Ballina Bota Kthesa strategjike e Putinit dhe kërcënimi ndaj Evropës: Si synon Kremlini të...

Kthesa strategjike e Putinit dhe kërcënimi ndaj Evropës: Si synon Kremlini të shfrytëzojë përçarjet e Perëndimit për të «riformësuar kontinentin»

Zgjidhni Tetova News si burim të preferuar në Google!
Zgjidh Tetova News në Google →

Presidenti rus synon ta «riformësojë Evropën pa Evropën». Dhe kalendari diplomatik, me samitin e ardhshëm me Trumpin dhe Xi Jinpingun, duket se mund ta ndihmojë.

Ta riformësosh Evropën pa Evropën. Ky nuk është thjesht titulli i njërit prej debateve të shumta televizive të fundjavës. Mund t’i vijmë rrotull sa të duam, por në fund kthesa në strategjinë e Vladimir Putinit përmblidhet pikërisht në këtë.

PIKAT KRYESORE

  • Putini synon të riformësojë rendin e sigurisë evropiane, duke shfrytëzuar përçarjet e Perëndimit dhe qëndrimin e Trumpit ndaj Ukrainës.
  • Moska kërkon negociata për një arkitekturë të re sigurie, përtej çështjes së luftës në Ukrainë.
  • Elena Panina vlerëson se mes SHBA-së dhe Rusisë mund të krijohet hapësirë për kompromis strategjik.
  • Samiti i 19 nëntorit në Shenzhen paraqitet si takim trepalësh mes SHBA-së, Kinës dhe Rusisë, me sigurinë bërthamore dhe inteligjencën artificiale në agjendën e deklaruar.
  • Konstantin Kosaçev kërkon që Ukraina të rikthehet te statusi i paangazhuar dhe jobërthamor, duke hequr dorë nga aspirata për NATO-n.
  • Fjodor Lukjanov e konsideron Evropën të papërshtatshme për negociata në gjendjen e saj aktuale.
  • Objektivi i Kremlinit shkon përtej Donbasit: Rusia vazhdon të mbështetet te rraskapitja e Kievit dhe përçarjet e ardhshme të Perëndimit.

Meqenëse nuk arriti ta pushtonte Kievin brenda tri javësh, madje as brenda pesë vjetësh, ai tani synon një fitore shumë më të madhe, duke u mbështetur te prirja e shprehur e Donald Trumpit për ta konsideruar çështjen ukrainase si një shënim anësor, një temë pa rëndësi.

Bëhet fjalë për më ambiciozin ndër objektivat që Putini ka shpallur që nga viti tashmë i largët 2021, të cilin tani synon ta realizojë, qoftë edhe duke përplasur grushtin mbi tryezë. Sepse klima është e favorshme për të arritur rezultatin më të madh të mundshëm, por pas zgjedhjeve të mesmandatit në Shtetet e Bashkuara, koha që ka në dispozicion nuk është e gjatë.

Sinjali i parë kishte ardhur drejtpërdrejt nga bisedimet e fundit në Abu Dhabi. Sergej Rjabkov, zëvendësministri i Jashtëm dhe anëtar i delegacionit rus, kishte dalë nga salla e mbledhjeve për të deklaruar se nuk po diskutohej vetëm për Ukrainën, por për një rend të ri që do të mund t’i zëvendësonte «prirjet drejt përshkallëzimit» me bashkëjetesën.

Kaq kishte mjaftuar që Vzgljad, gazeta online e lidhur me qarqet qeveritare dhe Kremlinin, të shpallte me tone triumfale se Moska kishte «filluar të riformësonte arkitekturën e sigurisë evropiane».

Makineria e propagandës ishte vënë në lëvizje që një javë më parë. Por, mes gjithë atyre fanfarave, po shfaqen edhe analiza më të kujdesshme, të cilat, të paktën në mënyrë të tërthortë, tregojnë se janë të vetëdijshme për blofin që po përpiqet të bëjë Kremlini.

Interpretimi më i kthjellët dhe më pak entuziast vjen nga Elena Panina, drejtoreshë e institutit moskovit Russtrat, Strategjia Ruse.

«Uashingtoni nuk mund t’i ketë harruar propozimet ruse të vitit 2021. Nëse kërkon një projekt të ri, e bën për të kuptuar se çfarë dëshiron Moska, tani që Finlanda dhe Suedia janë në NATO dhe Evropa po riarmatoset. Dhe kërkon lëshime në këmbim. Kërkesat e asaj kohe bëhen objekt negociatash të ndërsjella: një njohje e agjendës sonë, por edhe një mënyrë për t’i përcaktuar kufijtë e saj».

Sipas Paninës, Shtëpia e Bardhë po kalon nga politika e frenimit ushtarak drejt një «konkurrence strategjike të menaxhuar», të mbështetur në traktate, për të shpenzuar më pak në Evropë dhe për ta drejtuar vëmendjen diku tjetër.

«Objektivat e Shteteve të Bashkuara dhe Rusisë janë të ndryshme, por për herë të parë duket se ekziston hapësirë për kompromis».

Kalendari është në favor të kësaj strategjie. Më 19 nëntor, në Shenzhen, është konfirmuar samiti i parë trepalësh mes Shteteve të Bashkuara, Kinës dhe Rusisë. Zyrtarisht, do të diskutohet për sigurinë bërthamore dhe inteligjencën artificiale, jo për Ukrainën.

Aleksej Zhuravlev, deputet ultranacionalist dhe udhëheqës i partisë Rodina (Atdheu), sheh pak ngjashmëri me Jaltën, përveç pranisë së tre pjesëmarrësve dhe mungesës së ftesës për Evropën kontinentale, atëherë ashtu si sot.

«Takimi mes udhëheqësve të Rusisë, Shteteve të Bashkuara dhe Kinës sigurisht që mund të hedhë themelet për arkitekturën e re të sigurisë globale për të cilën flet presidenti ynë. Ky është një sinjal i qartë se epoka e një bote njëpolare amerikane ka përfunduar dhe se po vjen koha për të negociuar rregulla të reja. Është pozitive që Trumpi e kupton këtë. Është e mrekullueshme që Xi Jinping mund të përfshihet në hartimin e këtyre rregullave».

Ndërkohë, Konstantin Kosaçev, nënkryetar i Këshillit të Federatës, përcakton çmimin që duhet të paguajë Kievi: rikthimin te Kushtetuta e fillimviteve nëntëdhjetë, me statusin e vendit të paangazhuar dhe jobërthamor, duke hequr dorë nga aspirata për anëtarësim në NATO, e përfshirë në Kushtetutë në vitin 2019.

Klauzolat e marrëveshjes, shton ai, nuk shkruhen në Abu Dhabi apo në Stamboll, «por përgjatë vijës së frontit».

Fjodor Lukjanov, drejtor i revistës Russia in Global Affairs dhe drejtues shkencor i Klubit Valdai, forumit ku Putini paraqet çdo vjeshtë vizionin e tij për botën, pohon se Evropa, «në gjendjen e saj aktuale», është «krejtësisht e papërshtatshme për negociata», por e aftë «vetëm të mbjellë kaos».

Në gazetën Moskovskij Komsomolec, komentatori politik Mihail Rostovski bën thirrje për kujdes.

Negociatat e zgjeruara mbeten ende abstrakte. Rusia vazhdon të mbështetet te rraskapitja e Kievit dhe te përçarjet e Perëndimit, sidomos ato që mund të shfaqen në të ardhmen.

«Kjo mbetet ende një lojë afatgjatë».

Por këtë herë, ajo që është në lojë nuk është më vetëm Donbasi.

Dhe për Putinin, kjo përbën tashmë një sukses.

(Corriere della Sera – Marco Imarisio, 16 nëntor 2026)

TEMAT E ARTIKULLIT