Si një president jopopullor dhe një luftë jopopullore u dhanë demokratëve mundësinë për të shënuar fitore të mëdha në zgjedhjet e mesmandatit.
Nga Shane Goldmacher, Jonathan Swan dhe Maggie Haberman
4 nëntor 2026
Gjashtë ditë para zgjedhjeve, më shumë se dy duzina prej strategëve kryesorë të presidentit Donald Trump u lidhën në një videothirrje private.
Atmosfera ishte e zymtë. Diskutimi nisi me biseda për cianidin.
«Doni fillimisht pilulën e bardhë apo pilulën e zezë?», pyeti Tony Fabrizio, kryesondazhisti i presidentit.
Tim Saler, një nga konsulentët kryesorë të të dhënave të Partisë Republikane, paraqiti dy skenarë. Në të parin, super-PAC-u MAGA Inc., me 400 milionë dollarë në dispozicion, po arrinte pikërisht te votuesit që kishte synuar dhe që pritej të dilnin në votime. «Ky është skenari optimist», tha ai.
Skenari tjetër ishte një shkatërrim i plotë elektoral.
«Po i rregulloj punët e mia», tha James Blair, i cili ishte larguar nga Shtëpia e Bardhë për të mbikëqyrur strategjinë e presidentit për zgjedhjet e mesmandatit, duke shkaktuar të qeshura, sipas katër personave që morën pjesë në telefonatë. «Ju sugjeroj të gjithëve të bëni të njëjtën gjë.»
Për rreth 30 minuta, telefonata vazhdoi me humor të zi: përgatitje funeralesh, ushqim burgu, falje presidenciale, madje edhe një diskutim të shkurtër për arratisjen nga vendi.
«Të paktën Bibi fitoi. Ai do të na mbrojë», tha me sarkazëm zoti Blair, duke iu referuar kryeministrit izraelit Benjamin Netanyahu, vendi i të cilit kishte votuar një ditë më parë. (Blloku i zotit Netanyahu nuk arriti shumicën dhe partia e tij shumë shpejt pretendoi se zgjedhjet ishin vjedhur.)
«Ndoshta mund të marrim azil në Izrael», tha zoti Fabrizio.
Kolapsi në zgjedhje
Përmasat e katastrofës republikane do të bëheshin të qarta një javë më vonë.
Demokratët siguruan një shumicë të madhe në Dhomën e Përfaqësuesve dhe morën kontrollin e Senatit, një arritje e jashtëzakonshme e mbështetur nga fitore në bastione republikane — Kansas, Karolina e Jugut dhe Teksas — që pak njerëz do të mund t’i kishin imagjinuar një vit më parë.
Ky rrëfim mbi kolapsin e Partisë Republikane bazohet në intervista me më shumë se 70 persona — mes tyre ligjvënës, strategë politikë, drejtues partie, specialistë sondazhesh, zyrtarë të Shtëpisë së Bardhë dhe ndihmës të Kongresit — të cilët ishin drejtpërdrejt të përfshirë në zgjedhjet e mesmandatit. Shumë prej tyre morën anonimitet për të përshkruar biseda dhe vendime private.
Përmasa e humbjes nuk ishte aspak e pashmangshme.
Republikanët kishin mbledhur shuma rekord financimi, kishin në krah njeriun më të pasur në botë, një vendim të favorshëm të Gjykatës së Lartë për financimin e fushatave dhe përballë një opozitë të demoralizuar e jopopullore.
Në Senat, harta elektorale i detyronte demokratët të konkurronin në shtete ku nuk kishin fituar prej dekadash.
Në Dhomën e Përfaqësuesve, ndërkaq, ekipi i Trumpit kishte rrëzuar traditën sipas së cilës kufijtë e distrikteve të Kongresit rihartoheshin vetëm një herë në dhjetë vjet, duke krijuar distrikte të reja për t’i ndihmuar republikanët të forconin shumicën e tyre të ngushtë.
Ajo që republikanët nuk mundën ta kapërcenin ishte një president që kishte humbur besimin e publikut për ekonominë dhe për shumë çështje të tjera. Dhe ajo që nuk kishin parashikuar ishte një luftë jopopullore në Lindjen e Mesme — një luftë që do të mbyllte Ngushticën e Hormuzit dhe do ta çonte çmimin e benzinës mbi 4 dollarë për gallon — e cila do të vazhdonte deri në ditën e zgjedhjeve.
Këtë herë, demokratët ishin të gatshëm të përfitonin nga gabimet e republikanëve.
Një paralajmërim i zymtë për luftën me Iranin
Prezantimi që zoti Blair ua kishte shpërndarë gjatë verës zyrtarëve në krahun perëndimor të Shtëpisë së Bardhë ishte i prerë.
Një nga slajdet lidhte rezultatet e sondazheve të republikanëve me kronologjinë e luftës në Iran.
Ai tregonte se si epërsia e demokratëve ishte zgjeruar gjatë luftimeve aktive, ishte ngushtuar gjatë bisedimeve për një «memorandum mirëkuptimi» dhe ishte rritur përsëri ndjeshëm kur armëpushimi dështoi.
Në fund të korrikut, demokratët kishin një epërsi prej 10 pikësh në votën për Kongresin.
«Përfundimi» ishte i pamundur të mos vihej re. Ishte i theksuar me të verdhë: republikanët ende mund ta fitonin Dhomën nëse demokratët kishin vetëm katër pikë avantazh. «Por kjo nuk do të ndodhë pa një armëpushim të zgjatur, Hormuzin të hapur dhe çmimet e benzinës në rënie», paralajmëronte slajdi.
«Një rezultat përfundimtar që i afrohet D+10 ka gjasa të na kushtojë Senatin.»
Rezultatet e së martës ishin edhe më të këqija: partia e zotit Trump është në rrugën për ta humbur votën popullore kombëtare për Kongresin me rreth 13 pikë, sipas vlerësimeve të The New York Times. Po merr formë humbja më e rëndë në gjysmë shekulli, që nga periudha pas skandalit Watergate.
Edhe para se të mbylleshin qendrat e votimit, zoti Trump kishte filluar të mendonte për atë që mund të kishte ndodhur ndryshe.
«Nëse nuk do të kishim hyrë kurrë në Iran, çfarë mendoni se do të ndodhte në zgjedhjet e mesmandatit?», kishte pyetur presidenti privatisht, sipas një personi që kishte folur me të.
Një mandat i dytë pa kufizime
Ajo që e bëri luftën një faktor kaq të fuqishëm ishte se ajo u tregonte votuesve një histori të thjeshtë.
Si kandidat, zoti Trump kishte premtuar se nuk do të kishte luftëra të reja. Ai nisi një luftë të re.
Ai premtoi çmime më të ulëta. Çmimi i benzinës u rrit ndjeshëm dhe inflacioni u përshpejtua.
Historia e implozionit republikan në zgjedhjet e mesmandatit nuk ishte vetëm një histori premtimesh të thyera; ishte gjithashtu histori e një tejkalimi radikal të kufijve. Pasi zoti Trump u rikthye nga statusi i të përjashtuarit politik pas 6 janarit 2021, disa këshilltarë besonin se ai e kishte bindur veten se rregullat e politikës nuk vlenin më për të. Ky iluzion u shkatërrua të martën mbrëma.
Gjatë pothuajse dy vjetëve, vetëbesimi i tepruar ishte shndërruar në filozofinë qeverisëse të presidencës së dytë të zotit Trump.
Një varg në dukje i pafund raportimesh investigative zbulonte se zoti Trump, familja e tij dhe bashkëpunëtorët e afërt kishin përdorur presidencën për t’u pasuruar në mënyrë flagrante. Këto raportime nisën të kishin ndikim te votuesit; një sondazh i Fox News në fillim të tetorit tregonte se korrupsioni ishte shqetësimi kryesor i votuesve. (Anna Kelly, zëdhënëse e Shtëpisë së Bardhë, tha: «Presidenti vepron vetëm në interesin më të mirë të popullit amerikan. Nuk ka konflikte interesi.»)
Në vitin 2025, zoti Trump nisi një luftë tregtare me të gjithë botën — pasojat e së cilës vazhdonin të ndiheshin më shumë se një vit më vonë në fermat e shteteve që papritur ishin bërë konkurruese, si Kansas, Teksas dhe Iowa.
Gjatë gjithë kësaj kohe, presidenti shfaqte indiferencë ndaj vështirësive të amerikanëve që politikat e tij i kishin përkeqësuar.
Rritja e fortë e çmimeve të benzinës? «Një çmim i vogël për t’u paguar», këmbëngulte zoti Trump.
Disa anëtarë të ekipit të tij filluan të acaroheshin ndërsa Trump dukej se fliste më shumë për sallën e tij të re të ballove sesa për kufirin, më shumë për fushat e golfit sesa për çmimet e ushqimeve, më shumë për dekorimin e brendshëm sesa për inflacionin.
Në prag të zgjedhjeve të mesmandatit, ai e përqendroi mesazhin e fundit të fushatës te restaurimi i Reflecting Pool në National Mall, duke bërë shaka se po mendonte ta emërtonte sipas vetes, në vend të Abraham Lincolnit.
Ndryshe nga më parë, demokratët kryesisht i shpërfillën shpërqendrimet e përditshme të Trumpit dhe kërkuan ta lidhnin korrupsionin me koston e jetesës. Ata gjithashtu paraqitën një tablo të një qeverie të përqendruar te elitat ndërsa njerëzit e zakonshëm përballeshin me vështirësi — nga bashkëpunëtorët e mbrojtur të Jeffrey Epstein deri te 2,2 miliardë dollarët e fitimeve personale të presidentit.
Në Dhomën e Përfaqësuesve, demokratët iu përgjigjën shpejt dhe papritur përpjekjeve të Trumpit për rihartimin e distrikteve dhe rekrutuan kandidatë të fortë thellë në territore republikane për ta zgjeruar hartën elektorale. Në Senat, ata gjetën një seri kandidatësh të profilit të lartë që i bënë konkurruese shtete dikur të paimagjinueshme. Në javët e fundit të ethshme të fushatës, republikanët po ridrejtonin para nga shtetet e zakonshme të lëkundura, Karolina e Veriut dhe Xhorxhia, për të mbrojtur bastione tradicionale në Karolinën e Jugut dhe madje edhe në Misisipi.
Lufta në Iran, tha përfaqësuesi Hakeem Jeffries nga Nju Jorku, udhëheqësi demokrat dhe tashmë kandidati i pritshëm për kryetar të Dhomës së Përfaqësuesve, ndihmoi në «superngarkimin» e kontrastit mes dy partive.
Republikanët ishin përpjekur t’i paraqisnin zgjedhjet e mesmandatit si një zgjedhje mes «arsyes së shëndoshë dhe çmendurisë», duke sulmuar pa pushim krahun në rritje të socialistëve demokratikë në të majtë.
Por sondazhi përfundimtar i vetë specialistit të Trumpit, i kryer dy javë para zgjedhjeve, tregoi se, megjithëse si marka republikane MAGA, ashtu edhe socialistët demokratikë ishin jopopullorë mes votuesve, MAGA mbante një barrë më të rëndë. Kur republikanët që nuk planifikonin të votonin u pyetën se çfarë do të duhej që partia ta rifitonte votën e tyre, dy përgjigjet kryesore ishin përfundimi i luftës dhe trajtimi i inflacionit.
Në atë telefonatë të fundit para ditës së zgjedhjeve, këshilltarët e Trumpit ishin njëkohësisht realistë dhe cinikë për gjendjen e garës, duke iu referuar në një moment një aleati të Trumpit që kishte kandiduar për guvernator të Minesotës dhe kishte kërkuar rinumërim në zgjedhjet paraprake, ndonëse kishte humbur thellë.
«Shikoni, çdo gjë është në rregull», i tha zoti Blair grupit me sarkazëm. «Mendoj se thjesht do të bëjmë si Mike Lindell dhe do të kërkojmë rinumërim, pavarësisht se me sa pikë jemi prapa.»
Alex Pfeiffer, zëdhënës i super-PAC-ut MAGA Inc., tha se «vlerësimi i matur dhe realist i mjedisit politik» nga grupi kishte çuar në investime në garat për Dhomën ku republikanët po kryesonin, në Maine, Florida, Tennessee, Nju Jork dhe Teksas.
«Njerëzit që përhapin këto citime të sajuara dhe thashetheme të rreme jo vetëm që zhvlerësojnë dhe nënçmojnë investimin historik dhe bujar të presidentit në përpjekjet e partisë për zgjedhjet e mesmandatit, por gjithashtu shpifin ndaj punës së madhe të shumë njerëzve që kontribuuan në këtë përpjekje», tha ai në një deklaratë. «Ata janë frikacakë dhe humbës.»
Një zyrtar i Shtëpisë së Bardhë, i cili nuk pranoi të fliste publikisht me emër, tha në përgjigje të raportimit për këtë artikull: «Presidenti Trump nuk ishte në fletën e votimit dhe është provuar se votuesit e Trumpit dalin kur ai është në fletën e votimit. Cilësia e kandidatëve ka rëndësi dhe presidenti Trump bëri një punë më të mirë në promovimin e shumë kandidatëve në fletëvotim sesa vetë kandidatët.»
Zyrtari përsëriti se presidenti, i cili më herët të mërkurën pranoi se lufta kishte ndikuar në zgjedhjet e mesmandatit, kishte thënë vazhdimisht se Irani nuk mund të lejohej të siguronte një armë bërthamore.
Anti-rekrutuesi
Ndërsa senatori Chuck Schumer nga Nju Jorku, udhëheqësi demokrat, punonte me kujdes për të rekrutuar kandidatë të nivelit më të lartë për Senatin, zoti Trump ndërmori një seri hapash që vunë në rrezik shumicën republikane.
Pasi senatorja Joni Ernst nga Iowa shqyrtoi mundësinë për t’iu kundërvënë disa prej të nominuarve më kontroversë të Trumpit dhe senatori Thom Tillis nga Karolina e Veriut votoi kundër projektligjit të tij kryesor për taksat dhe shpenzimet, aleatët e Trumpit kërcënuan t’ua përfundonin karrierat. Të dy vendosën të tërhiqeshin, duke lënë vende të hapura dhe të cenueshme që deri atëherë kontrolloheshin nga republikanët.
Në Karolinën e Veriut, zoti Trump pastroi terrenin për Michael Whatley, ish-lobist dhe ish-kryetar i Komitetit Kombëtar Republikan, i cili rezultoi kandidat jo bindës dhe humbi ndaj Roy Cooper, ish-guvernatorit të njohur demokrat të shtetit.
Pasi senatori Lindsey Graham nga Karolina e Jugut vdiq në korrik, Trump mbështeti emërimin e motrës së tij, Darline, jo vetëm si zëvendësuese të përkohshme, por edhe si kandidate për një mandat të plotë gjashtëvjeçar. Me këtë veprim, ai ngriti një kandidate pa përvojë dhe pa bazë financimi, e cila më pas humbi në një shtet që nuk kishte zgjedhur demokrat në Senat që nga viti 1998.
Por asnjë kandidat nuk i kushtoi partisë më shumë sesa Ken Paxton, prokurori i përgjithshëm i Teksasit i përfshirë në skandale. Zoti Trump e mbështeti atë kundër senatorit republikan në detyrë John Cornyn, duke shpërfillur paralajmërimet e një viti se Paxton do ta vinte vendin në rrezik. Republikanët u detyruan përfundimisht të shpenzonin afro 300 milionë dollarë në Teksas — para që mund të ishin përdorur për të mbështetur kandidatë në shtete të tjera. Paxton humbi me 12 pikë.
Në një tjetër telefonatë të kohëve të fundit, ekipi i Trumpit tallej me paaftësinë e disa prej republikanëve që po përpiqej t’i zgjidhte.
«E kam parë armikun», i kishte thënë zoti Blair grupit një javë më parë. «Dhe ai jemi ne.»
Zoti Fabrizio u përgjigj: «Në shumë vende.»
Manuali i demokratëve
Në maj 2025, zoti Schumer mbërriti në Wildflower Farms, një resort luksoz në Hudson Valley të Nju Jorkut, për një takim të fshehtë me donatorë dhe zyrtarë partie. Atij i duhej dëshpërimisht ta zgjeronte hartën e garave për Senat.
Për të marrë kontrollin e Senatit, demokratët duhej t’i mbanin të gjitha vendet e tyre dhe të fitonin të paktën katër të tjera, përfshirë shtete që zoti Trump i kishte fituar bindshëm në vitin 2024.
Zoti Schumer kaloi muaj duke bindur zotin Cooper dhe bëri të paktën tri udhëtime në Ohio për të bindur ish-senatorin Sherrod Brown, i cili kishte humbur në vitin 2024, por kishte një profil populist që përputhej me gjendjen shpirtërore të vendit.
«Nëse pensionohesh dhe ne e humbasim shumicën për një votë, nuk do ta shijosh pensionin», kujtoi Schumer se i kishte thënë Brownit, 73 vjeç.
Të dy kandiduan dhe fituan.
Në Dhomën e Përfaqësuesve, ku demokratët në vitin 2024 kishin mbetur vetëm tri vende larg shumicës, rekrutuesit filluan të kërkonin kandidatë në distrikte që Trump i kishte fituar me 10 pikë ose më shumë, duke vënë bast që herët se presidenti i fuqizuar do ta tepronte.
Një analizë paszgjedhore e House Majority PAC demokrat, e qarkulluar në prill 2025, zbuloi se dy faktorë spikatnin te kandidatët më të suksesshëm të partisë në vitin 2024: të ishin «të perceptuar si të moderuar» dhe të përqendroheshin te ekonomia.
«Nëse donim të konkurronim më thellë në distriktet republikane, duhej të gjenim kandidatë që nuk i zmbrapsnin menjëherë njerëzit», tha Mike Smith, presidenti i PAC-ut.
Ata nisën të rekrutonin kandidatë me biografi të veçanta: veteranë ushtarakë, mjekë, fermerë, zjarrfikës parashutistë, një yll të muzikës Tejano — praktikisht këdo që nuk jepte përshtypjen e një politikani profesionist.
Luftërat për rihartimin e distrikteve
Ndërkohë, zoti Trump po përpiqej ta rihartonte vetë fushën e betejës për Dhomën e Përfaqësuesve.
Në pranverën e vitit 2025, zoti Blair, atëherë zëvendësshef i stafit të tij, i paraqiti presidentit një plan për rihartimin e distrikteve të Kongresit në mes të dekadës, me synimin që vendet të bëheshin më të sigurta për republikanët. Nisma për manipulimin partiak të kufijve elektoralë nisi në Teksas dhe shpejt u përhap në shtete të tjera të drejtuara nga republikanët.
Kur zoti Jeffries dëgjoi për herë të parë për manovrën në Teksas, iu drejtua këshilltarëve të tij me mosbesim dhe tha: «Po talleni me mua, dreqi e mori.»
Ai fluturoi drejt Teksasit për t’i nxitur ligjvënësit e shtetit të kundërshtonin, ndërsa shumë demokratë u larguan nga shteti për ta ngadalësuar procesin legjislativ.
Por manovra e frymëzuar nga Trumpi u realizua dhe republikanët krijuan pesë vende të reja që Trump do t’i kishte fituar me diferencë dyshifrore në vitin 2024 — në dukje mjaftueshëm për t’i mbijetuar edhe një rënieje të mbështetjes në zgjedhjet e mesmandatit.
Demokratët u kundërpërgjigjën. Votuesit në Kaliforni miratuan planin e guvernatorit Gavin Newsom për krijimin e pesë vendeve të reja në favor të demokratëve, ndërsa votuesit në Virginia miratuan një hartë që krijonte edhe katër të tjera, megjithëse Gjykata e Lartë e shtetit e rrëzoi më vonë atë.
Që në fillim, zoti Blair ishte shumë i sigurt për planin e tij të rihartimit dhe, së bashku me presidentin, shpërfilli republikanët që shqetësoheshin se manovra mund të kthehej kundër tyre.
Por deri në prill 2026, demokratët kishin arsye të forta për të besuar se e kishin neutralizuar kërcënimin duke rihartuar distriktet në disa shtete demokrate. Zoti Jeffries mbajti një konferencë festive për shtyp ku ekspozoi një poster me fytyrat e Trumpit dhe Blairit dhe një citim anonim që ishte shfaqur në një artikull të The Times për rihartimin: «Luftë maksimale, kudo, gjatë gjithë kohës.»
Kur zoti Blair pa posterin, i dërgoi mesazh njërit prej ndihmësve kryesorë të Jeffriesit, Gideon Bragin: «A mund të më dërgoni një kopje të kësaj në zyrë?»
Në vend të kësaj, posteri mbeti në selinë e demokratëve të Dhomës deri në ditën e zgjedhjeve, kur një valë blu përfshiu edhe shumë prej distrikteve që ishin projektuar për të favorizuar republikanët.
Gabimet e panevojshme
Me fillimin e vitit 2026, intensifikimi i zbatimit të politikave të emigracionit nga administrata mori një kthesë të dhunshme në Minneapolis, kur dy protestues u qëlluan për vdekje nga agjentë federalë. Të dy vrasjet u regjistruan në video.
Zoti Trump u tha këshilltarëve se nuk i pëlqente mënyra se si dukeshin videot.
Susie Wiles, shefja e stafit të Shtëpisë së Bardhë, kishte kaluar muaj duke u përpjekur privatisht ta largonte atë nga qasja e ashpër ndaj emigracionit të favorizuar nga Stephen Miller, këshilltari kryesor i presidentit për politikat.
Pak pas ngjarjeve në Minneapolis, sondazhet e brendshme të demokratëve treguan se partia kishte marrë përparësi në çështjen e emigracionit për herë të parë. Ajo që prej kohësh kishte qenë një nga pikat më të forta të Trumpit, për një periudhë u bë dobësia e tij më e madhe, sipas njërit prej strategëve të lartë të presidentit.
Pastaj, rreth pesë javë pas të shtënave të dyta, zoti Trump e futi vendin në luftë me Iranin.
Në fillim, zoti Blair ndante optimizmin e shefit të tij se lufta do të përfundonte shpejt. Ai i siguronte kolegët skeptikë se konflikti nuk do të shndërrohej në katastrofën politike që disa frikësoheshin, sepse disa zyrtarë të Departamentit të Mbrojtjes e kishin siguruar Shtëpinë e Bardhë se gjithçka do të zgjidhej shpejt.
Por afati prej katër deri në gjashtë javë i presidentit u shndërrua në muaj.
Publikisht, zoti Trump mburrej me një triumf ushtarak vendimtar. Privatisht, këshilltarët e informonin për mbylljen e Ngushticës së Hormuzit, rritjen e çmimeve të benzinës dhe plehrave bujqësore dhe pakësimin alarmues të arsenalit amerikan.
Grupet e fokusit të zotit Fabrizio në mars, rreth dy javë pas fillimit të konfliktit, treguan se votuesit nuk e kuptonin pse presidenti e kishte nisur luftën. Ata shihnin një premtim të thyer që po ua bënte jetën më të shtrenjtë.
Ish-aleatë nga e djathta kundër luftës, përfshirë Tucker Carlson dhe ish-kongresisten e Xhorxhias Marjorie Taylor Greene, tani ishin në revoltë të hapur.
Zoti Trump e dinte se lufta po ia gërryente mbështetjen, sipas këshilltarëve, por për një moment të shkurtër u duk se kishte gjetur një rrugëdalje. Nga mesi i qershorit, nënpresidenti JD Vance kishte negociuar një memorandum mirëkuptimi me Iranin dhe ekipi politik i Trumpit mori frymë i lehtësuar. Sondazhi i parë i zotit Fabrizio mbi propozimin tregonte se votuesit që dinin për marrëveshjen e mbështesnin atë me një diferencë prej 41 pikësh, ndërsa 67 për qind mendonin se ajo do t’i ulte çmimet e benzinës.
Por republikanët me qëndrim të ashpër ndaj Iranit, mes tyre senatori Ted Cruz nga Teksasi, i kërkuan Trumpit të vazhdonte presionin ndaj Teheranit. Marrëveshja dështoi dhe lufta vazhdoi.
«Paratë e mia»
Zoti Trump nuk e ndali kurrë mbledhjen e fondeve pas zgjedhjeve të vitit 2024, duke krijuar një rezervë prej rreth 400 milionë dollarësh, të cilën ua bëri të qartë këshilltarëve se e konsideronte «paratë e mia».
Deri në gusht, kur kishin mbetur më pak se 100 ditë deri në zgjedhje, strategët republikanë të Senatit ende nuk e dinin se ku do t’i shpenzonte paratë ekipi i Trumpit. Njëri prej tyre tha se ishte «i tronditur se sa të papërgatitur ishin».
Një këshilltar i Trumpit tha se ekzistonte një plan, por se ai nuk mund të ndahej sepse presidenti nuk e kishte miratuar.
Disa ditë, Trump u thoshte privatisht këshilltarëve: «Duhet të fitojmë. Çfarëdo që të jetë e nevojshme.» Ditë të tjera dukej sikur nuk i interesonte aspak. «Thotë diçka shumë të mirë për mua fakti që ata thjesht nuk mund të fitojnë pa mua», u tha ndihmësve.
Zoti Blair dhe të tjerë duhej ta bindnin presidentin të miratonte shpenzimet. Trump e mbajti pezull miratimin deri në fund të verës.
Vonesa kushtoi shtrenjtë: çmimet e reklamave rriten sa më shumë që afrohen zgjedhjet.
Gjatë një jave në mes të tetorit, vetëm në një stacion televiziv në Anchorage, super-PAC-u i Trumpit pagoi pothuajse katër herë më shumë se super-PAC-u kryesor demokrat për të transmetuar rreth 70 për qind më pak reklama, sepse nuk e kishte rezervuar kohën televizive paraprakisht.
Grupi demokrat pagoi 2.700 dollarë për një reklamë gjatë edicionit lokal të lajmeve të mbrëmjes; super-PAC-u i Trumpit pagoi 30.000 dollarë për të njëjtin interval.
Zakonisht, ligjvënësit e rrezikuar distancohen nga një president jopopullor në zgjedhjet e mesmandatit. Ekipi i Trumpit donte të bënte të kundërtën.
«E kemi marrë atë koncept të vjetër dhe e kemi kthyer përmbys», tha Chris LaCivita, bashkëdrejtues i fushatës së Trumpit në vitin 2024.
Kështu lindi konventa e parë moderne e zgjedhjeve të mesmandatit, një festë dyditore për presidentin në Dallas në shtator, të cilën pak anëtarë të partisë së tij e kishin dëshiruar.
Gjatë fjalimit në konventë, Trump paraqiti një propozim të bujshëm: t’i jepte 5.000 dollarë çdo amerikani të rritur — por vetëm nëse republikanët fitonin.
Pothuajse askush nuk e dinte se kjo po vinte, përfshirë këshilltarët e tij të lartë politikë, kryetarin e Dhomës dhe udhëheqësin e shumicës në Senat.
Ideja nuk ishte testuar as në sondazhe para se Trump ta shpallte. Dhe kur u testua një propozim i ngjashëm, ekipi i Trumpit zbuloi se ai ndikonte pak në orientimin e votuesve drejt republikanëve. Disa prej këshilltarëve të presidentit u ndien në siklet nga kjo dhuratë, ndërsa njëri e përshkroi si një përpjekje të hapur për t’i «blerë» votuesit.
Konventa solli një lajm të mirë: para. Ditën e parë, Elon Musk i dërgoi 75 milionë dollarë Senate Leadership Fund, super-PAC-ut të drejtuar nga aleatë të udhëheqësit të shumicës në Senat, John Thune nga Dakota e Jugut. Ishte një nga kontributet e vetme më të mëdha në historinë amerikane.
Në konventë, zoti Paxton hyri në ambientet e fondit, ku Alex Latcham, drejtori ekzekutiv i super-PAC-ut, i bëri një koment disi enigmatik.
«Nesër do të jesh i lumtur.»
Reklamat ishin gati të fillonin.
Zoti Musk do të shpenzonte më shumë se 450 milionë dollarë për t’i ndihmuar republikanët në zgjedhjet e mesmandatit, pjesa më e madhe në Teksas në përpjekje për të shpëtuar zotin Paxton. Super-PAC-u që ai financonte shpenzoi dhjetëra miliona dollarë në reklama kundër kandidatit demokrat James Talarico, duke e sulmuar për mbështetjen e të drejtave transgjinore — një linjë sulmi që ekipi i Trumpit e kishte përdorur me sukses në vitin 2024.
Në gara të tjera, përqendrimi te reklamat për çështjet transgjinore u bë pikë mosmarrëveshjeje mes zyrtarëve të Senate Leadership Fund dhe ekipit të Trumpit, i cili argumentonte se zgjedhjet e vitit 2026 kishin në themel ekonominë dhe se reklamat për tema të tjera do të ishin më pak efektive. Strategët republikanë të Senatit shihnin se në disa shtete mesazhet ekonomike nuk po funksiononin në klimën aktuale politike.
Përpjekja për të shpëtuar Senatin u pengua edhe nga një udhëheqje partie që mezi bashkëpunonte. Trump dhe drejtuesit republikanë të Senatit, përfshirë zotin Thune, nuk u afruan kurrë. Presidenti mbështeti Paxtonin kundër kundërshtimeve të tyre. Dhe kur këshilltarët e Trumpit u takuan në Camp David në mars 2026 me zyrtarët e super-PAC-ut kryesor republikan për të planifikuar zgjedhjet e mesmandatit, askush nga Komiteti Kombëtar Republikan Senatorial nuk ishte ftuar.
Kolapsi
Në fund të gushtit, Julie Merz, strategia kryesore e Komitetit Demokrat të Fushatës për Kongresin, mblodhi ekipin dhe shfaqi një slajd që vlerësonte se ekzistonte 35 për qind mundësi për një «valë blu».
«Detyra jonë», kujtoi ajo se kishte thënë, «është të shpërndajmë sa më shumë dërrasa sërfi që të jetë e mundur.»
Zyrtarët e komitetit u bënë një ofertë të pazakontë deputetëve demokratë më të rrezikuar: në vend që të shpenzonin miliona për mbrojtjen e tyre, partia do t’i zhvendoste paratë drejt territoreve më të thella republikane dhe do t’i matnin me sondazhe vendet e tyre për të parë nëse fondet duhej të riktheheshin. Shumica pranuan, duke liruar rreth 10 milionë dollarë për zgjerimin e hartës elektorale.
Jo shumë kohë pas konventës republikane në Dallas, çmimet e naftës dizel arritën nivelet më të larta të regjistruara ndonjëherë.
Në Senat, gjendja u bë aq e keqe për republikanët sa, në fillim të tetorit, ata po porosisnin sondazhe në shtete që më parë dukeshin të paimagjinueshme, si Dakota e Jugut dhe Idaho.
Një muaj para zgjedhjeve, Senate Leadership Fund i hoqi reklamat nga Karolina e Veriut, duke e braktisur shtetin për t’i ridrejtuar paratë fillimisht në Kansas, pastaj në Karolinën e Jugut dhe në fund në Misisipi — një shtet që Trump e kishte fituar me pothuajse 23 pikë vetëm dy vjet më parë.
«Misisipi, shtet i fushëbetejës», e quanin me tallje këshilltarët e Trumpit në një telefonatë.
Në Dhomën e Përfaqësuesve, përkeqësimi ishte ndoshta edhe më i madh.
Në një moment, zyrtarët kryesorë të Congressional Leadership Fund dhe super-PAC-eve të Trumpit kishin vendosur të hiqnin dorë nga përpjekja për t’ia marrë demokratit Henry Cuellar vendin e tij në jug të Teksasit — vetëm për të kuptuar se kryetari i Dhomës, Mike Johnson, do të ndodhej pikërisht në atë distrikt ditën kur reklamat do të hiqeshin nga transmetimi. Ata e shtynë njoftimin për një ditë për t’ia kursyer zotit Johnson një episod të sikletshëm.
Zoti Cuellar fitoi rizgjedhjen me diferencë të thellë.
Në fund, harta u zhvendos aq shumë majtas sa republikanët e Dhomës — të cilët kishin kryer sondazhe në më shumë se 100 vende — nuk mundën ta ndiqnin ritmin. Kjo befasoi edhe disa prej demokratëve kryesorë.
Në një darkë në shtator, Rahm Emanuel, i cili kishte drejtuar krahun elektoral të demokratëve të Dhomës gjatë valës së vitit 2006, pyeti kandidatët kryesorë të partisë se me sa pikë Trump i kishte fituar distriktet e tyre. Kur Zach Dembo, veteran ushtarak dhe ish-prokuror federal që kandidonte në Distriktin e Gjashtë të Kentucky-t, tha 15 pikë, Emanuel e pa me mosbesim.
Zoti Dembo fitoi.
Të dielën e fundit para ditës së zgjedhjeve, zoti Jeffries organizoi një ndalesë përfundimtare simbolike në një distrikt të kontestuar.
Ai shkoi në Alabama, ku republikanët kishin rihartuar distriktin e përfaqësuesit Shomari Figures në favor të partisë së tyre pasi një vendim i Gjykatës së Lartë kishte dobësuar Voting Rights Act. Ishte e rëndësishme të shkonte atje, tha Jeffries, sepse Figures «po përballej me një përpjekje të përtërirë për ta nënshtruar komunitetin afrikano-amerikan ndaj taktikave të ngjashme me ato të Jim Crow».
«Është e drejtë të thuhet se Shomari dhe unë e ndjemë të dy peshën e historisë, duke pasur parasysh faktin se lëvizja për të drejtat civile, e udhëhequr nga Dr. King, Rosa Parks dhe shumë të tjerë, nisi pikërisht në vendin ku ne po përfundonim këtë fushatë kaq të rëndësishme të vitit 2026», tha zoti Jeffries.
Zoti Figures fitoi garën e tij të martën.
Gjatë rrugës për në aeroport, Jeffries bëri një ndalesë të paparalajmëruar në Freedom Monument Sculpture Park, i cili përkujton historinë e njerëzve të skllavëruar në Amerikë.
Në janar, Hakeem Jeffries pritet të bëhet kryetari i parë me ngjyrë i Dhomës së Përfaqësuesve në historinë e Shteteve të Bashkuara./NYT
