Pas premierave të Un hijo dhe Se tiene que morir mucha gente, aktorja ka mësuar ta ulë nivelin e kërkesave ndaj vetes dhe ta shijojë më shumë punën.
Macarena García (Madrid, 38 vjeçe) e nisi karrierën pothuajse nga fundi, me çmime dhe duartrokitje që zakonisht duhen vite për t’u fituar. Që nga debutimi me Blancanieves në vitin 2012, film me të cilin fitoi një çmim Goya dhe Concha de Plata, ajo nuk ka reshtur së punuari në kinema, televizion dhe teatër, megjithëse ai fillim triumfues, siç rrëfen vetë, u shndërrua gjithashtu në një presion që iu desh kohë ta çmontonte.
Takohemi në Barcelonë, ku ajo po xhiron një projekt për të cilin nuk mund të thotë asgjë, në prag të njërit prej pak fundjavave të lira që i ka lënë kjo verë. Këtë vit ka sjellë dy projekte: filmin Un hijo dhe serialin Se tiene que morir mucha gente. Në to ajo shfaq dy anët e saj: një melankoli të lindur, që duket në një vështrim gjithmonë në prag të emocionit, dhe një talent komik të papritur.
Pyetje. A ka qenë gjysma e parë e vitit 2026 një rikthim në plan të parë?
Përgjigje. Nuk e përjetoj kështu, por po, e ndiej se është një moment i veçantë. Karriera e një aktori ka shumë ulje-ngritje: periudha me më pak ekspozim, oferta që vijnë ose jo, personazhe që shkëlqejnë më shumë ose më pak. Dy projektet që kam sjellë këtë vit janë të veçanta. Po filloj të punoj në një mënyrë tjetër. E ndiej se kam bërë një hap përpara.
P. E përkthyer ndryshe: më parë vuanit tepër kur aktronit?
P. Po, vuajtja është zvogëluar shumë. Kam mësuar të kem një marrëdhënie tjetër me veten dhe me punën time. Kamera sheh gjithmonë gjithçka. Më parë, kur e shihja veten, vëreja frikërat e mia. Tani shoh më shumë qetësi dhe lehtësi.
P. A lidhet kjo me një moment tjetër në jetën tuaj personale?
P. Po. Është një profesion shumë i lidhur me atë që jeton, të paktën në rastin tim. Kam kaluar një periudhë të çuditshme personale dhe kjo më ka lejuar ta zhvendos fokusin. Ana ime e errët është zbutur. Jam më e qetë dhe kënaqem më shumë.
P. Më thonë se jeni nxënëse shumë e zellshme, nga ato që e përsërisin skenarin deri pak minuta para xhirimit.
P. Kam qenë gjithmonë shumë punëtore. Në skenarët e mi mezi ka vend nga sasia e shënimeve që shkruaj. Çfarëdo personazhi të jetë, kërkoj thellësinë dhe vërtetësinë më të madhe. Por është e vërtetë se aq shumë kontroll të bën të jetosh më shumë në kokë sesa në trup. Po mësoj të lëshoj, si në jetë ashtu edhe në fiction, dhe të kem më shumë besim. E ndiej se tani ka më pak zhurmë.
P. Ju kemi menduar si një melankolike të madhe, por del se jeni edhe aktore e shkëlqyer komike. Mos ndoshta nuk ju kemi parë mirë?
P. Ai damar komik ka qenë gjithmonë aty, edhe pse njerëzit nuk më konsiderojnë ndonjë njeri veçanërisht qesharak. Unë e përballoj jetën duke qeshur shumë me veten. Jam shumë e ngathët dhe kam një talent të madh për të përfunduar në situata absurde. Kam pasur një psikolog që më nxiste të bëja role komike, sepse qeshte shumë me budallallëqet e mia.
Aktorja Macarena García, në fund të korrikut, në Eixample të Barcelonës. Foto: Massimiliano Minocri
P. Vëllai juaj, Javier Ambrossi, ju thërret pothuajse për të gjitha projektet e tij dhe pikërisht ju lë jashtë filmit që fiton çmim në Kanë. Nga zero deri në dhjetë, sa inat i mbani?
P. Aspak [qesh]. Jam shumë e lumtur dhe krenare për suksesin e La bola negra. E kam parë nga afër talentin dhe punën që ka aty, intensitetin dhe pasionin me të cilin punojnë. Unë dhe vëllai im kemi një marrëdhënie shumë të shëndetshme. E duam njëri-tjetrin në mënyrë absolute. Do të ishte normale të kishte rivalitet, sepse këto janë gjëra njerëzore, por nuk ka.
P. Ai e ka pranuar se ju kishte zili që ju arritët sukses para tij.
P. Po, në fillim kishte më shumë krahasime, sepse të dy po përpiqeshim të gjenim rrugën tonë. E imja nisi shumë lehtë, ndërsa atij iu desh më shumë. Ka pasur momente të ndërlikuara, por janë menaxhuar gjithmonë mirë, përmes dialogut dhe dashurisë, duke e vënë marrëdhënien tonë para gjithçkaje. Nuk pati skena të mëdha familjare. Tani e kemi shumë të qartë se e shoqërojmë njëri-tjetrin në jetë dhe në profesion.
P. Kur ishit e vogël merreshit me gjimnastikë artistike. A ju mësoi të buzëqeshnit edhe kur diçka dhemb?
P. E goditët në shenjë. E bëja si aktivitet jashtëshkollor në shkollën time, e cila i përkiste Opus Dei-t. Që e vogël mësova ta përballoja atë që më ndodhte dhe të vazhdoja përpara. Dhe shumë herë ta bëja me një buzëqeshje të madhe, duke i përsëritur vetes: “Unë mundem, unë mundem, unë mundem”. Kur rritesh, e kupton se ke të drejtë ta ulësh gardën. Të tregohesh i cenueshëm është gjëja më e shëndetshme në botë.
“Që e vogël mësova ta përballoja atë që më ndodhte. Dhe shumë herë ta bëja me një buzëqeshje të madhe, duke i përsëritur vetes: ‘Unë mundem, unë mundem’. Kur rritesh, mëson ta ulësh gardën.”
P. Cila është gjëja më e vështirë për t’u shkëputur nga një edukim i Opus Dei-t?
P. Ka gjëra nga fëmijëria që do të jenë gjithmonë aty dhe duhet të mësosh të bashkëjetosh me to. Ka çështje si ndjenja e fajit ose ndjesia se duhet të jesh gjithmonë në lartësinë e duhur, nga të cilat është e vështirë të çlirohesh. Por marr me vete edhe gjëra pozitive. Dhe ato që nuk janë të tilla, do të vazhdoj t’i punoj në terapi…
P. Me Blancanieves fituat Concha de Plata dhe një Goya. A ishte një lloj “edukimi i keq profesional” të fillonit kaq lart?
P. Blancanieves është një nga gjërat më të bukura që më kanë ndodhur në jetë, por kur është gjëja e parë që bën, trupi yt përfundon duke e lidhur punën me miratimin. Dhe kur më pas shfaqet realiteti i këtij profesioni, me të gjitha uljet dhe ngritjet e tij, lindin vuajtje që janë të vështira për t’u kuptuar dhe për t’u vendosur në vendin e tyre.
U lidha me punën time me ndjesinë se duhej të provoja diçka gjatë gjithë kohës, të konfirmoja atë sukses të parë. Ndihesha sikur mund të zhgënjeja, sikur nuk do të isha në lartësinë e duhur. Me kalimin e kohës jam çliruar nga të gjitha këto dhe jam më e qetë. Nëse më vjen të bëj një komedi romantike, e bëj…
P. Të jemi të sinqertë: a ju hipi pak suksesi në kokë?
P. Do të betohesha se jo. Përkundrazi, kam gabuar më shumë në drejtimin e kundërt: duke e ulur vetë vlerën time. Ajo përvojë e parë ma shtoi jashtëzakonisht shumë kërkesën ndaj vetes.
Aktorja Macarena García, në fund të korrikut, në Eixample të Barcelonës. Foto: Massimiliano Minocri
P. Nga të gjithë personazhet tuaj, cili ju bezdis më shumë ta pranoni se ju ngjan?
P. Kur Paco León pa Se tiene que morir mucha gente, më dërgoi një mesazh zanor duke më thënë: “Më lindin shumë dyshime nëse kjo ka më shumë lidhje me ty nga sa mendon ti vetë”.
Elena nuk më ngjan shumë në mënyrën se si e sheh botën, sepse jeton në një flluskë, por ka diçka nga çmenduria dhe guximi i saj që lidhet më shumë me mua nga sa mendoja.
P. Është e vërtetë se e luani shumë mirë rolin e një vajze snobe të klasës së lartë. Jeni e tillë?
P. Nuk mendoj se kam asgjë prej snobeje, por e ndiej se e kam thithur atë atmosferë, e kam pasur afër dhe se një pjesë e fëmijërisë sime lidhej me atë botë. E kam vëzhguar shumë.
P. Pas më shumë se 15 vjetësh karrierë, nuk ju lodh që në çdo intervistë ende ju pyesin për ish-partnerët?
P. Nuk e ndiej më se më ndodh aq shpesh, përveçse në ndonjë photocall. Është e vërtetë që ata tituj përfundojnë duke zënë shumë hapësirë, por aktualisht nuk më shqetëson shumë.
P. Në Un hijo luani një psikologe. Jeni nga ato që u bëjnë psikanalizë falas miqve?
P. Po përpiqem ta lë, por po, e kam bërë shumë. Vjen një moment kur mendon: “Pse nuk ia zbaton vetes, moj e dashur?”. Në përgjithësi, gjithnjë e më shumë mendoj se është më mirë të mos japësh mendimin tënd gjatë gjithë kohës.
P. Në Juana de Arco luajtët Carlos VII, i cili duhej të vendoste nëse do t’i besonte asaj të reje që thoshte se dëgjonte zëra. Si qëndroni ju me zërat në kokë?
P. Ua, kam një sasi të pabesueshme zërash. Madje edhe gjatë kësaj interviste kam pasur shumë. Por tani jam pak më e qetë. Mendoj se po arrij t’i hesht.
P. A keni folur keq me veten?
P. Po. Kam folur shumë keq me veten. Por tani e trajtoj veten më mirë. Dhe, mbi të gjitha, kënaqem shumë më tepër./L’Express.fr
