Nga Katrin Hummel (rrëfime të dokumentuara)
Një dhuratë e papërshtatshme, treni i gabuar dhe një djalë që flet vetëm për veten: takimet e para mund të shkojnë vërtet keq. Pesë gra rrëfejnë përvojat e tyre.
E tronditur (R., 22 vjeçe)
Isha 19 vjeçe dhe ai djalë kishte qenë dikur në të njëjtën shkollë me mua. Papritur nisi të më ndiqte në Instagram. Shkëmbyem mesazhe; biseda nuk ishte ndonjë gjë interesante, por pastaj ai këmbënguli të dilte në një takim me mua. Mendova: Mirë, pse jo? U takuam në një kafene dhe i treguam njëri-tjetrit se me çfarë merreshim: çfarë studionte ai dhe çfarë doja të studioja unë. Por ishte shumë, shumë e sikletshme, sepse përtej kësaj thjesht nuk kishim çfarë t’i thoshim njëri-tjetrit. Ai propozoi të shkonim në shtëpinë e tij dhe pastaj, kur erdhi puna te pagesa, sugjeroi ta ndanim përgjysmë. Merreni me mend: unë isha ende në shkollë dhe merrja para xhepi nga prindërit! Ndërsa ai tashmë studionte dhe kishte edhe një punë krahas studimeve! U trondita aq shumë dhe m’u duk një mungesë kaq e madhe respekti, sa pagova për të dy. Më pas nuk shkova me të në shtëpinë e tij, por u ktheva në timen. Po atë mbrëmje më pyeti nëse mund t’i dërgoja një video ku shfaqesha duke kërcyer. Iu përgjigja «Jo» dhe pastaj ai më bllokoi.
E turpëruar (B., 46 vjeçe)
Telefonova në një emision radiofonik për njohje. U prezantova dhe radioja më përcolli mesazhet e burrave të interesuar. U takova me disa prej tyre dhe njëri ishte i verbër. Për mua kjo nuk përbënte problem, por thjesht nuk përshtateshim: nuk kishim shumë për çfarë të flisnim dhe temat që na interesonin nuk përputheshin. As nuk më dukej ndonjë njeri shumë zbavitës. Nuk arrinim të qeshnim bashkë, nuk kishim të njëjtin humor. Asgjë nuk përputhej.
Prandaj pyeta veten: Si t’ia bëj tani që të ndahem prej tij, pa u dukur sikur kam paragjykime ndaj personave me aftësi të kufizuara? A t’i them thjesht se mes nesh nuk do të funksionojë dhe se kjo nuk ka lidhje me faktin që është i verbër? Pra, më mundonte mendimi se si të shkëputesha prej tij pa e fyer. Për më tepër, ai ishte nga Marburgu dhe kishte ardhur enkas në Frankfurt për takimin. Ndaj doja të tregohesha aq e sjellshme sa të paktën ta shoqëroja në stacionin e trenit. Ndoshta mora përsipër më shumë sesa duhej, sepse jam njeri që nuk di fare të orientohet; ndonjëherë dal nga shtëpia dhe gabimisht marr majtas në vend që të marr djathtas. Kur mbërritëm në stacion, ai tha: «Duhet të marr trenin për në filan vend.» Pastaj, pa dashje, e hipa në trenin e gabuar. Dhe ai iku. Nuk dëgjova më kurrë prej tij. U turpërova aq shumë; edhe sot më vjen turp.
E indinjuar (I., 27 vjeçe)
Unë isha 15 vjeçe dhe djali ishte 19. Më shkroi në Instagram, sepse kishim një të njohur të përbashkët. M’u duk mjaft i këndshëm, prandaj pranova kur propozoi të takoheshim. U takuam në qytet, fillimisht shkuam te një furrë buke dhe pastaj kaluam pranë një dyqani Douglas. Ndalova pak para vitrinës dhe po shikoja një set parfumesh që kushtonte 30 euro, sepse po mendoja t’ia dhuroja motrës. Kështu që i thashë: «Prit pak, po i bëj një foto dhe do ta blej ndonjë ditë.» Ai tregoi me gisht setin dhe pyeti: «Këtë e ke fjalën?» I thashë: «Po.» Pastaj hyri brenda pa thënë asgjë dhe pak më vonë doli me të. I thashë: «Faleminderit.» Por që atëherë m’u duk pak e çuditshme.
Megjithatë, ngaqë nuk doja të tregohesha e pasjellshme, nuk desha të largohesha menjëherë. Kështu që u përpoqa të bisedoja me të edhe për një a dy orë. Por ai gjatë gjithë kohës fliste vetëm për veten: sa e lodhshme ishte puna e tij si kujdestar për të moshuarit dhe sa para fitonte. Pastaj, si pa të keq, ma hodhi krahun mbi supe dhe më pyeti: «E di pse ta bleva atë setin?» Unë: «Pse?» Ai: «Ti je nxënëse, ende nuk ke të ardhura të rregullta.» Dhe në atë çast, për mua gjithçka mori fund. Kjo të jepte përshtypjen: Unë të përkëdhel me dhurata dhe ti më jep diçka në këmbim. Sikur priste diçka prej meje. Sepse, të flasim hapur, cili djalë i blen menjëherë një dhuratë 30-euroshe një vajze që e sheh për herë të parë? Nuk e bën këtë nëse nuk pret vërtet diçka në këmbim.
Pastaj dora e tij nisi të rrëshqiste ngadalë nga supi im drejt ijës dhe ai propozoi që herën tjetër të shkoja në shtëpinë e tij. Foli edhe për pritshmëritë që kishte nga e dashura: që të mos i kishte thonjtë e papastër. Rastësisht kisha ende një palë gërshërë në çantë dhe i kapa me dorë, për çdo rast, por nuk i përdora. Në vend të kësaj, i thashë se duhej të shkoja në shtëpi. Por ai këmbënguli të më shoqëronte. I thashë: «Jo, do të vijë babai të më marrë, vërtet nuk ke pse të vish me mua.» Sepse nuk doja më të kisha të bëja me të dhe thjesht doja ta hiqja qafe. Por ai tha: «Atëherë mund ta njoh menjëherë edhe babanë tënd.» Megjithatë, nuk lëshova pe dhe arrita ta largoj. Në mbrëmje e bllokova në Instagram.
E trishtuar (A., 34 vjeçe)
U njohëm buzë lumit Main. M’u duk tërheqës dhe ua dhashë numrin tim të telefonit miqve të tij, të cilët qëndruan aty më gjatë se ai. Pastaj ai më kontaktoi dhe lamë një takim. Por një ditë përpara takimit — jam kërcimtare profesioniste dhe isha dëmtuar — mora diagnozën se nuk do të mund të kërceja më kurrë në nivel të lartë profesional. Kështu, gjithë natën para takimit nuk fjeta dhe për një çast mendova ta anuloja. Por e prisja me aq gëzim takimin me të — ta shihja, t’ia dëgjoja zërin dhe ta kisha më në fund ulur pranë meje — sa nuk e anulova.
Dhe kur u ula përballë tij, tek unë u ndez shkëndija: prania e tij, mënyra si fliste. Doli se dikur kishim frekuentuar të njëjtin rreth: unë kisha qenë shoqe me mikun e tij, kishim punuar në të njëjtën palestër, por gjithmonë, për pak, rrugët tona nuk ishin kryqëzuar. M’u duk me këmbë në tokë, i hapur dhe tolerant; ishte këndshëm dhe pa tension. Me të ndihesha sikur njiheshim prej kohësh. Fatkeqësisht, nuk isha në gjendje t’u përgjigjesha siç duhej gjërave për të cilat fliste, sepse ato nga e kaluara, kur kishim qenë në rrethana jetese kaq të ngjashme, më trazonin përbrenda. Ndihesha sikur kisha një plagë të hapur. U bëra e vetëdijshme: Atëherë isha e re dhe i kisha të gjitha mundësitë përpara; tani jam më e madhe dhe, për shkak të diagnozës, duhet të heq dorë nga shumë gjëra.
Do të kisha dashur të flisja për këtë, por më mungonte çlirësia. Pothuajse nuk e njihja, ndaj nuk doja të hapeshim plotësisht. Edhe pse do të kisha dashur ta bëja, sepse më pëlqente shumë. Në vend të kësaj, i thashë: «Ke prekur shumë gjëra me të cilat ende nuk jam përballur plotësisht.» Pastaj pati një çast kur ai më pa dhe unë pata ndjesinë se nuk ishte i sigurt nëse donte të kalonte më shumë kohë me mua. Kur u ndamë, i thashë: «Më duhet pak kohë ta përtyp faktin që dikur kemi qenë gjithë kohës kaq pranë njëri-tjetrit dhe megjithatë nuk jemi njohur kurrë.»
Kur u ktheva në shtëpi, pata ndjesinë se nuk do të takoheshim më. Sepse nuk isha hapur me të. Kjo më trishtoi. Dhe njëkohësisht e dija: shkaku isha unë. Kjo më zemëroi. Ndihesha sikur kisha dështuar. Atë mbrëmje i shkrova: «Kam ndjesinë se nuk do të shihemi më kurrë. Apo do të shihemi?» Por ai nuk u përgjigj. Kështu, të hënën në mesditë, dy ditë pas takimit, e telefonova spontanisht; kisha dalë për pazar dhe kisha blerë te shitësi im i peshkut një salmon shumë të mirë e të freskët. E pyeta nëse donte të vinte për të ngrënë. Por ishte jashtë dhe tha se do të më telefononte më vonë. Në mbrëmje më shkroi: shpresonte që ushqimi të kishte qenë i shijshëm dhe më pyeste si më kishte shkuar dita. Por unë tashmë po flija dhe, kur iu përgjigja në mëngjes, komunikimi nga ana e tij nisi dalëngadalë të shuhej. Që atëherë nuk kam dëgjuar më prej tij. E prisha vërtet vetë.
E ngathët (B., 29 vjeçe)
U njohëm në Tinder. Profili i tij më pëlqeu, sepse kishte fotografi ku shfaqej duke bërë çiklizëm me biçikletë garash dhe ecje në mal. Kishte edhe trup të bukur, ishte i pashëm dhe në përshkrimin e profilit kishte një fjali për të qeshur. Pastaj erdhi takimi i parë, për të pirë kafe. Kishte veshur pantallona të gjelbra, të gjera e të mbledhura te kyçet, me rrathë dhe kafshë të stampuara, si dhe një bluzë të kuqe me motive zigzage. Dhe kur buzëqeshte — gjë që në fotografitë e Tinderit e kishte bërë gjithmonë me gojën mbyllur — i dukeshin dhëmbët: ishin shumë të shtrembër e të çrregullt. Mendova menjëherë: Jo, nuk dua. Mund t’ia kursejmë njëri-tjetrit kohën.
Por nuk doja të tregohesha e pasjellshme, kështu që porositëm kafe dhe, pasi mbaruam të parën, porositëm edhe një të dytë. Sepse e vërteta është edhe se e kam të vështirë të them jo. Edhe sot pyes veten pse nuk u ngrita e të ikja. Nuk i detyrohesha asgjë. Pas rreth dy orësh, kafeneja u mbyll. Ai pyeti: «A ke dëshirë të pimë edhe një birrë rrugës, para se të ndahemi?» Dhe unë pranova. Mendoj se jam vërtet e dobët në të gënjyer. As më shkonte në mendje se mund të përshëndetesha e të largohesha, sepse kisha tmerrësisht frikë ta refuzoja ose ta lëndoja.
Pastaj qëndruam pafund pranë atij kiosku. Ai më bënte vazhdimisht pyetje për veten time dhe unë përgjigjesha. Dikur thashë: «Tani më ka marrë uria.» Doja të shkoja në shtëpi dhe të gatuaja diçka. Por ai tha menjëherë: «Mirë, le të shkojmë të hamë diçka.» Dhe propozoi restorantin tim të preferuar aziatik. Në atë çast mund t’i kisha thënë fare mirë: «Jo, do të gatuaj në shtëpi me njerëzit me të cilët ndaj banesën.» Por sërish nuk doja ta lëndoja. Dikur vajti ora njëmbëdhjetë e mbrëmjes dhe mendova: Dreq, kam pesë orë që rri me këtë tip, megjithëse nuk dua fare. Kur erdhi puna te pagesa, doli se nuk mund të paguhej me kartë. Kështu që ai u detyrua të paguante edhe për mua. Më pas shkova me nxitim te Sparkasse, që të mos i mbetesha borxh, sepse nuk doja t’i jepja numrin tim ose të dhënat e PayPal-it.
Kur ia dhashë paratë, më pyeti nëse doja t’i jepja edhe numrin tim. Mendova: O Zot, çfarë të bëj tani? Më mirë t’ua ndërroj vendin dy shifrave. Por ndërsa ende po e shkruaja, ai tha: «Po të telefonoj menjëherë, që të kesh edhe ti numrin tim.» Kështu që kjo mundësi ra poshtë. Por, në njëfarë mënyre, ishte bërë edhe tepër vonë për t’i thënë: «Nuk do të të telefonoj kurrë dhe as nuk do të shihemi më.» Kur u ndamë, më përqafoi.
Të nesërmen më telefonoi. Dhe, meqë nuk iu përgjigja, më shkroi se sa i bukur kishte qenë takimi ynë dhe se do të gëzohej nëse do të mund të më shihte sërish. Nuk iu përgjigja. Dy muaj më vonë mendova një ditë: Ndoshta nuk ishte mënyra e duhur për t’u sjellë në një rast të tillë; ndoshta duhet t’i shkruaj. Por pastaj mendova: Nëse i shkruaj pas dy muajsh, as ajo që mund të vë në lëvizje nuk do të ishte e drejtë.
Kjo përvojë takimi qëndron si një paralajmërim mbi jetën time të njohjeve romantike. Nuk dua të më ndodhë më diçka e tillë. Duhet të mësoj të them jo. Kjo është gjithsesi më e sjellshme sesa të mos thuash asgjë. Sepse atëherë tjetri e di si qëndron puna.(Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung)
