Nga Viola Giannoli
Katër ushtarakë humbën jetën në rrëzimin e një helikopteri italian në Bosnjë gjatë një fluturimi stërvitor.
“Qiej të kaltër”, thuhet në zhargonin ushtarak për përshëndetjen e fundit ndaj parashutistëve dhe aviatorëve. Dhe tani “qiej të kaltër”, shprehje me të cilën po mbushen profilet dhe faqet përkujtimore, për Laura Procacci, Franco Adriano Zecchillo, Simone Ruggia dhe Claudio Marchesi. Këta ishin emrat e katër viktimave të rrëzimit në Bosnjë të helikopterit ushtarak që ndodhej në një mision evropian.
Dy të parët, Laura Procacci dhe Franco Adriano Zecchillo, ishin vullnetarë të Korpusit Ushtarak të Kryqit të Kuq Italian: ajo si pjesëtare e personelit të shpëtimit, ai si infermier. Dy të tjerët ishin rreshterë të Aviacionit të Ushtrisë Italiane. Të gjithë ishin nisur së bashku nga Viterbo, më pas kishin bërë një ndalesë në Pratica di Mare, bashkë me 11 kolegët e tjerë që ndodheshin në helikopter. Ata mbetën të plagosur, por të gjithë janë gjallë, janë trajtuar dhe tani ndodhen të shtruar në spitalet e Brçkos dhe Tuzlës.
Laura Procacci ishte e re, më e reja prej tyre, vetëm 32 vjeçe. Megjithatë, në mënyrën e saj dhe në botën ku shërbente, ajo kishte shkruar një faqe historie: ishte gruaja e parë nënoficere që kishte bërë betimin në Korpusin Ushtarak të Kryqit të Kuq.
Me origjinë nga Andria dhe e rritur në një vendbanim rural, në fshatin Montegrosso, pikërisht aty, sipas atyre që e njihnin, kishin lindur ndjenja e saj e detyrës, prirja për t’u kujdesur dhe për të qëndruar pranë të tjerëve.
Në Romë kishte vendosur të ndërtonte të ardhmen e saj duke studiuar Mjekësi dhe Kirurgji. Sapo ishte diplomuar dhe njëkohësisht shërbente si vullnetare në Kryqin e Kuq. Prej një viti e gjysmë ishte rekrutuar si rreshtere. Dy ditë më parë ishte nisur në mision si pjesëtare e ekipit të shpëtimit në grupin e evakuimit mjekësor. Ishte e vetmja grua që humbi jetën në qiellin mbi Brçko.
Me të ndodhej edhe Franco Adriano Zecchillo, 65 vjeç. Një toger me përvojë, me syze të rrumbullakëta dhe flokë të thinjur, prej vitesh vullnetar i Kryqit të Kuq. Edhe këtë herë, në këtë mision evropian, shërbente si infermier. Kolegu i tretë i ekipit, një mjek, ka shpëtuar dhe është jashtë rrezikut për jetën.
Simone Ruggia dhe Claudio Marchesi ishin dy rreshterë të ushtrisë. Të dy ishin pjesë e AVES-it në Viterbo, qyteti i Lazios nga ku të mërkurën në mëngjes ishte ngritur në fluturim helikopteri Chinook.
Ruggia ishte me origjinë nga Salerno dhe ishte caktuar në Viterbo prej të paktën tetë vjetësh. Ishte një burrë i ri. Ashtu si Marchesi, i cili kishte lindur në Orvieto, në Umbria, 35 vjet më parë. I apasionuar pas sportit, futbollit dhe skive, ai ishte zhvendosur në Viterbo tre vjet më parë.
Në lëvizjet e heshtura brenda Komandës, kolegët tregonin dje se Ruggia dhe Marchesi ishin përkatësisht piloti dhe specialisti i helikopterit të rrëzuar. Të dy shërbenin në Regjimentin e Parë “Antares” të Qendrës së Stërvitjes, strukturë e cila, me personel vullnetar, merret me formimin dhe stërvitjen e pilotëve dhe teknikëve, si dhe me zhvillimin e teknikave për përdorimin e mjeteve të aviacionit.
Tani mbeten kujtimi dhe zia. “Fshati i Mbrojtjes”, i cili sot duhej të përurohej në Circo Massimo në Romë, nuk do të jetë më skena e një feste, por vendi i përkujtimit.
Çdo ceremoni është anuluar. “Do të jetë vendi”, thotë ministri Guido Crosetto, “ku me një lutje, një lule, një shënim ose thjesht me praninë tonë, të shprehim afërsinë me të rënët, Simone, Claudio, Franco dhe Laura, me familjet e tyre dhe me Forcat e Armatosura”.
“Qiej të kaltër”.
(La Repubblica, 29 tetor 2026)
