Zgjedhjet e mesmandatit të 3 nëntorit 2026 ndryshojnë ekuilibrin e pushtetit në Uashington. Demokratët përmbysin të paktën shtatë mandate republikane në Senat, fitojnë shumicën në Dhomën e Përfaqësuesve dhe marrin katër poste guvernatorësh. Ekonomia, çmimet e larta dhe lufta me Iranin dominojnë shqetësimet e votuesve, ndërsa Trump pranon se konflikti ka ndikuar në humbjet e republikanëve.
Shtetet e Bashkuara kanë përjetuar një nga ndryshimet më të rëndësishme politike të zgjedhjeve të mesmandatit, pasi Partia Demokratike ka fituar kontrollin e Senatit dhe të Dhomës së Përfaqësuesve në votimet e së martës, më 3 nëntor 2026. Rezultatet e raportuara deri më 4 nëntor nga Associated Press, Reuters dhe media të tjera kryesore amerikane konfirmojnë se republikanët kanë humbur shumicën në të dyja dhomat e Kongresit. Përmbysja është shtrirë përtej shteteve tradicionalisht konkurruese, duke përfshirë fitore historike demokrate në Teksas, Kansas dhe Karolinën e Jugut, si dhe ndryshimin e kontrollit të disa qeverive shtetërore.
Rezultati krijon një realitet të ri për presidentin Donald Trump, i cili do të përballet me një Kongres të kontrolluar nga kundërshtarët politikë gjatë dy viteve të fundit të mandatit të tij të dytë.
ZGJEDHJET NË SHBA 2026 – PIKAT KRYESORE
1. DEMOKRATËT MARRIN KONGRESIN:
Partia Demokratike fiton kontrollin e Senatit dhe të Dhomës së Përfaqësuesve, duke i dhënë fund shumicës republikane në të dyja dhomat.
2. SENATI:
Demokratët dhe senatorët e pavarur që bashkëpunojnë me ta arrijnë të paktën 53 mandate, sipas bilancit paraprak të raportuar.
3. DHOMA E PËRFAQËSUESVE:
Demokratët sigurojnë pragun e 218 mandateve të nevojshme për shumicën në dhomën me 435 vende.
4. SHTATË PËRMBYSJE NË SENAT:
Demokratët marrin mandate republikane në Teksas, Kansas, Karolinën e Jugut, Karolinën e Veriut, Iowa, Ohio dhe Maine.
5. FITORE HISTORIKE:
James Talarico fiton në Teksas, Adam Hamilton në Kansas dhe Annie Andrews në Karolinën e Jugut.
6. GUVERNATORËT:
Demokratët fitojnë katër poste të mbajtura më parë nga republikanët, në Teksas, Georgia, Ohio dhe Iowa.
7. REZULTATE HISTORIKE:
Abdul El-Sayed zgjidhet senatori i parë mysliman, ndërsa Peggy Flanagan bëhet gruaja e parë indigjene amerikane e zgjedhur në Senat.
8. EKONOMIA DHE INFLACIONI:
Kostoja e lartë e jetesës, çmimet dhe pakënaqësia me drejtimin e vendit dominojnë shqetësimet e votuesve.
9. LUFTA ME IRANIN:
Donald Trump pranon se konflikti ka ndikuar pjesërisht në humbjet republikane, por thotë se nuk është penduar për vendimin e tij.
10. PASOJAT PËR TRUMPIN:
Shumica e re demokrate mund të pengojë nisma legjislative, të kontrollojë komisionet dhe të zhvillojë hetime parlamentare ndaj administratës.
11. KONGRESI I RI:
Pritet të fillojë punën më 3 janar 2027. Numërimi vazhdon në disa gara dhe bilanci përfundimtar i mandateve mbetet për t’u përcaktuar.
Ndryshimi ka rëndësi të drejtpërdrejtë për procesin legjislativ, buxhetin federal, emërimet presidenciale, hetimet parlamentare dhe marrëdhëniet ndërmjet Shtëpisë së Bardhë dhe Kongresit.
Sipas sondazheve në dalje të raportuara nga Reuters, votuesit shprehën pakënaqësi të thellë me gjendjen ekonomike, rritjen e kostos së jetesës, drejtimin e vendit dhe luftën me Iranin.
Megjithatë, ndonëse kontrolli i dy dhomave është përcaktuar, numërimi i votave vazhdon në një pjesë të garave dhe shpërndarja përfundimtare e të gjitha mandateve kërkon përfundimin e procedurave zgjedhore.
Si ndryshoi ekuilibri i pushtetit në Kongres
Përpara zgjedhjeve, republikanët kontrollonin Shtëpinë e Bardhë dhe të dyja dhomat e Kongresit.
Në Senatin me 100 anëtarë, ata kishin 53 mandate, kundrejt 45 demokratëve dhe dy senatorëve të pavarur që bashkëpunonin me Partinë Demokratike.
Në Dhomën e Përfaqësuesve, republikanët kishin një shumicë të ngushtë. Përpara votimit, kishte gjithashtu mandate të lira, ndërsa të gjitha 435 vendet do të përcaktoheshin nga zgjedhjet e 3 nëntorit.
Demokratëve u nevojiteshin 218 mandate për të marrë shumicën në Dhomën e Përfaqësuesve dhe një grup prej të paktën 51 senatorësh për të siguruar kontrollin e Senatit pa u varur nga vota vendimtare e zëvendëspresidentit.
Seria e fitoreve në shtetet republikane ua mundësoi demokratëve të përmbysnin shumicën në Senat, ndërsa rezultatet e dhjetëra distrikteve të Dhomës së Përfaqësuesve u siguruan kontrollin edhe të dhomës së ulët.
Në një bilanc të hershëm të 4 nëntorit, grupi demokrat në Senat kishte siguruar 53 mandate, përfshirë dy senatorët e pavarur që bashkëpunojnë me të, kundrejt 41 mandateve republikane të përcaktuara në atë fazë.
Në Dhomën e Përfaqësuesve, demokratët kishin kaluar pragun prej 218 mandatesh. Bilanci i tyre përfundimtar, megjithatë, nuk mund të përcaktohej ende nga rezultatet e pjesshme.
Hakeem Jeffries, udhëheqësi demokrat në Dhomën e Përfaqësuesve, pritet të bëhet kryetar i saj kur Kongresi i ri të fillojë punën. Nëse zgjidhet, ai do të jetë personi i parë me ngjyrë që mban këtë funksion në historinë e Shteteve të Bashkuara.
Shtatë përmbysjet që ndryshuan Senatin
Fitoret më të rëndësishme të demokratëve në Senat erdhën nga shtatë shtete: Teksasi, Kansasi, Karolina e Jugut, Karolina e Veriut, Iowa, Ohio dhe Maine.
Secili prej këtyre rezultateve përfaqësonte kalimin e një mandati të mbajtur nga republikanët te demokratët.
Madhësia e përmbysjes u bë veçanërisht e dukshme në shtetet që tradicionalisht kishin treguar mbështetje të qëndrueshme për Partinë Republikane.
Teksas: James Talarico mposht Ken Paxtonin
Një nga rezultatet më të rëndësishme të natës zgjedhore u regjistrua në Teksas, ku demokrati James Talarico fitoi garën për Senatin kundër prokurorit të përgjithshëm republikan të shtetit, Ken Paxton.
Talarico u bë demokrati i parë që fiton një mandat në Senatin amerikan nga Teksasi pas 38 vjetësh.
Sipas një bilanci të pjesshëm të Fox News, me rreth 83,9% të votave të raportuara, demokrati kishte siguruar 55,04%, kundrejt 43,17% për Paxton.
Teksasi është një nga shtetet më të mëdha të SHBA-së dhe një bazë e rëndësishme politike republikane. Për këtë arsye, rezultati përbën një ndryshim të madh në përfaqësimin e tij federal.
Përmbysja ishte edhe më e thellë në nivel shtetëror, pasi demokratja Gina Hinojosa fitoi zgjedhjet për guvernatore kundër republikanit Greg Abbott, i cili kishte drejtuar shtetin për tri mandate.
Fitorja e dyfishtë demokrate në Teksas ishte ndër zhvillimet kryesore të zgjedhjeve të vitit 2026.
Kansas: Fitorja e parë demokrate për Senatin që nga viti 1932
Në Kansas, demokrati Adam Hamilton mundi senatorin republikan në detyrë Roger Marshall.
Kjo ishte fitorja e parë e një demokrati në garën për Senatin amerikan nga Kansasi që nga viti 1932, një rezultat që ndërpreu një periudhë gati njëqindvjeçare dominimi republikan.
Në një fazë të avancuar të numërimit, Hamilton kishte 51,14% të votave, ndërsa Marshall 45,85%.
Ky rezultat ishte një nga treguesit më të qartë se ndryshimi i mbështetjes elektorale kishte përfshirë edhe shtetet tradicionalisht konservatore.
Karolina e Jugut: Annie Andrews mposht kandidaten e mbështetur nga Trump
Në Karolinën e Jugut, demokratja Annie Andrews fitoi kundër senatores republikane Darline Graham, e cila kishte mbështetjen e presidentit Trump.
Demokratët nuk kishin fituar një garë për Senatin në këtë shtet gjatë shekullit XXI.
Rezultati ishte veçanërisht i rëndësishëm sepse Trump kishte fituar Karolinën e Jugut në zgjedhjet presidenciale të vitit 2024 me një diferencë prej afro 18 pikësh përqindjeje.
Në rezultatet e pjesshme, Andrews kishte 51,05% të votave, kundrejt 46,73% për Graham.
Fitorja i dha demokratëve një mandat të ri dhe shënoi një ndërprerje historike të dominimit republikan në këtë garë.
Maine: Susan Collins humbet pas pesë mandateve
Në Maine, demokrati Troy Jackson mundi senatoren republikane Susan Collins, duke i dhënë fund qëndrimit të saj në Senat pas pesë mandateve.
Collins ishte një nga figurat republikane me përvojën më të gjatë parlamentare dhe humbja e saj përfaqëson një ndryshim të rëndësishëm për përbërjen e Senatit.
Sipas një bilanci të pjesshëm, Jackson kishte 52,43%, ndërsa Collins 47,51%.
Karolina e Veriut: Roy Cooper rikthen demokratët në Senat
Demokrati Roy Cooper mundi republikanin Michael Whatley në garën për vendin e liruar nga senatori republikan Thom Tillis.
Ishte fitorja e parë e një demokrati në një garë për Senatin amerikan në Karolinën e Veriut që nga viti 2008.
Kjo fitore ishte e rëndësishme sepse shteti ka qenë një nga arenat kryesore të konkurrencës politike ndërmjet dy partive.
Ohio: Sherrod Brown rikthehet në Senat
Në Ohio, demokrati Sherrod Brown fitoi kundër senatorit republikan Jon Husted, duke siguruar rikthimin në dhomën e lartë.
Gara ishte një nga më të shtrenjtat e ciklit zgjedhor.
Sipas Associated Press, shpenzimet e fushatave dhe të grupeve të jashtme tejkaluan 500 milionë dollarë.
Në një bilanc të pjesshëm, Brown kishte 48,81% të votave, ndërsa Husted 46,32%.
Pas fitores, Brown u tha mbështetësve se banorët e Ohios kishin dërguar një mesazh të qartë politik.
Iowa: Josh Turek fiton një tjetër mandat republikan
Në Iowa, demokrati Josh Turek fitoi kundër republikanes Ashley Hinson, duke siguruar një mandat tjetër të rëndësishëm për ndryshimin e shumicës në Senat.
Rezultati kishte rëndësi edhe për shkak të historisë së fundit zgjedhore të Iowa, ku Trump kishte fituar me diferencë të madhe në vitin 2024.
Demokratët fituan gjithashtu garën për guvernator të këtij shteti.
Michigan, Minnesota dhe New Hampshire: Fitore historike për përfaqësimin politik
Përveç përmbysjeve të mandateve republikane, zgjedhjet e vitit 2026 sollën edhe disa rezultate historike në shtetet ku demokratët ruajtën përfaqësimin e tyre.
Në Michigan, demokrati Abdul El-Sayed mundi republikanin Mike Rogers.
El-Sayed do të bëhet senatori i parë mysliman në historinë e Shteteve të Bashkuara.
Në Minnesota, demokratja Peggy Flanagan, pjesëtare e komunitetit indigjen White Earth Band of Ojibwe, fitoi një mandat në Senat dhe u bë gruaja e parë indigjene amerikane e zgjedhur në këtë dhomë.
Në New Hampshire, demokrati Chris Pappas mundi ish-senatorin republikan John Sununu dhe u bë burri i parë homoseksual i deklaruar publikisht që zgjidhet në Senatin amerikan.
Demokratët ruajtën gjithashtu mandate të rëndësishme përmes rizgjedhjes së Jon Ossoff në Georgia, Mark Warner në Virginia, John Hickenlooper në Colorado dhe Ben Ray Luján në New Mexico.
Këto fitore tregojnë se ndryshimi i shumicës nuk u mbështet vetëm te marrja e mandateve republikane, por edhe te mbrojtja e vendeve ekzistuese demokrate.
Republikanët ruajnë disa mandate të rëndësishme
Megjithëse demokratët fituan kontrollin e Senatit, republikanët ruajtën disa mandate në shtetet ku kishin mbështetje më të qëndrueshme.
Në Nebraska, senatori republikan Pete Ricketts fitoi përballë kandidatit të pavarur Dan Osborn.
Osborn kishte tërhequr vëmendje kombëtare si kandidat që synonte të fitonte mbështetje përtej ndarjeve tradicionale partiake.
Demokratët nuk kishin paraqitur kandidatin e tyre dhe e kishin mbështetur atë, megjithëse Osborn vazhdoi ta paraqiste veten si politikisht të pavarur.
Me 87% të votave të numëruara, Ricketts kishte 50,2%, ndërsa Osborn 43,9%, sipas AP.
Republikanët ruajtën gjithashtu mandate në Florida, West Virginia, Arkansas, Alabama dhe Kentucky.
Këto rezultate tregojnë se, megjithëse demokratët fituan në shkallë kombëtare, mbështetja republikane mbeti e fortë në një numër shtetesh.
Dhoma e Përfaqësuesve: Pennsylvania ndër shtetet vendimtare
Përmbysja demokrate në Dhomën e Përfaqësuesve u mbështet në fitore të shumta në distrikte që më parë mbaheshin nga republikanët.
Një nga shtetet më të rëndësishme ishte Pennsylvania, ku demokratët fituan katër mandate republikane.
Në distriktin e parë, Bob Harvie mundi kongresmenin republikan Brian Fitzpatrick.
Në distriktin e shtatë, Bob Brooks fitoi kundër Ryan Mackenzie.
Në distriktin e tetë, Paige Cognetti mundi Rob Bresnahan, ndërsa në distriktin e dhjetë Janelle Stelson fitoi kundër Scott Perry.
Këto katër përmbysje ishin të rëndësishme për sigurimin e shumicës në Dhomën e Përfaqësuesve.
Në New Jersey, demokratja Rebecca Bennett mundi republikanin Tom Kean Jr. në distriktin e shtatë.
Në Wisconsin, demokratët shënuan fitore të rëndësishme me Mitchell Berman, i cili mundi Bryan Steil, dhe Rebecca Cooke, e cila fitoi kundër Derrick Van Orden.
Në Kentucky, demokrati Zach Dembo fitoi distriktin e gjashtë kundër republikanit Ralph Alvarado.
Demokratët ruajtën edhe një numër mandatesh në distrikte të tjera konkurruese.
Në Ohio, Marcy Kaptur, gruaja me shërbimin më të gjatë në historinë e Kongresit amerikan, fitoi rizgjedhjen kundër republikanit Derek Merrin.
Me 97% të votave të raportuara, Kaptur kishte 52,7%, kundrejt 47,3% për Merrin.
Përmbysjet në distriktet republikane dhe ruajtja e mandateve ekzistuese i mundësuan Partisë Demokratike të sigurojë kontrollin e dhomës së ulët të Kongresit.
Guvernatorët: Demokratët fitojnë Teksasin, Georginë, Ohion dhe Iowa
Ndryshimi i ekuilibrit politik nuk u kufizua në Kongres.
Demokratët fituan edhe katër poste guvernatorësh që më parë mbaheshin nga republikanët, duke regjistruar përmbysje në Teksas, Georgia, Ohio dhe Iowa.
Në Teksas, Gina Hinojosa mundi guvernatorin republikan Greg Abbott.
Në Georgia, Keisha Lance Bottoms, ish-kryetare e bashkisë së Atlantës, mundi republikanin Rick Jackson.
Bottoms u bë gruaja e parë me ngjyrë e zgjedhur guvernatore në historinë amerikane.
Fitorja e saj i dha gjithashtu fund një periudhe të gjatë kontrolli republikan mbi postin e guvernatorit të Georgias, ku demokratët nuk kishin fituar që nga viti 1998.
Në Ohio, demokratja Amy Acton mundi republikanin Vivek Ramaswamy.
Në Iowa, demokrati Rob Sand fitoi zgjedhjet për guvernator, duke shënuar një tjetër përmbysje të rëndësishme në një shtet që kishte mbështetur Trumpin dy vjet më parë.
Në Arizona, guvernatorja demokrate Katie Hobbs fitoi rizgjedhjen kundër kongresmenit republikan Andy Biggs, një aleat i afërt i presidentit.
Me 73% të votave të numëruara, Hobbs kishte 56,8%, ndërsa Biggs 41,6%, sipas AP.
Në Oregon, demokratja Tina Kotek fitoi një tjetër mandat.
Në New Mexico, Deb Haaland u bë gruaja e parë indigjene amerikane e zgjedhur guvernatore në historinë e vendit.
Në Wisconsin, David Crowley u bë guvernatori i parë me ngjyrë i shtetit.
Ndërkohë, republikanët ruajtën drejtimin e Floridës me fitoren e Byron Donalds, i cili u bë guvernatori i parë republikan me ngjyrë në historinë e këtij shteti.
Ekonomia dhe kostoja e jetesës, shqetësimet kryesore të votuesve
Sondazhet në dalje, të zhvilluara nga SSRS për një grup mediash amerikane dhe të raportuara nga Reuters, treguan pakënaqësi të përhapur me gjendjen ekonomike dhe drejtimin e vendit.
Pothuajse nëntë në dhjetë votues e konsideronin koston e jetesës një faktor vendimtar ose shumë të rëndësishëm në zgjedhjen e tyre.
Rreth dy të tretat e votuesve ia atribuonin Trumpit përgjegjësinë për çmimet e larta.
Ndërkohë, rreth tre të katërtat shpreheshin të zemëruar ose të pakënaqur me drejtimin e përgjithshëm të Shteteve të Bashkuara.
Këto të dhëna tregojnë se çështjet ekonomike kishin mbetur në qendër të shqetësimeve të elektoratit, pavarësisht premtimeve të administratës për përmirësimin e fuqisë blerëse.
Trump kishte premtuar uljen e shpejtë të inflacionit pas rikthimit të tij në Shtëpinë e Bardhë në vitin 2025.
Megjithatë, një pjesë e madhe e votuesve u shprehën se ndiheshin ekonomikisht më keq sesa në fillim të mandatit të tij.
Sondazhet pasqyruan gjithashtu shqetësime për korrupsionin në qeveri dhe efektet e politikave të administratës mbi gjendjen ekonomike.
Sipas Reuters, rreth 70% e votuesve dëshironin që Kongresi të ushtronte kontroll më të fortë mbi presidentin.
Ndërkohë, 62% shprehën mosmiratim për punën e Trumpit.
Këto rezultate nuk shpjegojnë në mënyrë të vetme çdo garë shtetërore, por tregojnë klimën kombëtare në të cilën u zhvilluan zgjedhjet.
Lufta me Iranin dhe ndikimi mbi republikanët
Një tjetër çështje e rëndësishme e fushatës ishte lufta e Shteteve të Bashkuara me Iranin.
Sipas Reuters, pakënaqësia ndaj konfliktit ishte një nga faktorët që ndikuan në qëndrimet e votuesve, krahas shqetësimeve ekonomike dhe kostos së jetesës.
Presidenti Trump e pranoi këtë ndikim në një deklaratë për The Wall Street Journal.
Ai tha se lufta me Iranin ishte pjesërisht përgjegjëse për humbjet e shumta të kandidatëve republikanë.
Megjithatë, presidenti deklaroi se nuk ishte penduar për vendimin për ta nisur luftën më herët gjatë vitit.
Kjo deklaratë përfaqëson një pranim të ndikimit politik të konfliktit, por jo një ndryshim të qëndrimit të tij lidhur me vendimin ushtarak.
Reagimi i Trumpit: “Po të isha kandidat, do të fitonim bindshëm”
Pas humbjeve të republikanëve, Trump u përpoq të distancohej nga rezultati, duke argumentuar se ai vetë nuk ishte kandidat në zgjedhje.
Në një reagim publik, presidenti deklaroi:
“Unë nuk isha në fletën e votimit dhe, po të kisha qenë, do të kishim fituar ME NJË FITORE DËRRMUESE!”
Deklarata u bë në një kohë kur kandidatët e mbështetur prej tij kishin humbur disa gara të rëndësishme.
Sipas raportimeve të Associated Press, Trump i uroi demokratët për fitoret e tyre, por kundërshtoi interpretimin se rezultati ishte domosdoshmërisht një gjykim negativ për të personalisht.
Ky qëndrim ndryshon nga interpretimi i një pjese të sondazheve dhe analizave zgjedhore, të cilat treguan se shumë votues e konsideronin zgjedhjen si një mundësi për të shprehur qëndrimin e tyre ndaj presidentit.
Çfarë ndryshon tani në Uashington?
Fitorja e demokratëve në të dyja dhomat e Kongresit do të ndikojë drejtpërdrejt në marrëdhëniet ndërmjet pushtetit legjislativ dhe atij ekzekutiv.
Së pari, demokratët do të kontrollojnë procesin legjislativ në Kongres. Ata mund të përcaktojnë përparësitë parlamentare dhe të pengojnë miratimin e propozimeve republikane që nuk sigurojnë mbështetjen e nevojshme.
Së dyti, komisionet parlamentare do të kalojnë nën drejtimin demokrat. Kjo u jep atyre mundësinë të organizojnë seanca dëgjimore, të kërkojnë dokumente dhe të zhvillojnë hetime mbi veprimtarinë e administratës.
Së treti, shumica në Senat do të ndikojë mbi emërimet presidenciale. Senati ka kompetenca të rëndësishme për konfirmimin e anëtarëve të administratës, gjyqtarëve federalë dhe funksionarëve të tjerë.
Së katërti, miratimi i buxhetit dhe i ligjeve të shpenzimeve do të kërkojë marrëveshje politike. Presidenti dhe shumica parlamentare do të duhet të negociojnë nëse dëshirojnë të shmangin bllokimin institucional.
Megjithatë, demokratët nuk mund ta zbatojnë automatikisht të gjithë programin e tyre politik.
Trump ruan kompetencën presidenciale të vetos, ndërsa disa vendime në Senat kërkojnë shumica procedurale më të gjera sesa shumica e zakonshme.
Kështu, rezultati i zgjedhjeve krijon një sistem të ri kontrollesh dhe kundërpeshash, por nuk garanton miratimin e çdo nisme demokrate.
Kur fillon punën Kongresi i ri?
Kongresi i ri amerikan pritet të mblidhet më 3 janar 2027, sipas kalendarit kushtetues.
Deri atëherë vazhdon mandati i Kongresit aktual, ndërsa kandidatët e zgjedhur përgatiten për marrjen e funksioneve.
Në Senat, përbërja e re do të ndikojë në drejtimin e komisioneve dhe konfirmimin e emërimeve.
Në Dhomën e Përfaqësuesve, anëtarët e zgjedhur do të votojnë për drejtuesin e ri.
Hakeem Jeffries pritet të jetë kandidati i demokratëve për kryetar të Dhomës, por zgjedhja formale do të bëhet nga përfaqësuesit e Kongresit të ri.
Çfarë mbetet ende e hapur?
Megjithëse shumica politike në Kongres është përcaktuar, disa çështje zgjedhore mbeten të hapura.
Numërimi i votave vazhdon në gara të caktuara të Senatit dhe të Dhomës së Përfaqësuesve.
Në disa shtete, përpunimi i votave me postë ose procedurat e posaçme zgjedhore mund të kërkojnë kohë shtesë.
Alaska është ndër shtetet ku gara për Senatin ka mbetur në vëmendje për shkak të numërimit dhe procedurave zgjedhore.
Shtete si Alaska dhe Maine përdorin sistemin e votimit sipas renditjes së preferencave, i cili mund të kërkojë raunde shtesë të shpërndarjes së votave kur asnjë kandidat nuk siguron shumicën në fazën fillestare.
Për këtë arsye, duhet bërë dallimi ndërmjet rezultateve të shpallura nga organizatat mediatike zgjedhore dhe rezultateve përfundimtare të certifikuara nga autoritetet përkatëse.
Mbetet gjithashtu për t’u përcaktuar madhësia përfundimtare e shumicës demokrate në të dyja dhomat.
Ky numër do të ketë rëndësi për organizimin parlamentar dhe aftësinë e demokratëve për të ruajtur disiplinën e grupit gjatë votimeve të rëndësishme.
Një rezultat që ndryshon dy vitet e ardhshme të politikës amerikane
Zgjedhjet e 3 nëntorit 2026 kanë ndryshuar raportin e forcave politike në Shtetet e Bashkuara.
Donald Trump mbetet president, por republikanët nuk do ta kontrollojnë më Kongresin.
Demokratët kanë siguruar shumicën në Senat dhe në Dhomën e Përfaqësuesve, kanë regjistruar fitore historike në shtete tradicionale republikane dhe kanë marrë drejtimin e disa qeverive shtetërore.
Sondazhet tregojnë se ekonomia, kostoja e jetesës, pakënaqësia me drejtimin e vendit dhe lufta me Iranin ishin ndër çështjet më të rëndësishme për votuesit.
Rezultati krijon një periudhë të re qeverisjeje të ndarë në Uashington.
Në dy vitet e ardhshme, marrëdhëniet ndërmjet presidentit dhe shumicës së re demokrate do të përcaktojnë në masë të madhe ecurinë e legjislacionit federal, politikave buxhetore, hetimeve parlamentare dhe emërimeve të rëndësishme.
Ndërsa numërimi përfundimtar vazhdon në disa gara, një zhvillim është tashmë i konfirmuar: zgjedhjet e mesmandatit të vitit 2026 i kanë dhënë fund kontrollit republikan të Kongresit dhe kanë ndryshuar ekuilibrin politik të SHBA-së për pjesën e mbetur të mandatit të dytë të Donald Trumpit.
(Burimet: Reuters, Associated Press, The Wall Street Journal, NPR, CBS News, Fox News, NBC News, Axios, The Philadelphia Inquirer, Le Monde, The Guardian, ABC News Australia, 3–4 nëntor 2026)
110 FAKTE TË RËNDËSISHME NGA ZGJEDHJET E MESMANDATIT NË SHBA – 3–4 NËNTOR 2026
I. REZULTATI KOMBËTAR DHE KONTROLLI I KONGRESIT
1. Demokratët fituan kontrollin e plotë të Kongresit amerikan. Zgjedhjet e mesmandatit të 3 nëntorit 2026 përfunduan me sigurimin e shumicës demokrate në Senat dhe në Dhomën e Përfaqësuesve. Kjo i dha fund kontrollit republikan mbi të dyja dhomat e legjislativit federal dhe krijoi një konfigurim të ri politik për pjesën e mbetur të mandatit presidencial të Donald Trumpit.
2. Humbja republikane nuk u kufizua në shtetet e zakonshme konkurruese. Demokratët siguruan fitore edhe në shtete që për dekada kishin votuar kryesisht për republikanët, përfshirë Kansasin, Karolinën e Jugut dhe Teksasin. Pikërisht shtrirja gjeografike e këtyre fitoreve e dalloi rezultatin nga një ndryshim i zakonshëm i shumicës parlamentare.
3. Rezultati i zgjedhjeve u përcaktua nga dhjetëra milionë votues. Amerikanët morën pjesë në votime për Kongresin, guvernatorët dhe një numër funksionesh të tjera shtetërore e vendore. Megjithëse shumica politike u përcaktua gjatë natës zgjedhore, shifra kombëtare përfundimtare e pjesëmarrjes kërkon përfundimin e numërimit në të gjitha juridiksionet.
4. Zgjedhjet u mbajtën në mesin e mandatit të dytë presidencial të Donald Trumpit. Presidenti ishte rikthyer në Shtëpinë e Bardhë në janar 2025, ndërsa votimi i nëntorit 2026 përbënte provën e parë zgjedhore mbarëkombëtare për administratën e tij gjatë mandatit të dytë.
5. Demokratët siguruan të paktën shtatë përmbysje mandatesh në Senat. Fitoret u regjistruan në Maine, Iowa, Kansas, Ohio, Teksas, Karolinën e Jugut dhe Karolinën e Veriut. Këto ishin vende që më parë mbaheshin nga republikanët dhe përbënin bazën e ndryshimit të shumicës në dhomën e lartë.
6. Senati kishte qenë nën kontrollin republikan përpara zgjedhjeve. Republikanët zotëronin 53 vende në dhomën me 100 anëtarë, ndërsa demokratët dhe dy senatorët e pavarur që bashkëpunonin me ta kishin së bashku 47 vende. Përmbysja e disa mandateve republikane ishte kusht thelbësor për ndryshimin e shumicës.
7. Demokratëve u duhej të kapërcenin pragun e 50 mandateve. Për shkak se zëvendëspresidenti republikan mund të vendoste në rast barazimi 50 me 50, kontrolli i sigurt demokrat kërkonte të paktën 51 senatorë në grupin e tyre. Fitoret në shtetet republikane ua mundësuan kapërcimin e këtij pragu.
8. Një bilanc i hershëm i 4 nëntorit regjistronte 53 mandate për grupin demokrat. Sipas tabelave të raportuara nga disa media, demokratët dhe senatorët e pavarur që bashkëpunojnë me ta kishin arritur këtë numër, kundrejt 41 mandateve republikane të përcaktuara në atë fazë. Gjashtë gara të tjera nuk ishin përfshirë ende në bilancin përfundimtar.
9. Në zgjedhjet e vitit 2026 u vendosën 35 mandate të Senatit. Tridhjetë e tre ishin gara të rregullta të ciklit gjashtëvjeçar, ndërsa dy ishin zgjedhje të posaçme. Për pasojë, shumica e senatorëve nuk ishin në fletën e votimit këtë vit.
10. Të gjitha 435 vendet e Dhomës së Përfaqësuesve iu nënshtruan zgjedhjeve. Ndryshe nga Senati, ku çdo dy vjet rinovohet vetëm një pjesë e mandateve, mandati i të gjithë anëtarëve të Dhomës zgjat dy vjet. Kjo e bënte të mundur ndryshimin e plotë të shumicës gjatë një cikli të vetëm.
11. Pragu i shumicës në Dhomën e Përfaqësuesve është 218 mandate. Demokratët e kapërcyen këtë prag sipas raportimeve të AP dhe NPR, duke siguruar mundësinë për të organizuar drejtimin e dhomës së ulët në Kongresin e ardhshëm.
12. Demokratët fituan më shumë se dy duzina distrikte të kontrolluara më parë nga republikanët. Përmbysjet u shtrinë në shtete të ndryshme dhe përfshinë edhe politikanë republikanë që kishin fituar zgjedhje të mëparshme në territore konkurruese.
13. Fitorja demokrate në të dyja dhomat u konfirmua më shpejt sesa në disa zgjedhje të mëparshme. Në vitin 2022, përcaktimi i kontrollit të Senatit kishte kërkuar katër ditë, ndërsa ai i Dhomës së Përfaqësuesve tetë ditë. Në vitin 2026, raportimet për shumicën e re dolën që gjatë natës zgjedhore dhe orëve të para të 4 nëntorit.
14. Numërimi i votave nuk përfundoi në të gjitha distriktet njëkohësisht. Shtetet kanë procedura të ndryshme për përpunimin e votave të hershme, atyre me postë dhe fletëvotimeve të dorëzuara ditën e zgjedhjeve. Prandaj një shumicë e konfirmuar politikisht mund të bashkëjetojë me gara individuale ende të papërfunduara.
15. Demokratët do të kenë shumicën parlamentare, por jo presidencën. Donald Trump mbetet president i SHBA-së, ndërsa kontrolli i Kongresit kalon te kundërshtarët e tij politikë. Ky sistem njihet si qeverisje e ndarë dhe kërkon negociata ndërmjet institucioneve për shumë vendime të rëndësishme.
II. SENATI: FITORET HISTORIKE
16. James Talarico fitoi garën për Senatin në Teksas. Kandidati demokrat mundi prokurorin e përgjithshëm republikan Ken Paxton, duke i dhënë partisë një nga fitoret më të rëndësishme të natës. Teksasi është ndër shtetet më të mëdha dhe politikisht më të rëndësishme në SHBA.
17. Fitorja e Talaricos i dha fund një periudhe 38-vjeçare pa fitore demokrate për Senatin në Teksas. Rezultati përfaqëson një ndryshim historik në një shtet ku republikanët kishin dominuar garat federale gjatë dekadave të fundit.
18. Diferenca në Teksas ishte e konsiderueshme në rezultatet e pjesshme. Në një raportim të Fox News, me rreth 83,9% të votave të raportuara, Talarico kishte 55,04% kundrejt 43,17% për Paxton. Këto përqindje pasqyrojnë fazën e numërimit të cituar dhe nuk duhen përdorur si bilanc përfundimtar.
19. Talarico kishte qenë deputet në legjislaturën e Teksasit. Kjo përvojë politike shtetërore e kishte bërë të njohur kandidatin përpara garës federale, ndërsa fitorja e tij i dha Partisë Demokratike një mandat senatorial në një shtet që kishte qenë prej kohësh një bazë republikane.
20. Ken Paxton ishte prokuror i përgjithshëm i Teksasit. Ai hyri në garë si figurë republikane me profil të lartë shtetëror. Humbja e tij tregoi se dominimi republikan në zgjedhjet e mëparshme nuk garantonte ruajtjen e mandatit në klimën politike të vitit 2026.
21. Kansas zgjodhi një senator demokrat për herë të parë që nga viti 1932. Adam Hamilton mundi senatorin republikan në detyrë Roger Marshall. Ky ishte një nga rezultatet më historike të zgjedhjeve, sepse ndërpreu një periudhë gati njëqindvjeçare pa fitore demokrate në garën për Senatin amerikan në këtë shtet.
22. Adam Hamilton fitoi kundër një senatori republikan në detyrë. Ndryshe nga garat për mandate të lira, në Kansas demokratët duhej të mundnin një politikan që tashmë përfaqësonte shtetin në Senat. Fitorja tregoi madhësinë e ndryshimit të mbështetjes elektorale.
23. Në një fazë të numërimit në Kansas, Hamilton kishte 51,14% të votave. Roger Marshall kishte 45,85%, sipas një raportimi të Fox News me afërsisht 94% të votave të regjistruara. Diferenca tregonte epërsi të qartë të demokratit në atë fazë.
24. Annie Andrews fitoi garën për Senatin në Karolinën e Jugut. Kandidatja demokrate mundi senatoren republikane Darline Graham, e mbështetur nga Donald Trump. Rezultati ishte veçanërisht i rëndësishëm për shkak të orientimit tradicional republikan të shtetit.
25. Demokratët nuk kishin fituar një garë për Senatin në Karolinën e Jugut gjatë këtij shekulli. Fitorja e Andrews ndryshoi një prirje të gjatë politike dhe e bëri shtetin një nga simbolet e përmbysjes zgjedhore të vitit 2026.
26. Karolina e Jugut kishte votuar fuqishëm për Trumpin në vitin 2024. Presidenti kishte fituar aty me një epërsi prej afro 18 pikësh përqindjeje. Dy vjet më vonë, zgjedhja e një senatoreje demokrate tregoi një ndryshim të rëndësishëm në rezultatin e garës për Senat.
27. Annie Andrews kishte 51,05% të votave në një bilanc të pjesshëm. Darline Graham kishte 46,73%, kur ishin raportuar rreth 94,5% të votave, sipas Fox News. Diferenca ishte mbi katër pikë përqindjeje në atë fazë.
28. Troy Jackson mundi senatoren republikane Susan Collins në Maine. Collins, e cila kishte shërbyer për pesë mandate në Senatin amerikan, humbi përballë kandidatit demokrat, duke përfunduar një karrierë shumëvjeçare si përfaqësuese e këtij shteti në dhomën e lartë.
29. Humbja e Susan Collins ishte një ndryshim me peshë institucionale. Collins ishte ndër figurat republikane me përvojë të gjatë parlamentare. Largimi i saj ndryshon jo vetëm përfaqësimin partiak të Maine, por edhe përbërjen e përvojës dhe vjetërsisë parlamentare në Senat.
30. Në një bilanc të pjesshëm në Maine, Jackson kishte 52,43%. Collins kishte 47,51%, me rreth 69% të votave të raportuara. Fitorja e Jackson u shpall nga mediat zgjedhore, megjithëse numërimi i plotë vazhdonte.
31. Roy Cooper fitoi mandatin e Senatit në Karolinën e Veriut. Demokrati mundi republikanin Michael Whatley në garën për vendin që lirohej nga senatori republikan Thom Tillis. Rezultati i dha demokratëve një mandat të ri në një shtet të rëndësishëm konkurrues.
32. Fitorja e Cooper ishte e para për një demokrat në garat e Senatit të Karolinës së Veriut që nga viti 2008. Kjo e bën rezultatin një kthesë të rëndësishme në historinë politike të shtetit, i cili kishte qenë një objektiv i vazhdueshëm i demokratëve.
33. Roy Cooper përfitoi nga një garë për mandat të lirë. Thom Tillis nuk kërkonte një mandat tjetër, prandaj Cooper nuk u përball me senatorin në detyrë. Megjithatë, mandati ishte republikan përpara zgjedhjeve dhe kalimi i tij te demokratët ndikoi drejtpërdrejt në shumicën kombëtare.
34. Sherrod Brown u rikthye në Senat nga Ohio. Demokrati mundi senatorin republikan Jon Husted. Brown kishte një histori të gjatë politike në shtet dhe fitorja e tij përfaqësonte rikthimin e një figure të njohur të Partisë Demokratike në dhomën e lartë.
35. Gara Brown–Husted ishte ndër më të shtrenjtat e zgjedhjeve. Sipas Associated Press, shpenzimet e fushatave dhe organizatave të jashtme tejkaluan 500 milionë dollarë. Kjo tregon rëndësinë që të dyja partitë i kushtuan një mandati vendimtar për kontrollin e Senatit.
36. Në Ohio, Brown kishte 48,81% të votave në një raportim të pjesshëm. Husted kishte 46,32%, kur ishin raportuar rreth 89% të votave. Epërsia e demokratit ishte më e ngushtë sesa në disa shtete të tjera ku partia siguroi përmbysje.
37. Josh Turek fitoi garën për Senatin në Iowa. Kandidati demokrat mundi republikanen Ashley Hinson, duke siguruar një tjetër mandat që më parë ishte nën kontrollin republikan. Fitorja në Iowa ishte pjesë e serisë së rezultateve që mundësuan ndryshimin e shumicës në Senat.
38. Iowa ishte ndër shtetet ku demokratët fituan dy gara të mëdha. Përveç Senatit, ata fituan edhe postin e guvernatorit. Ky kombinim përfaqësonte një ndryshim të rëndësishëm në zgjedhjet shtetërore dhe federale të vitit 2026.
39. Iowa kishte mbështetur Trumpin në zgjedhjet presidenciale të vitit 2024. Ai kishte fituar me një epërsi prej rreth 13 pikësh përqindjeje, ndërsa dy vjet më vonë demokratët arritën të fitojnë gara të rëndësishme në të njëjtin shtet.
40. Jon Ossoff fitoi rizgjedhjen në Georgia. Senatori demokrat mundi republikanin Mike Collins. Ruajtja e mandatit ishte e rëndësishme sepse demokratët jo vetëm duhej të fitonin vende të reja, por edhe të mbronin mandatet që i kishin përpara zgjedhjeve.
41. Chris Pappas fitoi garën për Senatin në New Hampshire. Demokrati mundi ish-senatorin republikan John Sununu në një garë për mandat të lirë, duke ruajtur përfaqësimin demokrat të shtetit.
42. Chris Pappas u bë burri i parë homoseksual i deklaruar publikisht i zgjedhur në Senatin amerikan. Rezultati përbën një moment historik për përfaqësimin politik LGBTQ në dhomën e lartë të Kongresit.
43. Abdul El-Sayed fitoi garën për Senatin në Michigan. Demokrati mundi republikanin Mike Rogers në një përballje të ngushtë dhe shumë të ndjekur. Michigan ishte ndër shtetet me rëndësi të madhe për ekuilibrin kombëtar politik.
44. Abdul El-Sayed do të bëhet senatori i parë mysliman në historinë e SHBA-së. Kjo fitore përfaqëson një ndryshim historik në përbërjen fetare dhe shoqërore të Senatit, i cili ka pasur përfaqësim më të kufizuar sesa Dhoma e Përfaqësuesve.
45. Në një bilanc të pjesshëm në Michigan, El-Sayed kishte 50,70%. Mike Rogers kishte 47,35%, me rreth 59,6% të votave të raportuara. Pavarësisht diferencës së pjesshme, fitorja u shpall nga raportimet zgjedhore.
46. Peggy Flanagan fitoi një mandat në Senat nga Minnesota. Kandidatja demokrate siguroi një vend që mbeti në kontrollin e partisë së saj, duke u bërë gjithashtu pjesë e një nate zgjedhore të shënuar nga disa arritje historike për përfaqësimin politik.
47. Peggy Flanagan u bë gruaja e parë indigjene amerikane e zgjedhur në Senatin e SHBA-së. Ajo është pjesëtare e komunitetit White Earth Band of Ojibwe. Fitorja e saj përfaqëson një moment të rëndësishëm për praninë e popujve indigjenë në institucionet federale.
48. John Hickenlooper fitoi një mandat të dytë senatorial në Colorado. Senatori demokrat ruajti vendin e tij, duke vazhduar përfaqësimin e shtetit përkrah senatorit tjetër demokrat, Michael Bennet.
49. Ben Ray Luján u rizgjodh në New Mexico. Ai mundi kandidatin republikan Larry Marker, duke siguruar mandatin e dytë dhe duke ruajtur përfaqësimin demokrat të shtetit në Senat.
50. Mark Warner fitoi rizgjedhjen në Virginia. Demokrati kishte 60,60% të votave në një bilanc të pjesshëm, kundrejt 39,13% për republikanin Bert Mizusawa, sipas Fox News.
III. REZULTATET E RËNDËSISHME REPUBLIKANE NË SENAT
51. Pete Ricketts ruajti mandatin republikan në Nebraska. Senatori në detyrë fitoi kundër kandidatit të pavarur Dan Osborn, në një garë që tërhoqi vëmendje kombëtare për shkak të mundësisë së një surprize në një shtet tradicionalisht republikan.
52. Nebraska mbeti një garë konkurruese pavarësisht epërsisë historike republikane. Me 87% të votave të numëruara, Ricketts kishte 50,2%, ndërsa Osborn 43,9%, sipas AP. Diferenca nuk ishte e mjaftueshme që kandidati i pavarur ta fitonte mandatin.
53. Demokratët e Nebraskës nuk paraqitën kandidatin e tyre. Ata mbështetën Dan Osbornin, i cili megjithatë këmbënguli në identitetin e tij politik të pavarur dhe deklaroi se nuk ishte i detyruar t’i nënshtrohej asnjërës prej dy partive.
54. Republikanët investuan shuma të mëdha në mbrojtjen e mandatit të Nebraskës. Organizata Senate Leadership Fund kishte paralajmëruar shpenzime prej rreth 15 milionë dollarësh. Në fushatë u përfshi edhe udhëheqësi republikan i Senatit, John Thune.
55. Ashley Moody fitoi mandatin e Senatit në Florida. Republikania mundi kandidaten demokrate Angie Nixon, duke ruajtur kontrollin e partisë mbi këtë mandat dhe duke siguruar vazhdimësinë e përfaqësimit republikan në shtet.
56. Shelly Moore Capito u rizgjodh në West Virginia. Senatorja republikane fitoi një mandat të tretë, duke mundur kandidaten demokrate Rachel Fetty Anderson. Rezultati ruajti përfaqësimin republikan të shtetit.
57. Tom Cotton ruajti mandatin në Arkansas. Senatori republikan kryesonte me 54,20% kundrejt 42,48% për demokraten Hallie Shoffner në një bilanc me rreth 98% të votave të raportuara.
58. Barry Moore fitoi garën për Senatin në Alabama. Republikani kryesonte me mbi 55% të votave në një fazë të avancuar të numërimit, duke mbajtur mandatin në kontrollin e partisë së tij.
59. Andy Barr fitoi garën për Senatin në Kentucky. Kandidati republikan kryesonte me 54,98%, kundrejt 42,92% për demokratin Charles Booker, me 99% të votave të raportuara.
60. Julia Letlow ruajti kontrollin republikan të mandatit në Louisiana. Në një garë më të ngushtë, ajo kishte 50,88% të votave, përballë 49,12% për demokratin Jamie Davis, sipas një bilanci të pjesshëm.
IV. DHOMA E PËRFAQËSUESVE: DISTRIKTET QË NDRYSHUAN SHUMICËN
61. Demokratët siguruan shumicën në Dhomën e Përfaqësuesve. Për këtë u duhej të arrinin 218 nga 435 vendet. Fitorja i jep partisë kontrollin e rendit të ditës legjislativ dhe të drejtimit të komisioneve parlamentare.
62. Hakeem Jeffries pritet të bëhet kryetar i Dhomës së Përfaqësuesve. Nëse zgjidhet nga shumica e re, ai do të jetë personi i parë me ngjyrë në historinë amerikane që merr drejtimin e kësaj dhome.
63. Pennsylvania ishte një nga shtetet vendimtare për përmbysjen e shumicës. Demokratët fituan katër distrikte që më parë përfaqësoheshin nga republikanët, duke ndryshuar dukshëm përbërjen e delegacionit të shtetit në Kongres.
64. Bob Harvie mundi Brian Fitzpatrick në distriktin e parë të Pennsylvanias. Fitzpatrick ishte një kongresmen republikan me përvojë, ndërsa humbja e tij përfaqësonte një sukses të rëndësishëm demokrat në një territor politikisht konkurrues.
65. Bob Brooks fitoi distriktin e shtatë të Pennsylvanias. Demokrati mundi republikanin Ryan Mackenzie, duke i shtuar një mandat tjetër shumicës së re të partisë në Dhomën e Përfaqësuesve.
66. Paige Cognetti fitoi në distriktin e tetë të Pennsylvanias. Ajo mundi kongresmenin republikan Rob Bresnahan, duke ndryshuar kontrollin partiak të një tjetër distrikti të rëndësishëm.
67. Janelle Stelson fitoi në distriktin e dhjetë të Pennsylvanias. Demokratja mundi republikanin Scott Perry, një politikan i njohur në politikën kombëtare. Rezultati kontribuoi në përmbysjen e shumicës republikane.
68. Rebecca Bennett fitoi distriktin e shtatë të New Jersey. Demokratja mundi kongresmenin republikan Tom Kean Jr., duke siguruar një tjetër mandat të marrë nga republikanët në një zonë konkurruese.
69. Rebecca Cooke mundi Derrick Van Orden në Wisconsin. Kandidatja demokrate fitoi distriktin e tretë, duke i marrë mandatin një republikani në detyrë dhe duke kontribuar në forcimin e shumicës së re demokrate.
70. Mitchell Berman fitoi distriktin e parë të Wisconsin. Demokrati mundi kongresmenin republikan Bryan Steil, duke shënuar një tjetër përmbysje të rëndësishme në këtë shtet.
71. Zach Dembo fitoi distriktin e gjashtë të Kentucky. Ai mundi republikanin Ralph Alvarado, duke i dhënë demokratëve një mandat shtesë në një shtet që zakonisht konsiderohet më i favorshëm për republikanët.
72. Marcy Kaptur fitoi rizgjedhjen në distriktin e nëntë të Ohio. Demokratja mundi republikanin Derek Merrin, duke ruajtur një mandat që ishte në shënjestër të partisë kundërshtare.
73. Marcy Kaptur është gruaja me shërbimin më të gjatë në historinë e Kongresit. Ajo u zgjodh për herë të parë në vitet 1980 dhe vazhdon të përfaqësojë Ohion, pavarësisht ndryshimeve të shumta politike gjatë dekadave.
74. Gara e Kapturit ishte një përsëritje e përballjes së vitit 2024. Atëherë ajo e kishte mundur ngushtë Derek Merrinin. Në vitin 2026, Kaptur siguroi një tjetër fitore kundër të njëjtit kundërshtar republikan.
75. Me 97% të votave të raportuara, Kaptur kishte 52,7%. Merrin kishte 47,3%, sipas raportimit të The Wall Street Journal. Këto rezultate pasqyronin numërimin e pjesshëm.
76. Demokratët ruajtën distriktin e parë të Karolinës së Veriut. Don Davis fitoi kundër republikanes Laurie Buckhout, duke mbrojtur një mandat që ishte pjesë e konkurrencës për shumicën parlamentare.
77. Sarah Trone Garriott fitoi distriktin e tretë të Iowa. Rezultati shtoi përfaqësimin demokrat në një shtet ku partia shënoi edhe fitore të rëndësishme për Senatin dhe guvernatorin.
78. Josh Riley fitoi rizgjedhjen në distriktin e nëntëmbëdhjetë të New York. Demokrati ruajti mandatin në Dhomën e Përfaqësuesve, duke kontribuar në mbrojtjen e vendeve ekzistuese të partisë.
79. Gabe Vasquez ruajti mandatin në distriktin e dytë të New Mexico. Fitorja e tij ishte pjesë e rezultateve në të cilat demokratët arritën të mbronin vendet e tyre, ndërsa përmbysnin mandate republikane në shtete të tjera.
80. Suhas Subramanyam fitoi rizgjedhjen në distriktin e dhjetë të Virginia. Ai ruajti një mandat demokrat në një shtet të rëndësishëm për politikën kombëtare.
81. Shomari Figures fitoi distriktin e dytë të Alabama. Rezultati ruajti një mandat demokrat në një shtet ku republikanët vazhduan të kishin epërsi në garën për Senatin.
82. Jared Moskowitz fitoi në distriktin e njëzetepestë të Florida. Demokrati ruajti mandatin në një shtet ku republikanët vazhduan të fitonin disa nga garat më të rëndësishme shtetërore dhe federale.
83. Kongresmeni republikan Max Miller humbi rizgjedhjen në Ohio. Humbja e tij ishte një tjetër shembull i vështirësive me të cilat u përballën republikanët në disa distrikte gjatë zgjedhjeve të vitit 2026.
84. Shpenzimet për reklama dhe ndryshimi i kufijve të distrikteve ndikuan në fushatë. Në disa shtete, partitë kishin bërë përpjekje për të krijuar harta elektorale më të favorshme. Reuters raportoi se strategjitë republikane të rishikimit të distrikteve nuk dhanë rezultatet e synuara në shumë prej garave.
85. Fitorja në Dhomën e Përfaqësuesve nuk kërkoi përfundimin e të gjitha numërimeve. Sapo demokratët siguruan të paktën 218 mandate të shpallura, kontrolli i dhomës u përcaktua, pavarësisht se në disa distrikte vazhdonin ende procedurat e numërimit.
V. GUVERNATORËT: NDRYSHIMI I PUSHTETIT NË SHTETE
86. Demokratët fituan katër poste guvernatorësh të mbajtura më parë nga republikanët. Përmbysjet kryesore u regjistruan në Georgia, Iowa, Ohio dhe Teksas. Këto fitore zgjeruan ndikimin e partisë edhe jashtë Kongresit federal.
87. Gina Hinojosa fitoi zgjedhjet për guvernatore të Teksasit. Demokratja mundi republikanin Greg Abbott, duke i dhënë fund drejtimit të tij pas tri mandateve. Kjo ishte një nga përmbysjet më të rëndësishme në nivel shtetëror.
88. Humbja e Greg Abbott ndryshoi kontrollin e ekzekutivit të Teksasit. Përveç fitores së James Talaricos në Senat, demokratët morën edhe postin më të lartë ekzekutiv të shtetit, duke shënuar një sukses të dyfishtë në nivel federal dhe shtetëror.
89. Keisha Lance Bottoms fitoi zgjedhjet për guvernatore në Georgia. Ish-kryetarja e bashkisë së Atlantës mundi republikanin Rick Jackson, duke rikthyer kontrollin demokrat mbi ekzekutivin shtetëror.
90. Keisha Lance Bottoms u bë gruaja e parë me ngjyrë e zgjedhur guvernatore në historinë e SHBA-së. Ky rezultat shënoi një moment të rëndësishëm për përfaqësimin politik, jo vetëm në Georgia, por në nivel kombëtar.
91. Georgia nuk kishte zgjedhur guvernator demokrat që nga viti 1998. Fitorja e Bottoms ndërpreu një periudhë të gjatë kontrolli republikan dhe përfaqësoi ndryshimin e një prej posteve shtetërore më të rëndësishme.
92. Amy Acton fitoi zgjedhjet për guvernatore të Ohio. Demokratja mundi republikanin Vivek Ramaswamy, një figurë e njohur në politikën kombëtare amerikane, duke kaluar drejtimin e shtetit nga republikanët te demokratët.
93. Në një bilanc të pjesshëm në Ohio, Acton kishte 51,2% të votave. Ramaswamy kishte 45,5%, me afërsisht 90% të votave të numëruara, sipas të dhënave të NBC News të raportuara nga mediat e tjera.
94. Rob Sand fitoi zgjedhjet për guvernator të Iowa. Demokrati siguroi një fitore të rëndësishme në një shtet që kishte mbështetur Donald Trumpin në zgjedhjet presidenciale të vitit 2024.
95. Katie Hobbs u rizgjodh guvernatore e Arizonës. Demokratja mundi kongresmenin republikan Andy Biggs, aleat i afërt i presidentit Trump. Fitorja e saj ruajti kontrollin demokrat të ekzekutivit shtetëror.
96. Në një bilanc me 73% të votave të numëruara, Hobbs kishte 56,8%. Biggs kishte 41,6%, sipas Associated Press. Diferenca tregonte një epërsi të konsiderueshme për guvernatoren në detyrë.
97. Arizona do të ketë për herë të parë një zëvendësguvernator. John Giles, ish-kryetar i bashkisë së Mesës dhe ish-republikan i bërë i pavarur, do të marrë këtë funksion së bashku me guvernatoren Katie Hobbs.
98. Tina Kotek fitoi zgjedhjet për guvernatore në Oregon. Demokratja siguroi një mandat tjetër, duke ruajtur kontrollin e partisë mbi këtë shtet.
99. Byron Donalds fitoi zgjedhjet për guvernator në Florida. Republikani u bë guvernatori i parë republikan me ngjyrë në historinë e shtetit, duke ruajtur drejtimin republikan të ekzekutivit të Floridës.
100. Deb Haaland fitoi zgjedhjet për guvernatore në New Mexico. Demokratja, pjesëtare e komunitetit Laguna Pueblo dhe ish-sekretare federale e Brendshme, u bë gruaja e parë indigjene amerikane e zgjedhur guvernatore në historinë e SHBA-së.
101. David Crowley fitoi zgjedhjet për guvernator në Wisconsin. Demokrati u bë guvernatori i parë me ngjyrë i këtij shteti, në një tjetër rezultat historik të zgjedhjeve të vitit 2026.
VI. VOTUESIT, TRUMPI DHE PASOJAT POLITIKE
102. Kostoja e jetesës ishte një nga shqetësimet më të mëdha të votuesve. Sipas sondazheve në dalje të raportuara nga Reuters, pothuajse nëntë në dhjetë votues e konsideronin koston e jetesës faktor vendimtar ose shumë të rëndësishëm në zgjedhjen e tyre.
103. Rreth dy të tretat e votuesve ia atribuuan Trumpit përgjegjësinë për çmimet e larta. Kjo tregon se ekonomia dhe fuqia blerëse e familjeve kishin ndikim të madh në vlerësimin e administratës, edhe pse përvojat dhe përparësitë e votuesve ndryshonin.
104. Rreth tre të katërtat e votuesve ishin të pakënaqur me drejtimin e vendit. Sondazhet në dalje treguan se një pjesë shumë e madhe e elektoratit ndihej e zemëruar ose e pakënaqur me gjendjen e përgjithshme të SHBA-së.
105. Shtatë në dhjetë votues dëshironin kontroll më të fortë të Kongresit mbi presidentin. Kjo ishte një nga treguesit më të qartë të kërkesës për mbikëqyrje më të madhe institucionale ndaj pushtetit ekzekutiv.
106. Vlerësimi negativ për punën e Trumpit arriti në rreth 62%. Sipas sondazheve në dalje të raportuara nga Reuters, kjo përbënte një nivel të lartë pakënaqësie ndaj presidentit në kohën e zgjedhjeve të mesmandatit.
107. Lufta me Iranin ndikoi në klimën zgjedhore. Reuters raportoi se pakënaqësia për konfliktin ishte ndër faktorët që rënduan pozicionin e republikanëve. Vetë Trump pranoi për The Wall Street Journal se lufta ishte pjesërisht përgjegjëse për humbjet, por deklaroi se nuk ishte penduar për vendimin e tij.
108. Trump pretendoi se do të kishte fituar bindshëm po të kishte qenë kandidat. Presidenti deklaroi se nuk ishte në fletën e votimit dhe se, nëse do të kishte qenë, republikanët do të kishin fituar me epërsi dërrmuese. Kjo mbetet një deklaratë politike kundërfaktike, jo rezultat i matshëm zgjedhor.
109. Shumica e re demokrate do të ndryshojë funksionimin e Kongresit. Demokratët mund të drejtojnë komisionet, të përcaktojnë përparësitë legjislative dhe të nisin hetime parlamentare. Në Senat mund të pengojnë gjithashtu miratimin e emërimeve presidenciale që kërkojnë pëlqimin e dhomës.
110. Rezultatet e 3 nëntorit përcaktojnë një periudhë të re të qeverisjes së ndarë. Donald Trump do të mbetet në Shtëpinë e Bardhë, ndërsa Kongresi i ri me shumicë demokrate pritet të fillojë punën më 3 janar 2027. Marrëdhëniet ndërmjet presidentit dhe shumicës parlamentare do të jenë vendimtare për buxhetin, legjislacionin, emërimet dhe mbikëqyrjen e administratës gjatë dy viteve të ardhshme.
Burimet: (Associated Press, The Wall Street Journal, NPR, CBS News, Fox News, NBC News, Axios, The Philadelphia Inquirer, Le Monde, The Guardian, ABC News Australia, 3–4 nëntor 2026)
