El-Bekare, 156

Të nderuar bashkëfshatarë,

Ju informojmë se ka ndërruar jetë Nijazi Nexhat Muhamedi, babai i Blertin Muhamedit. Varrimi i të ndjerit do të bëhet sot, më 02.07.2026, e enjte, pas namazit të drekës.

Allahu xh.sh. e mëshiroftë të ndjerin, kurse familjes Allahu i faltë sabër!

Amin!

Bilall Kasami

Me pikëllim të thellë mora lajmin për ndarjen nga jeta të doajenit të gazetarisë shqiptare, publicistit dhe intelektualit të shquar, Nijazi Muhamedi.

Për dekada me radhë, ai i shërbeu fjalës së lirë, gazetarisë dhe çështjes shqiptare me përkushtim, urtësi dhe integritet, duke lënë gjurmë të pashlyeshme në jetën mediatike dhe intelektuale të vendit tonë.

Familjes Muhamedi, të afërmve, miqve dhe kolegëve të tij u shpreh ngushëllimet më të sinqerta.

Zoti e mëshiroftë!

Bashkimi Demokratik për Integrim – BDI

Sot gazetaria shqipe ka humbur një nga figurat e saj më të shquara.

Lajm i hidhur është ndarja nga jeta e gazetarit Nijazi Muhamedi.

Nijaziu nuk ishte vetëm një gazetar i përkushtuar, por edhe një ndër themeluesit e redaksisë në gjuhën shqipe në TV Shkupi.

Gjatë gjithë karrierës së tij, ai dha një kontribut të jashtëzakonshëm në ngritjen e cilësisë së gazetarisë, duke reflektuar kreativitetin dhe profesionalizmin e tij në çdo emision dhe tek çdo brez i ri gazetarësh.

Ai ushtroi profesionin me dinjitet si gazetar, redaktor dhe më pas edhe si zëvendësdrejtor i RTM-së.

Shprehim ngushëllimet më të sinqerta për familjen, miqtë dhe të gjithë ata që patën fatin ta njohin dhe të punojnë me të.

Daut Dauti

NIJAZI MUHAMEDI, GAZETARI QË SHËNOI EPOKËN E GAZETARISË TELEVIZIVE NË GJUHËN SHQIPE!

Lajm i hidhur largimi i Nijazi Muhamedit. Humbëm një koleg dhe mik të sinqertë! Humbi gazetaria jonë një penë të shkëlqyer, të mprehtë dhe tepër inventive.

Të jesh ndër të parët, nuk është pak në çfarëdo fushe a veprimtarie. Por të jesh ndër ata të paktë që e kanë filluar dhe pastaj zhvilluar ndër dekada gazetarinë televizive në gjuhën shqipe në Maqedoni, kjo është pjesë e historisë.

Nijazi Muhamedi ishte aty kur duhej të ekipohej redaksia e TV Shkupit në gjuhën shqipe, të përvetësonte teknikën e gazetarisë televizive, së pari për vete bashkë me kolegët tjerë, e pastaj edhe t’ua përcillte gjeneratave pasuese në zhvillimin e kësaj redaksie deri në shndërrimin në kanal të veçantë.

Kontributi i tij është në ngritjen e cilësisë së gazetarisë, pasi duke qenë vetë krijues, do ta përcillte kreativitetin e tij në çdo emision a kontribut televiziv dhe tek çdo i ri që do të vinte në redaksi. Aty ushtroi profesionin si gazetar, redaktor dhe në fund edhe si zëvendësdrejtor i RTM-së.

Në anën tjetër, ai ishte një intelektual i veçantë, me njohuri të gjera në fushën e modeleve politike për një shoqëri heterogjene siç është Maqedonia dhe me ngulm angazhohej në implementimin e standardeve më të avancuara të barazisë.

Kur ndodhi botimi i Enciklopedisë së Akademisë Maqedonase të Shkencave dhe Arteve, me shumë përmbajtje diskutabile për shqiptarët, Nijazi Muhamedi u ngrit mbi zhurmën që u bë atëherë, duke iu përgjigjur kësaj Akademie me një botim të veçantë me tekste të përmbledhura, “Maqedonia Shqiptare”, një punë kolosale që mund ta bëjnë vetëm institucionet.

Nijazi Muhamedi i mbeti besnik gjer në fund profesionit dhe angazhimit intelektual, i parehatshëm dhe i papajtueshëm asnjëherë me realitetin, gjithnjë duke synuar vlera më të larta si në fushën e profesionit, si në fushat shoqërore, ashtu edhe në krijimtari.

Kam pasur nderin ta kem mik dhe koleg, ku shpesh na janë gërshetuar edhe rrugët profesionale, siç dëshmojnë edhe këto fotografi kur patëm qenë bashkë në një delegacion të shkrimtarëve të Maqedonisë në Shqipërinë ende komuniste, në vjeshtë të vitit 1990. Nijaziu është djathtas në foton e parë, bashkë me shkrimtarët Jevrem Bërkoviq, Mateja Matevski dhe Todor Çallovski, dhe në mes në të dytën, ku bashkë jemi me të birin e Sterjo Spasses, Ilindenin. Në fotografinë e fundit, bashkë me të ndjerin Alush Kamberin, ishin mysafirë të rregullt të Festivalit të Rrushit në Bojanë.

Njerëzit e dijes i do edhe Perëndia, ndaj dhe Nijaziu shpresojmë ta ketë një vend të merituar në botën e përjetshme.

Qemal Rushiti

Me dhimbje të thellë mora lajmin për ndarjen nga jeta të Nijazi Muhamedit – gazetarit, gjuhëtarit, publicistit, analistit dhe intelektualit të përkushtuar, i cili me dijen, fjalën dhe veprën e tij la gjurmë të çmuara në jetën tonë kulturore e kombëtare.

Për mua, ai ishte shumë më tepër se një personalitet i shquar. Ishte miku ynë i Kalasë së Nicës, me të cilin hodhëm hapat e parë të iniciativës për organizimin e manifestimit “Ora Letrare”, kushtuar kësaj trashëgimie të vyer historike.

Ai besonte se historia, kultura dhe fjala e shkruar janë ura që lidhin brezat dhe forcojnë identitetin tonë.

Largimi i tij është një humbje e madhe për familjen, miqtë, bashkëpunëtorët dhe për mbarë botën shqiptare të dijes e kulturës. Megjithatë, kujtimi, vepra dhe kontributi i tij do të mbeten të gjalla dhe do të vazhdojnë të frymëzojnë brezat që vijnë.

I qoftë i lehtë dheu i vendlindjes, ndërsa familjes, të afërmve dhe të gjithë atyre që e njohën e e deshën, u shpreh ngushëllimet më të sinqerta.

Qoftë i përjetshëm kujtimi për Nijazi Muhamedin.

Shuip Ziberi

IN MEMORIAM: Profesori im i shtrenjtë dhe këshilltari im Nijazi Muhamedi

Me profesorin tim të dashur Nijazi Muhamedi në Tetovën tonë, në Zagreb.

Profesor Nijaziu ishte Faik Konica i Tetovës dhe më gjerë.

Nijazi Muhamedi në Zagreb tha:

“Shkupjania Gonxhe Bojaxhiu e vulosi shqiptarin në humanizmin botëror.”

Ngushëllime familjes, miqve, shokëve, kolegëve dhe nxënësve të tij gjimnazistë!

Lamtumirë, i nderuari profesor!

Zagreb, 2 korrik 2026.

Ilvije Ziberi Jashari

Një jetë në shërbim të fjalës së lirë!

Pushoftë në paqe shpirti i tij fisnik!

Do t’i mbaj në kujtesë shumë fjalë e biseda me prof. Nijaziun që më kanë dhënë fuqi për të përballuar sfidën në shkollimin tim në atë kohë kur femra shqiptare e kishte të vështirë të hapëronte në rrugën e dijes dhe emancipimit të saj.

Edhe pse nuk isha e para, paragjykimet ekzistonin ende. Ishin një barrë e rëndë që vështirë ishte t’i bëje ballë, por unë, falë përkrahjes së prof. Nijaziut, mësuesve të mi dhe familjes sime, që më kuptuan dhe më përkrahën, arrita t’i bëj ballë kësaj “perdeje të zezë”, siç e quante prof. Nijaziu.

Humbja e prof. Nijaziut nuk është humbje vetëm për familjen e tij, por për Xhepçishtin, gazetarinë dhe gjithë shoqërinë shqiptare.

Ngushëllime familjes, banorëve të Xhepçishtit, kolegëve, miqve dhe të gjithë atyre që e njohën!

Urim Saliu

Lamtumirë Nijazi Muhamedi, gazetaria shqiptare humbi një mendje të rafinuar

Sot dielli lindi si çdo mëngjes tjetër. Njerëzit dolën në rrugë. Redaksitë u zgjuan me ritmin e zakonshëm të lajmeve, me telefonat që bien pa pushim, me afatet që nuk presin askënd.

Vetëm ne, gazetarët, e ndiejmë se diçka mungon.

Nijazi Muhamedi nuk është më.

Dhe me largimin e tij, gazetaria dhe publicistika shqiptare humbën një zë kritik, një mendje të rafinuar, një publicist me kulturë të gjerë dhe një njeri që e donte fjalën e shkruar po aq sa e respektonte të vërtetën.

Për shumëkënd ai ishte gazetar. Për mua ishte shumë më tepër. Ishte një nga njerëzit që më orientuan në fillimet e gazetarisë.

Kam pasur fatin e madh të punoj me të në disa redaksi. Mbi të gjitha, në revistën politike javore “Epoka e Re”, një revistë që edhe sot, pas kaq vitesh, i mungon gazetarisë shqiptare. Ishte një shkollë mendimi, një vend ku gazetaria nuk matej me klikime, por me argument, analizë dhe përgjegjësi.

Aty e njoha më mirë Nijaziun. Nuk ishte njeri që fliste shumë për veten. Fliste për profesionin.

Fliste për përgjegjësinë. Fliste për të vërtetën. Dhe, mbi të gjitha, fliste për njeriun.

Në një kohë kur shumëkush e sheh suksesin e kolegut si humbjen e vet, Nijaziu ishte krejt ndryshe. Kur shkruaje një tekst të mirë, ai nuk kursente asnjëherë fjalët: “Ke qenë brilant.”

Ta thoshte me buzëqeshje. Pa zili. Pa xhelozi.

Ai e kuptonte se gazetaria fitohet vetëm kur të gjithë rriten bashkë.

Po aq i sinqertë ishte edhe kur shihte boshllëqe në një shkrim. Nuk të nënçmonte. Nuk të ironizonte. Nuk të shkatërronte vetëbesimin.

Me qetësi të tregonte se çfarë mungonte, pse mungonte dhe si mund të bëhej më mirë.

Kritika e tij nuk ishte për të të ulur. Ishte për të të ngritur. Sot e kuptoj se sa e rrallë është kjo.

Sa të rrallë janë njerëzit që të ndihmojnë të bëhesh më i mirë, pa pasur frikë se një ditë mund t’i tejkalosh.

Më kujtohet redaksia jonë, në tavolinat e mbushura me gazeta, libra dhe dorëshkrime, në ajrin e rënduar nga tymi i cigareve. Nijaziu ndizte një cigare pas tjetrës.

Nuk ishte thjesht një zakon. Ishte pesha e profesionit. Një ditë, duke buzëqeshur, na tha:

“Vetëm ai që e ka provuar një herë tensionin e gazetarisë e kupton. Është si të shikosh në humnerë. Sytë nuk arrijnë të largohen më prej saj.”

Sa e vërtetë ishte.

Sepse gazetaria ka një presion që nuk shihet. Ka një nxitim që nuk fotografohet.

Ka net pa gjumë. Ka beteja me ndërgjegjen. Ka momente kur duhet të zgjedhësh mes komoditetit dhe së vërtetës.

Dhe ai na paralajmëronte për këtë. Na thoshte se në jetën e çdo gazetari vjen gjithmonë një çast kur mendon të heqë dorë. Kur lodhet. Kur zhgënjehet. Kur mendon se nuk ia vlen më.

Por pastaj ngrinte kokën dhe thoshte: “Atë moment duhet ta mposhtësh.”

“Gazetaria gjithmonë të jep një shans të fundit për të hequr dorë. Pikërisht atë shans nuk duhet ta pranosh.”

“Duhet të vazhdosh.”

Ishin fjalë të thjeshta. Por sot tingëllojnë si një testament profesional.

Ai na mësonte se do të vinte dita kur dikush do të të kërkonte të shkruaje atë që nuk e besoje.

Kur dikush do të të kërkonte të heshtje. Kur dikush do të të kërkonte të ndryshoje të vërtetën.

Dhe pikërisht atëherë, thoshte ai, fillon beteja e vërtetë e gazetarit.

“Ndoshta do të përballesh me situata që do të të detyrojnë të bësh atë që nuk e do. Edhe këtë duhet ta mposhtësh.”

“Vetëm kështu mbetesh njeri i lirë.”

Sepse për të gazetaria nuk ishte zanat. Ishte mision.

“Thuaje atë që e do e vërteta.”

“Do të krijosh shumë njerëz që nuk do ta duan të vërtetën që the.”

“Por gazetaria pikërisht këtë mision ka.”

Dhe pastaj vinte ajo fjali që nuk do ta harroj kurrë:

“Zotit i intereson ajo që ke në zemër.”

“Thuaje atë të vërtetë me të cilën je betuar se nuk do të largohesh kurrë prej saj.”

“Vetëm atëherë do të bëhesh një ditë gazetar i mirë.”

“Ajo që vjen më pas, rrallëherë është e mirë.”

Sot, kur ai nuk është më, ato fjalë marrin një kuptim edhe më të madh.

Sepse njerëzit largohen. Por mendimet e tyre mbeten. Këshillat e tyre mbeten.

Shkolla që kanë krijuar mbetet.

Nijazi Muhamedi nuk la pas vetëm artikuj, analiza dhe libra. Ai la pas gazetarë.

La pas një mënyrë të të menduarit. La pas bindjen se gazetaria nuk është pronë e pushtetit, por shërbim ndaj së vërtetës.

Ai ishte një mbështetës i madh i shumë gazetarëve të rinj. Na dha besim kur kishim nevojë. Na kritikoi kur duhej. Na vlerësoi kur e meritonim. Pa interes. Pa llogari. Pa pritur asgjë në këmbim.

Sot redaksitë do të vazhdojnë të prodhojnë lajme. Do të shkruhen mijëra tituj të rinj. Do të botohen mijëra analiza.

Por një zë kritik do të mungojë. Një mendje e rafinuar do të mungojë.

Një njeri që dinte të ndërtonte gazetarë, më shumë sesa karrierë për veten, nuk është më.

Natyra nuk e vëren trishtimin. Por ne po. Sepse disa njerëz nuk zëvendësohen. Ata mbeten pjesë e ndërgjegjes së një profesioni.

Faleminderit, Nijazi. Për gjithçka që na mësove. Për mbështetjen. Për sinqeritetin. Për guximin. Për besimin se e vërteta nuk negociohet.

U prefsh në paqe.

Gazetaria shqiptare sot është më e varfër.

Ndërsa ne, që patëm fatin të punonim pranë teje, mbetemi më të pasur nga kujtimet dhe mësimet që na le.

Izet Zeqiri

Nijazi Muhamedi nuk është më në mesin tonë.

Sot u nda nga jeta profesori, gazetari dhe publicisti i mirënjohur, Nijazi Muhamedi nga Xhepçishti. Një lajm i rëndë për familjen, miqtë, kolegët dhe për të gjithë ata që patën fatin ta njohin e të bashkëpunojnë me të.

Nijaziu ishte një intelektual i rrallë, strateg i fjalës dhe i mendimit të thellë kritik. Ai nuk shkruante për të mbushur faqet e gazetave apo të librave, por për të nxitur reflektim, debat dhe vetëdijesim. Fjala e tij ishte gjithmonë e peshuar, e argumentuar dhe e ndërtuar mbi parime, larg zhurmës dhe interesave të çastit.

Si profesor, ai edukoi breza të tërë, duke u përcjellë jo vetëm dije, por edhe kulturën e të menduarit kritik. Si gazetar dhe publicist, mbeti besnik ndaj së vërtetës dhe etikës profesionale, duke trajtuar me guxim temat më të ndjeshme shoqërore e kombëtare.

Një cilësi që e dallonte ishte përkushtimi ndaj brezit të ri. Ai besonte te potenciali i të rinjve, i mbështeste pa hezitim dhe gëzohej sinqerisht për sukseset e tyre. Këshillat e tij ishin të çmuara, sepse buronin nga përvoja, dija dhe dashamirësia.

Kam pasur kënaqësinë të shoqërohem dhe të bisedoj me të në shumë raste. Çdo takim me prof. Nijaziun ishte një shkollë më vete. Ai dinte të dëgjonte, të analizonte dhe të shprehte mendimin e tij me qetësi, argument dhe largpamësi. Nga bisedat me të largoheshe gjithmonë më i pasur në mendim.

Sot ai nuk është më fizikisht në mesin tonë, por trashëgimia e tij intelektuale dhe njerëzore mbetet. Shkrimet, librat, mendimet dhe shembulli i tij do të vazhdojnë të frymëzojnë ata që besojnë në fuqinë e dijes, të fjalës dhe të mendimit kritik.

Ngushëllimet më të sinqerta familjes, miqve, kolegëve dhe gjithë atyre që e deshën dhe e vlerësuan.

U prehtë në paqe. Qoftë i përjetshëm kujtimi për profesorin, gazetarin dhe publicistin Nijazi Muhamedi.