Partia e djathtë radikale Alternativa për Gjermaninë (AfD) e ka minimizuar rëndësinë e dokumenteve të publikuara pas një sulmi kibernetik, duke i cilësuar si materiale të vjetra dhe pa interes. Megjithatë, ato ngrenë pikëpyetje për rrjetin e bashkëpunëtorëve dhe këshilltarëve politikë të Alice Weidelit.
Nga Oliver Moody, korrespondent në Berlin, dhe Elizabeth Rushton, Berlin
Deri pak ditë më parë, dukej se shqetësimi më i madh i javës për partinë e djathtë radikale Alternativa për Gjermaninë (AfD) do të ishte një duel ceremonial me shpata mes dy politikanëve të saj.
Por të martën, partia u detyrua të pranonte se kishte qenë objekt i një sulmi kibernetik, gjatë të cilit ishin vjedhur “pjesë të disa llogarive të postës elektronike” nga selia e saj qendrore.
Shpejt u kuptua se ky përshkrim e minimizonte ndjeshëm përmasën e incidentit. Një person ende i paidentifikuar, përgjegjës për sulmin kibernetik, publikoi në internet rreth 300 gigabajt emaile të brendshme të AfD-së, kontrata, fatura dhe dokumente të tjera, që datojnë deri në themelimin e partisë në vitin 2013.
Kjo është rrjedhja më e madhe e njohur e të dhënave që ka prekur ndonjëherë një parti politike gjermane. Materialet e publikuara raportohet se përfshijnë të paktën 430.000 emaile, të dhëna për 138.000 persona, 44.000 imazhe, 29.000 fletëllogaritëse dhe rreth 1.000 skedarë audio.
Disa prej këtyre shifrave mund të jenë të fryra për shkak të numërimit të dyfishtë, por nuk ka dyshim se bëhet fjalë për një shkelje të sigurisë së informacionit me përmasa jashtëzakonisht të mëdha.
Një bazë të dhënash e shqyrtuar nga The Times, e cila po analizon dokumentet në bashkëpunim me Projektin për Raportimin e Krimit të Organizuar dhe Korrupsionit (OCCRP), një konsorcium ndërkombëtar i gazetarisë investigative, përmban emrat, adresat e banimit, adresat elektronike, datëlindjet dhe numrat e telefonave fiksë e celularë të më shumë se 10.500 anëtarëve të AfD-së.
Emaile të tjera zbulojnë hollësi të imtësishme të masave të sigurisë së partisë gjatë tubimeve dhe takimeve publike, deri te llojet e armëve të zjarrit që mbajnë punonjësit e policisë të angazhuar në perimetrin e sigurisë, si dhe identitetet dhe të dhënat e kontaktit të ish-policëve të punësuar përkohësisht për mbrojtjen personale të politikanëve.
Vlerësimi i plotë i pasojave të kësaj rrjedhjeje të dhënash do të kërkojë javë të tëra. Megjithatë, tashmë kanë dalë në dritë një sërë materialesh shqetësuese dhe komprometuese për partinë, nga fotografia e pasaportës së një deputeti të lartë deri te ankesat lidhur me politikanë dhe aktivistë të rangjeve më të ulëta që mohonin Holokaustin, glorifikonin Hitlerin dhe përhapnin deklarata haptazi raciste.
Ajo që mbetet më pak e qartë është se si këto zbulime do të ndikojnë në qëndrimin e elektoratit gjerman ndaj AfD-së, një parti që që nga themelimi është shoqëruar me raportime për ksenofobi, afrime ideologjike me nazizmin dhe përplasje të ashpra të brendshme për pushtet.
Partia është përpjekur të shfaqë indiferencë ndaj sulmit kibernetik. Ajo këmbëngul se shumica e emaileve të komprometuara janë materiale të vjetra, nga llogari të postës elektronike që nuk përdoren më, me shpresën e dukshme se publiku gjerman nuk do të interesohet shumë për atë që ndodhte brenda AfD-së dhjetë apo më shumë vjet më parë.
Megjithëse materialet e publikuara përmbajnë edhe mesazhe të dërguara deri muajin e kaluar, është e vërtetë se pjesa më e pasur dhe më e përqendruar e dokumentacionit duket se i përket periudhës 2015–2019.
Pjesa dërrmuese e materialeve përbëhet gjithashtu nga dokumente të zakonshme administrative, të ngjashme me ato që mund të gjenden në çdo parti politike evropiane: fatura, përmbledhje të pasqyrimit mediatik dhe mosmarrëveshje për rendin e ditës të kongreseve partiake.
Megjithatë, një analizë paraprake sugjeron se emailet mund të hedhin dritë mbi mekanizmat e brendshëm të vendimmarrjes dhe funksionimit të partisë dhe, veçanërisht, mbi rrjetin politik që rrethon Alice Weidelin, një prej figurave kryesore drejtuese të AfD-së në nivel federal.
Dokumentet e publikuara tregojnë se, gjatë ngjitjes së saj të shpejtë në hierarkinë partiake, Weidel u mbështet te një rreth i ngushtë bashkëpunëtorësh dhe këshilltarësh të jashtëm, emrat e të cilëve janë pothuajse të panjohur për publikun, megjithëse disa prej tyre ushtrojnë ndikim të konsiderueshëm politik.
Figura më e rëndësishme mes tyre është Daniel Tapp, i cili ka vepruar kryesisht larg vëmendjes publike si bashkëpunëtor i ngushtë i Weidelit që nga zgjedhja e saj e parë si deputete në Bundestag, në vitin 2017.
Duket se Weidel e afroi Tappin në ekipin e saj pasi ai kishte punuar për Barbara Rosenkranzin, e cila dikur kishte qenë një figurë e rëndësishme e krahut të djathtë radikal të politikës austriake.
Dokumentet e rrjedhura tregojnë se, që në fillim, Tapp shërbeu si një nga këshilltarët kryesorë të Weidelit për komunikimin politik, duke hartuar fjalimet, deklaratat për shtyp dhe madje edhe përgjigjet e saj personale gjatë intervistave.
Vetëm pak javë pas fillimit të bashkëpunimit, Tapp e bindi Weidelin të mbështeste propozimin e tij për paraqitjen e një mocioni parlamentar që kërkonte ndalimin e mbulimit të plotë të fytyrës me burkë. Tri muaj më vonë, nisma u miratua nga grupi parlamentar i AfD-së në Bundestag.
Gjatë fushatës zgjedhore të atij viti, Weidel krijoi gjithashtu një marrëdhënie të ngushtë profesionale me Thor Kunkelin, një konsulent politik gjermano-zviceran dhe autor romanesh triller.
Kunkel njihet më së shumti për një roman të vitit 2004, që shkaktoi polemika për trajtimin e temave të seksit dhe pornografisë brenda elitës së Gjermanisë naziste.
Në fillim të vitit 2018, Kunkel zgjoi interesimin e Weidelit me një propozim për të angazhuar Steve Bannonin, ish-këshilltarin e presidentit Donald Trump, si prezantues në njësinë e prodhimit të përmbajtjeve audiovizive të AfD-së.
“Një marrëveshje këshillimi me Bannonin nuk do të ishte ide e keqe, por do të ishte një veprim me rëndësi të madhe politike”, i komentoi Weidel një kolegu.
Korrespondenca e publikuar zbulon gjithashtu se Kunkel ndërmjetësoi lidhjen e një kontrate konsulence me pagesë fikse mujore prej 25.000 dollarësh me Vincent Harris, një strateg të njohur amerikan të komunikimit politik digjital, të lidhur me të djathtën.
Harris kishte punuar në fushatën e parë presidenciale të Trumpit në vitin 2016 dhe kishte marrë nofkën “njeriu që shpiku internetin republikan”.
Ekipi i Harrisit, i cili kishte punuar gjithashtu për Partinë e Pavarësisë së Mbretërisë së Bashkuar (UKIP) të Nigel Farageit dhe për Frontin Kombëtar të Marine Le Penit në Francë, që më vonë u riemërtua Tubimi Kombëtar, e orientoi AfD-në drejt përdorimit intensiv të teknikave të marketingut politik digjital për të arritur te votuesit gjermanë.
Këto metoda përfshinin pagesën e më shumë se 100.000 eurove, rreth 84.000 paund, kompanisë Google për të promovuar një faqe interneti që sulmonte Angela Merkelin, kancelaren e atëhershme gjermane nga radhët e qendrës së djathtë, duke e quajtur “Shkelësja e betimit”.
Faqja pretendonte gjithashtu se 98 persona ishin vrarë nga terroristët si pasojë e drejtpërdrejtë e politikave të Merkelit për emigracionin.
Më pas, Google duket se ndryshoi qëndrim dhe e ndërpreu publikimin e reklamave disa javë përpara ditës së zgjedhjeve, duke shkaktuar shqetësim në radhët e AfD-së.
U ndërmorën gjithashtu përpjekje të ndryshme për të krijuar lidhje politike mes AfD-së dhe forcave të djathta britanike.
Në vitin 2017, një këshilltar me lidhje të gjera në Partinë Konservatore britanike u përpoq ta bindte Weidelin të mbante një fjalim në një tubim në Union Jack Club, në Londër. Nuk është e qartë nëse ajo e pranoi ftesën.
Disa muaj më vonë, një deputet me peshë politike i Partisë Konservatore, i cili më pas do të merrte një post ministror në qeverinë britanike, u përpoq gjithashtu të organizonte një takim me përfaqësuesit e AfD-së në Berlin, por me sa duket pa sukses.
Në vitin 2018, deputeti i njohur i AfD-së, Petr Bystron, i cili aktualisht është subjekt i një hetimi penal për dyshime se ka pranuar ryshfet në këmbim të përhapjes së propagandës ruse, u përpoq të organizonte një konferencë politike mbi “islamizimin e Britanisë”, me pjesëmarrjen e figurave kryesore të lëvizjes për daljen e Mbretërisë së Bashkuar nga Bashkimi Evropian, në mjediset e Parlamentit britanik.
Në këtë nismë ai u inkurajua nga Bjorn Larsen, një sipërmarrës kanadez në sektorin e teknologjisë financiare.
Bystron siguroi një ftesë zyrtare nga një aleat i ngushtë politik i Farageit, e cila përfshinte edhe Weidelin dhe Beatrix von Storchun, nënkryetaren e grupit parlamentar të AfD-së në Bundestag.
Korrespondenca elektronike nuk sqaron nëse takimi u zhvillua realisht.
Materialet e publikuara japin gjithashtu një pasqyrë të hollësishme të procedurave të brendshme të AfD-së për shqyrtimin e kërkesave për anëtarësim dhe marrjen e masave ndaj anëtarëve që shprehin pikëpamje ekstremiste.
Zbatimi i rregullave disiplinore duket se ka qenë i pabarabartë. Disa anëtarë nuk janë përballur me masa disiplinore, pavarësisht deklaratave të tyre haptazi raciste.
Megjithatë, dokumentacioni partiak nga landi i Renanisë Veriore-Vestfalisë tregon se kërkesat për anëtarësim shqyrtoheshin individualisht dhe shpesh refuzoheshin për arsye të tilla si përhapja e qëndrimeve polemike islamofobe.
Në një rast, Klaus Rainer Röhl, tashmë i ndjerë, një ish-komunist i njohur për qëndrimet e tij polemizuese dhe ish-bashkëshorti i Ulrike Meinhofit, pjesëtare e një organizate terroriste të ekstremit të majtë, u përpoq të anëtarësohej në parti pasi kishte kaluar në skajin tjetër të spektrit politik.
Sipas një dokumenti, ai kishte arritur në përfundimin se nazistët kishin qenë një “e keqe më e vogël” sesa komunistët e periudhës së Republikës së Vajmarit.
Kërkesa e tij për anëtarësim u refuzua.
(The Times)
